അറിയാതെയാണെങ്കിലും
Ariyatheyanenkilum | Author : Appan Menon
മുന്വശത്തെ വാതില് തുറന്ന് ഞാന് അകത്ത് കയറിയതും ഫോണ് ബെല്ലടി നിന്നു. വീട്ടില് ആകെ ഉള്ളത് 60 വയസ്സായ അമ്മയും ഞാനും പിന്നെ എന്റെ മകള് അമ്മുവുമാണ്്. അവളാണെങ്കില് ട്യൂഷന് കഴിഞ്ഞ് എത്തിയിട്ടില്ല. അമ്മക്കാണെങ്കില് കാഴ്ച ശക്തി തീരെ കുറവാ. അതും മാത്രമല്ല അമ്മക്ക് ഈയിടെ കേള്വിക്ക് ചെറിയ കുഴപ്പം. വയസ്സായി വരുന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കാം.
ഡ്രെസ്സ് മാറുമ്പോഴും എന്റെ വിചാരം, ആരായിരിക്കും ഫോണില് വിളിച്ചത് എന്നായിരുന്നു. സാധാരണ ഈ ഫോണില് എന്റെ ഭര്ത്താവോ അല്ലെങ്കില് എന്റെ നാത്തൂന് വീണ ചേച്ചിയോ മാത്രമേ വിളിക്കാറുള്ളു. കാരണം ഈ ലാന്ഡ് ഫോണ് കിട്ടിയിട്ട് ആറുമാസമേയായുള്ളു. പിന്നെ എന്റെ മൊബൈല് നമ്പര് അത് എന്റെ ഹസ്സിന്റെ കൈയ്യില് മാത്രമേയുള്ളു. അത് ഞാന് വീണചേച്ചിക്കു പോലും കൊടുത്തിട്ടില്ലാ. സോറി ഞാന് എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തിയില്ല അല്ലെ. ഞാന് കവിത. പ്രായം 38. സ്കൂള് ടീച്ചറാണ്്. ഞാന് പഠിപ്പിക്കുന്ന സ്കൂളിലാണ്് മകള് അമ്മു എട്ടാം ക്ലാസ്സില് പഠിക്കുന്നതെങ്കിലും, എനിക്ക് ഹിന്ദി അത്ര വശമില്ല. അതുകൊണ്ട്, എന്റെ കൂടെ സ്കൂളില് ഹിന്ദി പഠിപ്പിക്കുന്ന ദേവി ടീച്ചറുടെ അടുത്ത് അവളെ ട്യൂഷന്പഠിക്കാന് വിടും. രാവിലെ ദേവി ടീച്ചര്ക്ക് സമയക്കുറവുള്ളതുകൊണ്ട് വൈകീട്ട്4 1/2 മുതല് 5 മണി വരെ അവര് ട്യൂഷന് എടുക്കും. പഠിക്കാന് അത്രക്ക് മിടുക്കി അല്ലെങ്കിലും, ഒരു വിധം തരക്കേടില്ല.
ദേവി ടീച്ചര് എന്നോട് എപ്പോഴും പറയും, നിനക്ക് പത്ത് കുട്ടികള്ക്കെങ്കിലും ട്യൂഷന് എടുത്തുകൂടെ. നിന്റെ അത്യാവശ്യ കാര്യങ്ങള് ഒക്കെ നട ക്കുകയും ചെയ്യും. അവള് പറഞ്ഞത് ശരിയാണെങ്കിലും, സ്കൂള് വിട്ട് വീട്ടില് വന്നാല് എനിക്ക് പിടിപ്പത് പണിയുണ്ട്. അമ്മക്കും മോള്ക്കും കുളിക്കാന് ചൂടുവെള്ളം തയ്യാറാക്കണം. പിന്നെ രാത്രിക്കുള്ള ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കണം. പാത്രങ്ങള് എല്ലാം കഴുകണം. എല്ലാവരുടെയും തുണികള് കഴുകി, ഉണങ്ങിയതൊക്കെ ഇസ്തിരി ഇട്ട്, സത്യത്തില് വീട്ടിലെ പണികഴിഞ്ഞ് കിടക്കുമ്പോള്, എങ്ങിനെയായാലും പത്ത്-പത്തര ആകും. ഇതിനിടയില്, അമ്മുവിന്റെ കാര്യങ്ങളും, ശ്രദ്ധിക്കണം. അതിനിടയില് കുട്ടികളെ ട്യൂഷന് എടുക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാല്, ഒരിക്കലും നടക്കാത്ത കാര്യം.
പതിവുപോലെ, രാത്രി ഒന്പത് മണിക്ക് എന്റെ ഭര്ത്താവ് അജയന് വിളിച്ചു. പാവം, ഗള്ഫിലാണ്്. സംസാരത്തിനിടെ എന്നോട് പറഞ്ഞു പിന്നെ ഞാന് ലീവിനപേക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. കിട്ടിയാല് അടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ വരാം. നിന്നേയും മോളേയും
കണ്ടിട്ട് വര്ഷം രണ്ടാകുന്നു. ഞാന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് എന്നും രാത്രി എന്നെ ഓര്ത്ത് വാണമടിച്ചിട്ടാണത്രെ കിടന്ന് ഉറങ്ങുന്നത്. നിനക്ക് അതിനുള്ള യോഗ്യതേ ഉള്ളു എന്ന് എന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞെങ്കിലും, എന്റെ ഭര്ത്താവായതുകൊണ്ട് എനിക്ക് അത് ഉറക്കെ വിളിച്ച് പറയാന് പറ്റുമോ. അപ്പോള് അദ്ദേഹം പോയ ശേഷം ഞാനോ. ഈയ്യിടെയായി എനിക്ക് സ്വയം വിരല് കയറ്റിയാലും ഒരു സുവും കിട്ടുന്നില്ലാ. ആരെയെങ്കിലും കൊണ്ട് ഒന്ന് പണ്ണിക്കാന് തോന്നാറുണ്ടെങ്കിലും, അതൊക്കെ പിന്നെ പൊല്ലാപ്പാകും എന്ന് വിചാരിച്ച് സ്വയം നെടുവീര്പ്പിടും.
എന്നോട് സംസാരിച്ചതിനുപുറമെ, അദ്ദേഹം മോളോടും ഒരു പാട് നേരം സംസാരിച്ചു. അവളുടെ പഠിപ്പിനെകുറിച്ചും, ടീച്ചര്മാരെ കുറിച്ചും ഒക്കെ. മോള് എന്നു പറഞ്ഞാല് അദ്ദേഹത്തിനു ജീവനാ. അവളെ മോളെ എന്നല്ലാതെ ഇന്നു വരെ അമ്മു എന്നുപോലും വിളിച്ചിട്ടില്ല. ഇത്രയും സ്നേഹസമ്പന്നനായ ഒരു ഭര്ത്താവിനെയാണല്ലോ എന്റെ ഭഗവാനെ നീ എനിക്ക് തന്നത് എന്ന് ഞാന് മനസ്സില് ഓര്ത്തെങ്കിലും, സത്യത്തില് ഞാന് അദ്ദേഹത്തെ വഞ്ചിക്കുയായിരുന്നു എന്ന് പറയേണ്ടി വരുന്നതില് എനിക്ക് പശ്ചാതാപം തോന്നുന്നു.