“എനിക്ക് പറ്റില്ല… എന്നെക്കൊണ്ട് അതിന് കഴിയില്ല…” അമ്മ തല കുലുക്കി കരഞ്ഞു.
“അമ്മയ്ക്ക് കഴിയണം!” ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ശബ്ദം ഉയർത്തി. അമ്മ ഞെട്ടി എന്നെ നോക്കി. ഞാൻ എന്റെ ഫോൺ അമ്മയുടെ കണ്ണിനു നേരെ പിടിച്ചു. അതിൽ ആ വീഡിയോ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“ഇത് പള്ളിയിലെ ഗ്രൂപ്പിലും, അമ്മയുടെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലെ ഗ്രൂപ്പിലും ഒക്കെ ഒന്ന് ഇട്ടു കൊടുക്കണോ? മെർലിൻ ടീച്ചറുടെ മാന്യത അങ്ങ് തീരില്ലേ? അച്ഛൻ ഗൾഫിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ കേൾക്കുന്ന വാർത്തകൾ എന്തായിരിക്കും? ആലോചിച്ചു നോക്ക്…”
അമ്മയുടെ മുഖത്തെ രക്തം വാർന്നു പോയതുപോലെ വിളറി വെളുത്തു. ആലോചിക്കാൻ പോലും വയ്യാത്ത ഒരു അവസ്ഥയായിരുന്നു അത്. നാണക്കേടിന്റെ ആ ആഴം അമ്മയെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അമ്മ തളർന്ന് അടുത്തുള്ള കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദത മാത്രം.
“ഫോൺ എടുക്ക്…” ഞാൻ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അമ്മ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അമ്മയുടെ ഫോൺ എടുത്തു. ആ വിരലുകൾ ലോക്ക് തുറക്കാൻ പോലും പ്രയാസപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“സെബാസ്റ്റ്യൻ അങ്കിളിനെ വിളിക്ക്. എന്നിട്ട് അധികം ഒന്നും വേണ്ട ഒരു ഒരു ലക്ഷം രൂപ വേണമെന്ന് പറയ്. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം പറഞ്ഞ് വിശ്വസിപ്പിക്ക്. ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ അമ്മയ്ക്ക് അറിയാമല്ലോ… അത് കിട്ടിയാൽ നിങ്ങൾക്ക് രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ ഈ വീട്ടിൽ കിടന്നു കളിക്കാം,, ഈ ഹാളിൽ കിടന്നു കളിക്കണോ കളിച്ചോ… ഈ ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ കിടത്തി അമ്മയെ കളിക്കണോ കളിച്ചോ… ഈ വീട്ടിലെ എവിടെ വേണേലും എപ്പോ വേണേലും നിങ്ങൾക് രണ്ടാൾക്കും കിടന്നു കളിച്ചു രസിക്കാം എനിക്ക് ക്യാഷ് കിട്ടിയ മതി.. അമ്മയ്ക്ക്സുഖംമോന്ക്യാഷ്
അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും വീണ്ടും കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ഉതിർന്നു വീണു. സ്വന്തം മകന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഇത്രയും നീചമായ വാക്കുകൾ കേൾക്കേണ്ടി വന്ന ഒരു അമ്മയുടെ ഹൃദയവേദന ആ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു. പക്ഷേ, നാണക്കേടിന്റെ ഭയം ആ വേദനയെക്കാൾ വലുതായിരുന്നു.
അമ്മ പതുക്കെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. സ്പീക്കർ ഓൺ ചെയ്യാൻ ഞാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
റിങ് കേൾക്കുന്നു… ഓരോ റിങ്ങും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ താളമായി മുഴങ്ങി. മറുപുറത്ത് ഫോൺ എടുത്തു.
“ഹലോ, മെർലിൻ… എന്താ ഈ നേരത്ത്?” സെബാസ്റ്റ്യൻ അങ്കിളിന്റെ ശബ്ദം.
അമ്മ ഒന്ന് വിങ്ങി, ശബ്ദം നേരെയാക്കാൻ പാടുപെട്ടു. ഞാൻ അമ്മയുടെ തോളിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു, ‘സംസാരിക്ക്’ എന്ന് കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആജ്ഞാപിച്ചു.
“സെബാസ്റ്റ്യൻ… എനിക്ക്… എനിക്ക് ചെറിയൊരു സഹായം വേണം…” അമ്മയുടെ ശബ്ദം ഇടറുകയായിരുന്നു. “അത്യാവശ്യമായി എനിക്ക് ഒരു ഒരു ലക്ഷം രൂപ വേണമായിരുന്നു. ഒരാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ ഞാൻ തിരിച്ചു തരാം. ആരോടും ചോദിക്കാൻ വയ്യാത്തത് കൊണ്ടാ…”
അമ്മ സംസാരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ അമ്മയുടെ വിയർത്തൊലിക്കുന്ന കഴുത്തിലും, വിറയ്ക്കുന്ന അധരങ്ങളിലുമായിരുന്നു. ഒരു മകൻ എന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് തോന്നേണ്ട ലജ്ജ അപ്പോൾ എവിടെയോ പോയി മറഞ്ഞിരുന്നു. പകരം, അമ്മയുടെ ഈ നിസ്സഹായാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ഒരു തരം ക്രൂരമായ ആനന്ദം എന്റെ മനസ്സിനെ കീഴ്പ്പെടുത്തി.
മറുപുറത്ത് സെബാസ്റ്റ്യൻ അങ്കിൾ അല്പം ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. “”ഒരു ലക്ഷമോ? അതെന്താ മെർലിൻ പെട്ടെന്ന് ഇത്രയും തുക? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?” അയാളുടെ ചോദ്യത്തിൽ സംശയത്തിന്റെ മുനയുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ഞാൻ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കഥ തുടരാൻ ആജ്ഞാപിച്ചു.
അമ്മ ശ്വാസം ഒന്ന് വലിച്ചു വിട്ടു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അത്… ബിജോയുടെ കാര്യത്തിനാ സെബാസ്റ്റ്യൻ. അവനെ ദൂരെ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു കോഴ്സിന് വിടണം എന്ന് വിചാരിക്കുന്നു. ഇവിടെ ഇങ്ങനെ കറങ്ങി നടന്നാൽ അവന്റെ ഭാവി പോകുകയുള്ളൂ. അഡ്മിഷന് വേണ്ടി പെട്ടെന്ന് ഒരു തുക വേണം. അതാ ഞാൻ…”
“ഓ… അങ്ങനെ!” സെബാസ്റ്റ്യൻ അങ്കിളിന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് മാറി. ഒരു ആശ്വാസവും അതോടൊപ്പം ഒരു വല്ലാത്ത ആവേശവും അതിൽ കലർന്നു. “അത് നല്ല കാര്യമാണ് മെർലിൻ. അവനെ അങ്ങ് ദൂരെ എവിടെയെങ്കിലും വിടുന്നതാണ് ഏറ്റവും നല്ലത്. അവന് നമ്മളെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും സംശയമുണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയുണ്ടായിരുന്നു. ആ മൈരനും കൂടി പോയാൽ പിന്നെ എപ്പോ വേണേലും എനിക്ക് നിന്റെ പൂറു തിന്നാൻ വരാലോ..