“ചേട്ടാ.. ചേട്ടൻ പറഞ്ഞ പോലെ തന്നെ സോനേച്ചി മഞ്ഞസാരിയിലാ വന്നത്”
അവനെ കണ്ടയുടനെ ആൽബർട്ട് പറഞ്ഞു.
“ഇത്ര പെട്ടന്ന് ചേച്ചി ഓക്കേ ആകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല കേട്ടോ..”
അവൻ്റെ സന്തോഷത്തോടെയുള്ള വർത്തമാനം കേട്ട് ശൗരി ചിരിച്ചു.
“എന്നിട്ടെവിടെ എനിക്ക് തരാമെന്ന് പറഞ്ഞ മോതിരം..”
അവനു തിടുക്കമായി.
”മോതിരമില്ല.. വള തന്നെ തന്നേക്കാം..”
ആൽബർട്ട് പോക്കറ്റിൽ കയ്യിട്ടു..
“ദാ ഒന്നല്ല രണ്ട് വളയുണ്ട്.. ചേട്ടനേടുത്തോ..”
ആൽബർട്ട് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും വള എടുത്തു കൊടുത്തു. ശൗരിയുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു. ഇത് വരെ ഈ പേരിൽ നാല് വളയായി.. ഒരണ്ണം സോനയ്ക്ക് കൊടുത്തു..തനിക്ക് മൂന്നും.
“ഞാൻ കരുതിയത് സോനേച്ചി വരില്ലെന്ന.. പക്ഷെ മഞ്ഞ സാരിയോക്കെ ഉടുത്തു വരുന്ന കണ്ടപ്പോ ഞാൻ ഭയങ്കര ഹാപ്പിയായി…”
ആൽബർട്ട് പറഞ്ഞു. വള കിട്ടിയപ്പൊ ശൗരിക്ക് ഉൽസാഹമായി.
“പിന്നേ.. എനിക്കൊരു കാര്യം കൂടി ചെയ്തു തരാമോ..”
ആൽബർട്ട് തിരക്കി.
“എന്താ..”
“സോന ചേച്ചിയെ എൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഒന്ന് കൊണ്ടു വരാമോ ഒരു ദിവസം..”
ആൽബർട്ട് ഭവ്യമായ ശബ്ദത്തിൽ തിരക്കി.
“വീട്ടിലോട്ട് വരാനോ.. അതൊന്നും ഇത്ര പെട്ടന്ന് നടക്കില്ല.. ആദ്യം നിങ്ങള് തമ്മിൽ ഒരു കമ്പനിയാക് എന്നിട്ടാവാം.. അല്ലാതെ ചുമ്മാ ചെന്ന് വിളിച്ചാൽ അടി കിട്ടും പറഞ്ഞേക്കാം..”
“അതൊന്നും പറഞ്ഞാല് പറ്റില്ല.. എനിക്ക് പെട്ടന്ന് വേണം.. ചേട്ടൻ വിചാരിച്ചാൽ നടക്കും.”
ആൽബർട്ട് നിർബന്ധം പിടിച്ചു..
“ശെടാ തല വേദനയായല്ലോ.. വീട്ടിൽ വന്നിട്ട് എന്താ പ്ലാൻ.. അത് കൂടി പറ..”
ശൗരി തിരക്കി.
“എനിക്ക് അവളെ.. ശേ.. ചേച്ചിയെ ഒന്ന് തൊടണം.. പിന്നെ എല്ലാം കാണണം..”
ആൽബർട്ട് തലവെട്ടിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു.
“ആഹാ.. നല്ല ആഗ്രഹം.. ഇതിന് ഒരു വളയൊന്നും പോര.. ഒരു അഞ്ചാറു വളയെങ്കിലും വേണം.. സെറ്റാക്കി തരുന്നതിന് എനിക്കും വേണം രണ്ട് വള…”
“ശരി ഓകെ..”
ആൽബർട്ട് സമ്മതിച്ചു.. അവനു നല്ല പോലെ കഴ കേറി നിൽക്കുകയാണെന്ന് ശൗരിക്ക് മനസ്സിലായി.
