ഭൂമിയിലെ ഗന്ധർവ്വൻ – 4

[ Mizmu-The copier ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

ഞാൻ ആലോചനയോടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു ..

ഇനി എന്റെ രുദ്ര മനുഷ്യനല്ലേ ?…

ആവില്ല.. കാരണം അവൻ വിശ്രമിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല

അവൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല …ഞാനെന്തെങ്കിലും കൊടുത്താൽ

അത് കഴിക്കുന്നതല്ലാതെ

മനുഷ്യനല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ആര് ?

അങ്ങിനെ ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങളോടെ ഞാൻ എന്റെ മുറിയിലെത്തി …

.

എന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നതും എന്റെ പ്രാണപ്രിയ പുറത്തെ നിലാവിനെ നോക്കി

എന്തോ ചിന്തയിൽ ആണ്ടിരിക്കുന്നു ….

അവളെ കണ്ടതോടെ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും എങ്ങോ പോയ് മറഞ്ഞു

ഞാൻ പതിയെ അവളറിയാതെ അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് പുറകിലൂടെ അവളെ എന്റെ

കൈകൾക്കുള്ളിലാക്കി

അവൾക്കത് അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നത് കൊണ്ട് അവൾ ഞെട്ടി

എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ശ്രമം നടത്തി …മുഖത്തു ഒരു ഭയം നിഴലിച്ചു

തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ അവൾ ഞാനാണെന്ന് കണ്ടതോടെ മുഖത്തു പുഞ്ചിരിയും നാണവും വിരിഞ്ഞു

എന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ അവൾ എന്നെ കൈ ചുറ്റി എന്നിലേക്ക് അമർന്നു

”എന്റെ പ്രിയ ഭയപ്പെട്ടോ ?…എന്താണ് ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്

ഞാൻ അവളെ മുറുകെ പിടിച്ചു ചോദിച്ചു

.

ഞാൻ എന്റെ പ്രിയനേ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു … നമ്മുടെ കല്യാണവും ഇന്നലത്തെ രാത്രയും ആലോചിച്ചു ….

അതും പറഞ്ഞു അവൾ നിർത്തി എന്നെ നോക്കി

ഞാൻ അവളെ പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കി …ഞാൻ നോക്കിയതും അവൾ നാണത്തോടെ മുഖം എന്റെ നെഞ്ചിലേക്കാഴ്ത്തി

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ആ രാത്രിയുടെ യാമത്തിൽ ആത്മാവും ശരീരവും ഒന്നാക്കാൻ ഞങ്ങൾ ആ പട്ടുമെത്തയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു ….

***************************************

.

.

അങ്ങനെ നിമിഷങ്ങളും നാഴികകളും

മാസങ്ങളും കൊട്ടാരച്ചുവരുകളെ സാക്ഷിയാക്കി കടന്നുപോയി;

ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ വിവാഹം കഴിഞ് അഞ്ചു മാസങ്ങളായി …

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ അയൽരാജ്യത്തെ രാജസഭയിൽ നിന്നും അതീവ പ്രധാനമായ ഒരു ക്ഷണമെത്തിയിരുന്നു.

രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സുരക്ഷ മുൻനിർത്തി ആ സൽക്കാരത്തിൽ എന്റെ സാന്നിധ്യം നിർബന്ധമാണെന്ന്

കൊട്ടാരത്തിലെ മന്ത്രിമാർ അറിയിച്ചപ്പോൾ, എനിക്ക് ആ യാത്ര ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

എന്നാൽ, മാസങ്ങൾ മാത്രം പ്രായമായ ഞങ്ങളുടെ പ്രണയബന്ധത്തിന്റെ ചൂട് മാറും മുൻപ്, പ്രാണപ്രിയയെ

തനിച്ചാക്കി ആ ദിവസങ്ങളിൽ അകന്നുനിൽക്കേണ്ടി വരുന്നത് എന്റെ ഹൃദയത്തെ വല്ലാതെ നോവിച്ചു.

യാത്രയ്ക്കുള്ള രാജകീയ വേഷവിധാനങ്ങൾ ധരിച്ച്, അരയിൽ വാളും ഉറപ്പിച്ച് ഞാൻ അന്തഃപുരത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.

കുതിരയുടെ കാൽപ്പാടുകളുടെ ശബ്ദം പുറത്ത് കേൾക്കാമായിരുന്നു. കട്ടിലിനരികെ എന്നെയും നോക്കി നിൽക്കുന്ന

അവളുടെ മുഖത്ത് ഒളിപ്പിക്കാനാവാത്ത ഒരു ഭാരവും വിഷമവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ദിവസങ്ങളോളം എന്നെ

കാണാതെ കഴിയേണ്ടി വരുമെന്ന ചിന്ത അവളുടെ ആ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളെ പെട്ടെന്ന് ഈറനണിയിച്ചു.

.

ഞാൻ വേഗത്തിൽ അവളുടെ അരികിലെത്തി, അവളുടെ തോളുകളിൽ കൈകൾ വെച്ച് പതുക്കെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. എന്റെ മുഖത്തെ ഗൗരവവും പ്രയാസവും കണ്ട അവൾ സങ്കടം കടിഞ്ഞാണിട്ട് പിടിച്ചുകൊണ്ട് വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു:

.

“തീർച്ചയായും… ആ യാത്ര ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയാത്തതാണോ വ്യോമ ? ഇത്രയും പെട്ടെന്ന് എന്നെയും പിരിഞ്ഞ് അങ്ങേക്ക് അന്യനാട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടതുണ്ടോ? എന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു ഭയമുണ്ട്… താങ്കൾ ഇല്ലാതെയുള്ള ഈ കൊട്ടാരം എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയായി തോന്നും.”

.

.

അവളുടെ ആ വാക്കുകളിലെ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹവും സങ്കടവും കണ്ട എന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. ഞാൻ അവളുടെ ചെറിയ

മുഖം എന്റെ കൈപ്പത്തികളിൽ കോരിയെടുത്ത്, ആ നെറ്റിയിൽ എന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു. എന്നിട്ട് അവളുടെ കണ്ണീരൊപ്പി ആശ്വാസത്തോടെ മന്ത്രിച്ചു: