“എന്ത് പറ്റി അമ്മെ… സാരമില്ല, ഞാൻ ഒന്നും കണ്ടിട്ടില്ലട്ടോ, വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിക്കണ്ട.”
അമ്മ പെട്ടെന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത്
നിർത്തി കണ്ണുകളുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു.
“നിന്റെ ആ പറച്ചിലിൽ തന്നെയുണ്ട് നീ എന്തൊക്കെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന്…” അമ്മ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഏയ്, ഇല്ല അമ്മേ… ഞാൻ സത്യമായിട്ടും…”
“എന്നോട് നുണ പറയണ്ട,” അമ്മ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ശാസനയോടുകൂടി എന്നാൽ പതുങ്ങിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ചെറുതായൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു: “ഇറ്റ്സ് ഒക്കെ അമ്മേ… ഞാൻ ഇത് ആരോടും പറയാനൊന്നും പോകുന്നില്ല. എങ്കിലും ഒന്നു പറയാതിരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല… ആ ബിക്കിനിയിൽ അമ്മയെ കാണാൻ ശരിക്കും നല്ല ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.”
എന്റെ വാക്ക് കേട്ടതും അമ്മയുടെ മുഖം ആകെ ചുവന്നു തുടുത്തു. നാണം കൊണ്ടും അമ്പരപ്പ് കൊണ്ടും അമ്മയ്ക്ക് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
“പോടാ അവിടുന്ന്…” അമ്മ തലതാഴ്ത്തി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ പാത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി. “നീ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് കളിയാക്കാതെ…”
“ഏയ്, ഞാൻ കളിയാക്കിയതല്ല അമ്മേ,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “അമ്മയ്ക്കും സ്വന്തമായി ഇഷ്ടങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ടാകില്ലേ? അതിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ലല്ലോ. അച്ഛൻ വരുമെന്ന പേടിയിലാണോ അമ്മ ഈ ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്?”
അമ്മ ഒരു നിമിഷം മൗനമായി ഇരുന്നു, ഒടുവിൽ ഒരു ചെറിയ നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു: “എനിക്കറിയില്ല… പള്ളിയിൽ പോയി പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിൽ തോന്നിയതാ. ഇത്രയും കാലം മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ ജീവിച്ചത്. പക്ഷേ… ഇതൊക്കെ ഈ പ്രായത്തിൽ ശരിയാണോ എന്ന് അറിയില്ല.”
അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ കാലങ്ങളായി മനസ്സിൽ അടക്കിപ്പിടിച്ച സങ്കോചവും ആകാംക്ഷയും ഒരുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ കയ്യിലിരുന്ന സ്പൂൺ താഴെ വെച്ച്, അമ്മയെ കുറച്ചുകൂടി അടുത്ത് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന രീതിയിൽ സംസാരിച്ചു.
“പ്രായത്തിന് ഇതിലൊക്കെ എന്ത് കാര്യം അമ്മേ?” ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഇത്രയും കാലം അച്ഛനും കുടുംബത്തിനും വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ച ആളല്ലേ അമ്മ? സ്വന്തമായി എന്തെങ്കിലും ഒരു ആഗ്രഹം തോന്നുമ്പോൾ, അത് തെറ്റാണെന്ന് വിചാരിച്ച് മാറ്റി വെക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.”
അമ്മ പതിയെ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ചെറിയൊരു പേടിയും മടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“പക്ഷേ… ആളുകൾ എന്ത് പറയും?” അമ്മ പതുങ്ങിയ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. “നിന്റെ അച്ഛൻ അറിഞ്ഞാൽ എന്താകും സ്ഥിതി?
“ആളുകൾ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോട്ടെ അമ്മേ, നമ്മൾ മറ്റുള്ളവരെ കാണിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ലല്ലോ ജീവിക്കുന്നത്,” ഞാൻ അമ്മയ്ക്ക് ധൈര്യം കൊടുത്തു. “പിന്നെ അച്ഛന്റെ കാര്യം… അമ്മയ്ക്ക് സ്വന്തമായി ഇഷ്ടമുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാനോ ധരിക്കാനോ ഉള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. ആരും കാണാതെ സ്വന്തം മുറിയിലോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു യാത്ര പോകുമ്പോഴോ അമ്മയ്ക്കിഷ്ടമുള്ള പോലെ ജീവിക്കുന്നതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്?”
എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം പതിയെ മാറിത്തുടങ്ങി. ഒരു മകനിൽ നിന്ന് അല്ലെങ്കിൽ മകളിൽ നിന്ന് ഇത്തരം ഒരു പിന്തുണ അമ്മ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
“നിനക്ക് ശരിക്കും
അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടോ?” അമ്മ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“തീർച്ചയായും,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “അമ്മ എന്നും മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ചാൽ പോരല്ലോ. ഇടയ്ക്കൊക്കെ സ്വന്തം സന്തോഷങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകണം.”
അമ്മ ആശ്വാസത്തോടെ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു. ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ ആ ചെറിയ സംഭാഷണം അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ് നൽകിയത്. അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ പേടിക്ക് പകരം, സ്വയം കണ്ടെത്താനുള്ള ഒരു പുതിയ ആത്മവിശ്വാസം പ്രകാശിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ അത്താഴമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് നേരെ ടെറസ്സിലേക്ക് നടന്നു. ഫോണെടുത്ത് ആൽഫേഷിനെയും ജിഗ്നേഷിനെയും കോൺഫറൻസ് കോളിൽ വിളിച്ചു. രണ്ടുപേരും ലൈനിൽ വന്നതും ഞാൻ ഒട്ടും വൈകാതെ താഴെ നടന്ന സംഭവങ്ങൾ ഓരോന്നായി പറയാൻ തുടങ്ങി.