“നീയിങ്ങനെ വള മോഷ്ടിക്കുന്നത് നിൻ്റെ മമ്മിയെങ്ങാനുമറിഞ്ഞാൽ എന്ത് ചെയ്യും..”
ശൗരി തിരക്കി.
“മമ്മി അതിനു വളയൊന്നും ഇടാറില്ല.. ഇനി നോക്കിയാലും അതൊന്നും പ്രശ്നമാകാതെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം..മമ്മിയെ ഒതുക്കാനുള്ള വഴിയൊക്കെ എനിക്കറിയാം”
ആൽബർട്ട് നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു.
“അതെങ്ങനെ.. എന്നോട് കൂടെ പറ.. കക്കാൻ പഠിച്ചാൽ മാത്രം പോരല്ലോ നിക്കാനും പഠിക്കേണ്ടെ..”
ശൗരി ചോദിച്ചു.
“മമ്മി വല്ലോം പറഞ്ഞാല് മമ്മിയുടെ ഒരു സീക്രട്ട് എനിക്കറിയാം.. അത് പറഞ്ഞു ഞാൻ പേടിപ്പിച്ചോളാം..”
“അതെന്ത് സീക്രട്ട്..”
ശൗരി മിടിച്ചുയർന്ന ഹൃദയത്തോടെ തിരക്കി..
“അതൊക്കെയുണ്ട്…പിന്നെ പറയാം..”
ആൽബർട്ട് മടിച്ചു.
“പറയേടാ.. ഞാനാരോടും പറയാൻ പോണില്ല..”
ഒടുക്കം ശൗരിയുടെ നിർബന്ധത്തിന് അവൻ വഴങ്ങി.
“അത് ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന നടക്കുന്ന ഒരു വീടുണ്ട്.. അവിടെ മമ്മിയെ അന്വേഷിച്ച് ഞാനൊരു ദിവസം ചെന്നപ്പോൾ…”
അവൻ അർധോക്തിയിൽ നിർത്തി..
“ബാക്കി പറ..”
“മമ്മിയും പാസ്റ്റർ സജിയങ്കിളും കൂടി മുറിയിൽ കിടന്ന് ഭയങ്കര കെട്ടിപ്പിടിക്കലും ഉമ്മ വയ്ക്കലുമൊക്കെ.. രണ്ട് പേർക്കും ഡ്രസ് ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു…മമ്മി വല്ലതും പറഞ്ഞാല് ഞാൻ അത് പപ്പയോട് പറയും എന്ന് പറയും…”
“അമ്പട..”
ശൗരി തലയിൽ കൈവെച്ചു.. ആ ഓർമയിൽ തന്നെ ശൗരിക്ക് കമ്പിയായി..
“എങ്കിൽ നീ പൊക്കോ. ഞാൻ സോനേച്ചിയോട് നിൻ്റെ ആഗ്രഹം പറയാം. പക്ഷെ അവര് വീട്ടിലോട്ട് വരുമെന്ന് ഉറപ്പൊന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല.. അവര് സമ്മതിച്ചില്ലേൽ എന്നെ ഒന്നും പറയരുത്..”
ആൽബർട്ട് തലയാട്ടി.
“എങ്കിൽ പൊയ്ക്കോ..”
ആൽബർട്ട് തിരിച്ചു പോയി.
അരപ്പവൻ്റെ മൂന്ന് വളയായി കയ്യിൽ.. ഇത് കൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്യുമെന്ന് ശൗരി ആലോചിച്ചു.. വിറ്റാൽ കുറഞ്ഞത് ഇരുപത്തി അയ്യായിരം എങ്കിലും കിട്ടും.. പൈനാവിലെ സ്വർണ്ണക്കടയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന തട്ടാൻ രാജൻ്റെ കാര്യം ശൗരിക്ക് ഓർമ്മ വന്നു.. അയാൾക്ക് കൊണ്ട് കൊടുത്താൽ നല്ല വില തരും..പലവിധ ആലോചനകളോടെ അവൻ വള രണ്ടും പോക്കറ്റിൽ ഭദ്രമായി വെച്ചു.