അമ്മ: “ആഹാരം എടുക്കട്ടെ”
ഞാൻ: “ശരി അമ്മേ”
അമ്മയും ഞാനും ബ്രെക്ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ ആരും ഒന്നും പറയുന്നില്ല… ഞാൻ ഒരു കഷണം എടുത്തു, പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കി കഴിക്കുന്നു; അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ പോലും എനിക്ക് ധൈര്യമില്ല…ഹാളിൽ ഒരു ദീർഘമായ മൗനം മാത്രമാണ്. വായകൾ തുറക്കേണ്ട ആവശ്യം പോലും തോന്നുന്നില്ല, കണ്ണുകൾ ചേരാനുള്ള ധൈര്യം രണ്ടുപക്ഷത്തിനും ഇല്ല. ഓരോ കഷണവും, ഓരോ സ്പൂൺ നീക്കവും സ്വയം അലസമായ ഒരു താളത്തിൽ നടക്കുന്നു.
ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് വീടിൻ്റെ വാതിൽ അടച്ചു. ഞങ്ങൾ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി, കാർ സജ്ജമായി. അമ്മ സഹയാത്രിക സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്നു, പച്ച സാരി മൃദുവായി തിളങ്ങുന്നു, ഞാൻ സീറ്റ് ബൽറ്റ് കെട്ടി, സ്റ്റിയറിങ് പിടിച്ച് കാർ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നു, ഇരുവരും മൗനത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്….
കാർ റോഡിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു, എവിടെയും ഒരു ശബ്ദമില്ല. ഞാൻ സ്റ്റിയറിങ് പിടിച്ച് മുന്നോട്ട് നോക്കുന്നു, അമ്മ സഹയാത്രിക സീറ്റിൽ ഇരുന്നു, കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി, മുഖം നീരളംപോലെ ശാന്തം. വാക്കുകൾ ഒന്നും പറയുന്നില്ല, ചിരി പോലും ഇല്ല…
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ കല്ല്യാണം നടക്കുന്നാ ഹാളിൽ എത്തി…. ഞങ്ങൾ വണ്ടി പാർക്ക് ചെയ്യുന്നു, വാതിൽ തുറക്കുന്നു — പക്ഷേ നമ്മുടെ മൗനം ഒരുപാട് സമയം പിന്തുടരുന്ന പോലെ.. എന്ത് പറയണം എന്നോ എങ്ങനെ തുടങ്ങണം എന്നോ രണ്ടു പേര്ക്കും അറിയില്ല…
അമ്മ: “നീ ഓക്കേ അല്ലേ മോനെ….”
ഞാൻ: “അതേ അമ്മേ…. എന്തുപറ്റി”
അമ്മ: “ഏയ് ഒന്നും ഇല്ലാ… ഞാൻ അവരെ ഒക്കെ ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് വരാം നിനക്ക് ബോർ ആയിട്ട് തോന്നുവനേൽ നീ പുറത്തൊക്കെ പോയി വന്നോ…”
ഞാൻ: “ഏയ് ഇല്ല അമ്മേ ഞാൻ എവിടെ ഒക്കെ തന്നെ കാണും”
അമ്മ: “ശരി മോനെ”
അമ്മ ഹാളിന് അകത്തേക്ക് പോയി.. അമ്മ സുഹൃത്തുക്കളെ കണ്ടു “ഹായ്!” എന്ന് സ്വല്പം മൃദുവായി പറഞ്ഞു. കൈകൾ ചേർത്തു അല്പം അഭിവാദ്യം ചെയ്തു…സുഹൃത്തുക്കൾ ഒരുപാട് സന്തോഷത്തോടെ, “എത്രകാലമായി!” എന്ന് പറയുകയും, ഒരുമിച്ച് ഫോട്ടോ എടുത്തു. അമ്മ നന്നായി ഫോട്ടോയ്ക്ക് പോസ് ചെയ്തു, സാരി തിളങ്ങി, മുഖത്ത് സ്വാഭാവികമായ ഹൃദയസ്പർശിയായ ചിരി…. അവരുടെ ഇടയിൽ അമ്മ പതുക്കെ നോർമൽ ആകാൻ തുടങ്ങി….
പക്ഷെ എൻ്റെ മനസ്സിൽ രാവിലെ കണ്ട കാഴ്ച്ച തന്നെ ആയിരുന്നു അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നത്..
എനിക്ക് എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അ മുലകളെ എൻ്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും കളയാൻ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല… കാണാൻ ഇത്ര ഭംഗി ആണേൽ അനുഭവിച്ചാൽ എന്തായിരിക്കും…. എൻ്റെ മനസ്സിൽ ഓരോ ഓരോ ചിന്തകൾ വന്ന് നിറയാൻ തുടങ്ങി…. തെറ്റ് ആണ് എന്ന് എനിക്ക് പൂർണ ബോധ്യം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും എൻ്റെ മനസ്സിനേയും വികാരങ്ങളെയും അടക്കുവാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല…
അങ്ങനെ കല്യാണവും ചടങ്ങുകളും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ തിരികെ വീട്ടിൽ എത്തി…. തിരിച്ച് ഉള്ള യാത്രയിലും ഞങ്ങളുടെ മൗനം തുടർന്നു…. വീട്ടിൽ എത്തിയ പാടേ ഞാൻ റൂമിൽ കേറി വാതിൽ അടച്ചു… മനസ്സ് നിറയെ ഉത്തരം കിട്ടാത്ത കുറെ ചോദ്യങ്ങൾ ആണ്….
അമ്മയെ എങ്ങനെ ഫേസ് ചെയ്യും എന്നതായിരുന്നു എൻ്റെ പ്രധാന പേടി… പെട്ടെന്ന് ആരോ വാതിലിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാൻ ചിന്തകളുടെ ലോകത്ത് നിന്നും പുറത്തുവന്നത്….
അമ്മ: “മോനെ കണ്ണാ…”
ഞാൻ: “എന്താ അമ്മേ”
അമ്മ: “നീ ഒന്നും കഴിക്കുന്നില്ലേ… സമയം എത്ര ആയി എന്ന് പറഞ്ഞാ… നീ വാ ഞാൻ ഫുഡ് എടുത്ത് വെയ്ക്കാം…”
അപ്പോഴാണ് ഞാൻ സമയം നോക്കിയത് രാത്രി ആയിരിക്കുന്നു…. സമയം പോയത് ഞാൻ അറിഞ്ഞേ ഇല്ല… ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്ത് വന്നു.. അമ്മ ടേബിളിൽ ഫുഡ് ഒക്കെ എടുത്ത് വെച്ച് എന്നെയും കാത്തിരിപ്പാണ്….
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കസേരയിൽ ഇരുന്ന് ഫുഡ് കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി….. ഞാൻ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ പ്ലേറ്റിൽ നോക്കി കഴിക്കുകയാണ്… അമ്മ ഇടക്ക് ഇടക്ക് എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്…