അടുക്കളയിൽ എത്തിയ അവൻ കണ്ടത് തനിക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കും അമ്മയെ ആണ്.നല്ല വിരിഞ്ഞ ചന്തി ആയിരുന്നു അമ്മക്ക്. ആര് കണ്ടാലും ഒന്നുടെ നോക്കി പോകുന്ന ഒന്നായിരുന്നു ആ ചന്തികൾ.
നല്ല ആകൃതിയും, നല്ല വണ്ണവും ഉള്ള ചന്തികൾ. അത് കണ്ട ഉടനെ അവൻ അറിയാതെ തന്നെ ഉമിനീർ ഇറക്കി പോയി. അവന്റെ കുണ്ണയിൽ ഒരു വിറയൽ അവനനുഭവപ്പെട്ടു.
അവന്റെ കുണ്ണ ബലം വച്ചുവരുന്നത് അവനു മനസ്സിലായി.പെട്ടന്നാണ് അവനു കുറ്റബോധം തോന്നിയത് എന്തൊക്കെ ആണ് താൻ ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്നത്…സ്വന്തം അമ്മയെ കുറിച് ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ചിന്തിക്കാമോ??
തന്നെ നൊന്തു പ്രസവിച്ച അമ്മയെക്കുറിച്ചു ഇങ്ങനെ വൃത്തികെട്ട ചിന്തകൾ ഒക്കെ തോന്നമോ??. ജീവ നീ എന്താ അവിടെ തന്നെ നിക്കുന്നത്??? വന്നു കഴിക്കാൻ നോക്ക്…ജീവൻ പെട്ടന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ ചിരിച്ച മുഖത്തോടുകൂടി തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന അമ്മേയെ ആണ്.അമ്മയുടെ വാത്സല്യം തുളുമ്പുന്ന ആ വിളി കേട്ടപ്പോൾ അവൻ
എല്ലാം മറന്നു. കാമം എന്നാ വികാരം പോയി അവൻ അമ്മയെ
സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി. എന്റെ അമ്മ…അച്ഛൻ പോയതിൽപ്പിന്നെ താൻ എത്രെ ദുഖിച്ചിരുന്നു…എന്നാൽ ഒരിക്കൽ പോലും താൻ അമ്മയുടെ കാര്യം ഓർത്തില്ല.
അച്ഛനും അമ്മയും പ്രേമിച്ചാണ് കെട്ടിയതു അതുകൊണ്ട് ത്തന്നെ അമ്മേടെ വീട്ടുകാർക്ക് അച്ഛനോട് നല്ല ദേഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. കല്യാണ ശേഷം അവർ ഒരർത്ഥത്തിൽ തിരിഞ്ഞു നോക്കീട്ടില്ല.
അമ്മക്ക് അച്ഛനും അച്ഛന് അമ്മയും അങ്ങനെ ആയിരുന്നു. അതൊക്കെ
ഓർത്തപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ചെയ്തു പോയ തെറ്റുകളും എല്ലാം കൂടി ആയപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ കുറ്റബോധം തളം കെട്ടി. അവൻ അമ്മക്ക് നേരെ പതിയെ നടന്നടുത്തു.
അമ്മേ…. അവൻ മെല്ലെ വിളിച്ചു…ലത ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ഒരു വിളി പ്രേതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അച്ഛൻ പോയതിൽപ്പിന്നെ നേരാവണ്ണം ജീവ അവളോട് സംസാരിച്ചിട്ട്പോലുമില്ല. അങ്ങനെ ഓർത്ത വിളി കേൾക്കാൻ അവൾ ഒരുപാട് കൊതിച്ചിരുന്നു എന്ന് വേണം പറയാൻ.
അവൾ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ നിരകണ്ണുകളുമായി നിൽക്കുന്ന തന്റെ മകനെ ആനഹ് അവൾ കണ്ടത്. മോനെ എന്താടാ എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
അമ്മേ…. അമ്മക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യം ഉണ്ടോ?? അവൻ ചോദിച്ചു.പെട്ടന്നുള്ള ചോദ്യത്തിൽ ലതക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.. മോൻ എന്താ അങ്ങനെ ചോദിച്ചേ???അല്ല അമ്മേ അച്ഛൻ പോയേപ്പിന്നെ ഞാൻ അമ്മേയെ ഒന്ന് മര്യാദക്ക് സംസാരിച്ചിട്ട് പോലുമില്ല.
എന്നെപോലെ തന്നെ അമ്മയ്ക്കും നല്ല വിഷമം ഉണ്ടാവില്ലേ,സോറി അമ്മേ ഞാൻ…അവൻ പറഞ്ഞു തീരും മുൻപേ ലത അവനെ കെട്ടിപിടിച്ചു. മോൻ ഒന്നും പറയണ്ട എനിക്ക് വിഷമം ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു ഇപ്പൊ എല്ലാം പോയി നീ എന്നോട് ഒന്ന് സംസാരിച്ചാലോ…ശരിയാടാ അദ്ദേഹം പോയേപ്പിന്നെ ഞാൻ ഒറ്റപ്പെട്ട പോലെ
ആയിരുന്നു. നീയും എന്നോട് മിണ്ടുന്നില്ല എനിക്ക് ആണെങ്കിൽ സംസാരിക്കാനും ആരുമില്ല…അമ്മേ എന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ജീവ അമ്മേയെ മുറുക്കി കെട്ടിപിടിച്ചു. ഇല്ലമേ ഇനി ഞാൻ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല.
എനിക്കും അമ്മ മാത്രേ ഉള്ളു…. രണ്ടു പേരും പരസ്പരം കെട്ടിപിടിച്ചികൊണ്ട് ആ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് കരഞ്ഞു.
അങ്ങനെ മാസങ്ങൾ കടന്നു പോയി ഇപ്പൊ ജീവയും അമ്മയും നല്ല കൂട്ടാണ്. പണ്ട് അച്ഛന്റെ അടുത്തുനിന്ന് കിട്ടിയിരുന്ന അതെ സ്നേഹവും അടുപ്പവും ജീവന് അമ്മയിൽ നിന്നും കിട്ടുന്നത് അവനു വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി.
മകന്റെ മാറ്റത്തിൽ ലതയും ഹാപ്പി. ഇപ്പൊ അവൻ പഠിപ്പിൽ ഒക്കെ ശ്രെദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്, തമാശകൾ പറയുന്നുണ്ട്, അവന്റെ വിഷമങ്ങൾ, സന്തോഷങ്ങൾ എല്ലാം അവൻ അവളുമായി പങ്കുവയ്ക്കുനുണ്ട് എല്ലാം കൊണ്ട്ടും ജീവൻ അടിമുടി മാറിയിരിക്കുന്നു.അങ്ങെനെ ഇരിക്കെ ഒരു സായാഹ്നം….
അമ്മേ…അമ്മെക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ പണ്ട് എന്നെ അച്ഛൻ എന്താ വിളിച്ചിരുന്നത് എന്ന്?.. ലത ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു അച്ചുന്ന്. അമ്മ ഇനി എന്നെ അങ്ങനെ വിളിച്ച മതി അച്ചു എന്ന്.