💘 അഞ്ജനകല്യാണം 💘 41അടിപൊളി  

അവസാനമൊരു തമാശപറയും പോലെ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടയാൾ ചിരിച്ചു… നരച്ച മുടിയും മീശയും നെറ്റിയിലെ ചന്തപൊട്ടും വെളുത്തുരുണ്ട വട്ട മുഖവുമായി അയാളുടെ ചിരി അവന്റെ ഉള്ളിൽ അല്പം ശാന്തത വരുത്തി

അവൻ കാറിനുള്ളിലേക്ക് കയറി… അഞ്ജനയുടെ അടുത്തായി

“മോളെ വീട്ടിലേക്കല്ലേ…ഹൗസ് ഓണരുടെ നമ്പർ വാങ്ങി ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു… പ്രശ്നം ഒന്നുമില്ല… നിങ്ങൾ എന്തായാലും അവിടേക്ക് ചെല്ല്… ഞാൻ നാളെ അങ്ങോട്ട് എത്തിയേക്കാം… പിന്നേയ് ഒന്നുമോർത്തു പേടിക്കണ്ട… എന്റെ ചെക്കനാ…ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്നെയെനിക്ക് വിശ്വസിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ ഇവനെക്കാൾ നല്ലൊരുത്തൻ വേറെയില്ല…”

തന്നെക്കുറിച്ച് എന്തൊക്കെയാണീയാൾ പറയുന്നതെന്ന് അറിയാതെ വിഷ്ണു അയാളെ നോക്കി… ഒരു ചിരിയോടെ കണ്ണടച്ചവനെ കാണിച്ചുകൊണ്ട് ഗോപിനാഥൻ ഡ്രൈവറോട് പറഞ്ഞു

“സൂക്ഷിച്ചു കൊണ്ടുപോണം എന്റെ പിള്ളേരെ…”

അതികം താമസിക്കാതെ വണ്ടി മെല്ലെ മെല്ലെ മുൻപോട്ട് ചലിച്ചു തുടങ്ങി…. വിഷ്ണു അവളെ നോക്കാതെ പുറത്തേക്ക് തന്നെ കണ്ണും നട്ടിരുന്നു… അഞ്ജനയുടെ കാര്യവും മറിച്ചല്ലായിരുന്നു…

നാഗരികതയുടെ രൂപവും ശബദ്ധകോലാഹങ്ങളും പിന്നിട്ടവർ ഒരു ഗ്രാമ പ്രദേശത്തേക്ക് കടന്നതും അവന്റെയുള്ളിൽ ചോദ്യങ്ങൾ മുളപൊട്ടി…എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്….

അജ്നയോടെ തന്നെ ചോദിക്കാം എന്നവൻ തീരുമാനിച്ചു…എത്രനേരം മിണ്ടാതിരിക്കാനാവും പരസ്പരം… തന്നെപോലെ തന്നെ ഒരുനിമിഷം കൊണ്ട് പെട്ട് പോയവൾ അല്ലെ…

അവൻ മുഖം തിരിച്ചവളിരിക്കുന്നിടത്തേക്ക് നോക്കിയതും കണ്ടത് സീറ്റിൽ ചാരിയിരുന്നു തന്നെത്തന്നെ ആകെമൊത്തം നിരീക്ഷിക്കുന്ന അഞ്ജനയെ ആണ്…..

വെളുത്തു നീണ്ട കുഞ്ഞു മുഖം…. നല്ല ആഴമുള്ള കണ്ണുകൾ…. കഴുത്തിൽ താൻ കെട്ടിയ താലി ചരട്…..

പെട്ടെന്നാണവൾ അവന് നേരെ കൈ നീട്ടിയത്… എന്തിനാണ് എന്ന് പെട്ടെന്ന് മനസിലാതെയവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടെ നോക്കി….

“പേടിക്കണ്ട…. “””

മടിയിൽ വെച്ചിരുന്ന അവന്റെ കൈ തന്റെ കയ്യിലേക്ക് എടുത്തു വെച്ചുകൊണ്ട് അഞ്ജന പറഞ്ഞു… അവളുടെ മുഖത്തൊരു കുസൃതി ചിരി മിന്നിമറഞ്ഞതായി വിഷ്ണു കണ്ടു

“എന്റെ പേര് അഞ്ജന…ഇയാൾടെ പേര് വിഷ്ണു എന്നാണല്ലേ…?

ഒരു തെളിഞ്ഞ ചിരിയോടെ അവൾ ചോദിച്ചു

ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ ആണ് അവന് ഒന്ന് ആശ്വാസമായത്… തന്നെപ്പോലെ പേടിയുള്ള കൂട്ടത്തിൽ അല്ല അവൾ എന്ന് അവനു തോന്നി

“” ഹാ അതേ വിഷ്ണു.. “

അൽപ്പം ഒന്ന് വിക്കികൊണ്ട് അവൻ പേര് പറഞ്ഞു

“ നമ്മൾ ഇപ്പോൾ എവിടേക്കാ പോകുന്നതെന്ന് അറിയാമോ..?

സീറ്റിൽ നിന്ന് ഒരല്പം കൂടി അവന് നേരെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു

ഇല്ല എന്നൊരു ഭാവത്തിൽ അവൻ തലയനക്കി

“തേവർമല… ഇവിടുന്ന് അധികം ദൂരം ഒന്നുമില്ല… ഞാൻ അവിടെയാണ് ഇപ്പോൾ താമസിക്കുന്നത് ജോലിയും അവിടെ തന്നെയാണ്…”

അതേ ചിരിയോടെ തന്നെ അവൾ പറഞ്ഞു…. അതൊക്കെ കേട്ടവൻ ഒന്നും പറയാതെ ഇരുപ്പുത്തുടർന്നു

മറുപടി എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ തന്റെ ജോലി എന്താണെന്ന് അവൾ ചോദിച്ചാലോ എന്നൊരു പേടി അവന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു… കാരണം പറയത്തക്ക ജോലി ഒന്നും തന്നെ ഇതുവരെ തനിക്കില്ല എന്ന് അവന് നല്ല ബോധ്യമായിരുന്നു

ഇരുസൈഡും ചെറിയ കാടുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു വഴിയിലൂടെ കാർ വളരെ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു… അതിനുള്ളിൽ തന്റെ ജീവിതം ഇനിയെങ്ങോട്ടേക്കാണ് എന്നൊരു സംശയവുമായി വിഷ്ണുവും… പേടിയോടെയും സംശയത്തോടെയും ഉള്ള അവന്റെ മുഖഭാവങ്ങൾ വീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അഞ്ജനയും ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ സീറ്റിൽ ചാരിയിരുന്നു…………….

 

തുടരും

 

ചെറിയൊരു കഥയാണ് അതികം പാർട്ടുകൾ ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല…