അച്ചുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ കാതുകളിൽ ഇടിത്തീപോലെ പതിച്ചു. എന്റെ പിണക്കമാണ് അവളെ ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചതെന്ന സത്യം എന്നെ തളർത്തി. സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ മുഖം കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുക്കി ആ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
**സിദ്ധാർത്ഥ്:** “ഹോ… എന്നിട്ട് നമ്മൾ അത് ആക്സിഡന്റ് ആയി സംഭവിച്ചതാണെന്നും ഇനി ഉണ്ടാവില്ലെന്നും തീരുമാനിച്ചതല്ലേ? എന്നിട്ട് ആ പ്രോമിസ് തെറ്റിച്ചത് നീയല്ലേ അച്ചു?”
**അച്ചു:** “ഞാനും അങ്ങനെയാ കരുതിയത് സിദ്ധൂ. പക്ഷേ ഭർത്താവ് കൂടെയില്ലാത്ത ഒരു ഭാര്യയുടെ അവസ്ഥ നിനക്കൊന്നും പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവില്ല. അതും പോരാതെ ഡാൻസ് എന്ന പേരിൽ നീയൊക്കെ കൂടെ എന്നെ പിഴിയുകയല്ലായിരുന്നോ? ഓരോ സ്റ്റെപ്പിലും നീയൊക്കെ എന്നെ വശീകരിക്കുകയായിരുന്നു.”
സിദ്ധാർത്ഥ് കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളുടെ കഴുത്തിടുക്കിൽ മുഖം ചേർത്തു.
**സിദ്ധാർത്ഥ്:** “അത് പിന്നെ… ഒരു അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ മുതലാക്കണ്ടേ? നിന്നെപ്പോലെ ഒരു ചരക്കിനെ കിട്ടുമ്പോൾ ഏതവനാടാ വെറുതെ വിടുക?”
അച്ചു അവന്റെ തലമുടിയിൽ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് ഒന്ന് മൂളി.
**അച്ചു:** “ആഹ്… നീ പറഞ്ഞപോലെ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ആ രണ്ടാമത്തെ അച്ചുവിനെ നീയൊക്കെ ഇങ്ങനെ മുതലാക്കി ഇളക്കി വിട്ടതാണ്. ഈ പാപമൊക്കെ ഞാൻ എവിടെ ചെന്ന് കഴുകിക്കളയുമോ എന്തോ…”
ടിവി സ്ക്രീനിലൂടെ ഇത് കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ ഉള്ളിൽ രക്തം തിളച്ചു. എന്റെ സ്നേഹം അവൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയാത്ത ഏതോ ഒരു വന്യമായ സുഖം അവൾ ഈ തെമ്മാടികളിൽ നിന്നും കണ്ടെത്തുന്നു. എന്നെ ഒരു വിഡ്ഢിയാക്കി മാറ്റിയത് അവൾ മാത്രമല്ല, അവളുടെ കൂട്ടുകാരി ഗൗരിയും ഈ സിദ്ധാർത്ഥും കൂടിയാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ പുതപ്പിനുള്ളിലൂടെ കൈകൾ പതുക്കെ താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ വാക്കുകൾ കൂടുതൽ വന്യമായ തലങ്ങളിലേക്ക് കടക്കാൻ പോകുന്നതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ആ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. എന്റെ ഭാര്യ, എന്റെ അച്ചു…
. സ്ക്രീനിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് അച്ചുവിനെ ഒന്നുകൂടി വരിഞ്ഞു മുറുക്കി അവളുടെ കഴുത്തിന് താഴെ പതുക്കെ നാവോടിച്ചു.
**സിദ്ധാർത്ഥ്:** “എന്തൊക്കെ ആയാലും നമ്മളിപ്പോൾ ജീവിക്കുന്ന ഈ ജീവിതത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക സുഖമുണ്ട്… നിനക്കും ഇത് തന്നെയല്ലേ ഇഷ്ടം?”
അച്ചു അല്പം മടിച്ചുനിന്നെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം സത്യം വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
**അച്ചു:** “അല്ല എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് കള്ളമാവും. പക്ഷേ ഹരിയും എനിക്ക് ഇമ്പോർട്ടന്റ് ആണ്. നമ്മുടെ ഈ ബന്ധം ഒരു കാലത്തും അവൻ അറിയാൻ പാടില്ല. അത് അവന് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”
സിദ്ധാർത്ഥ് ഒരു പരിഹാസച്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി.
**സിദ്ധാർത്ഥ്:** “ചുരുക്കം പറഞ്ഞാൽ പേരിനൊരു ഭർത്താവ്, അല്ലേ? നിന്റെ ഈ വന്യതയൊന്നും അറിയാത്ത ഒരു പാവം.”
അച്ചുവിന്റെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു ഗൗരവം പടർന്നു. എന്നോടുള്ള അവളുടെ സ്നേഹം ഇപ്പോഴും എവിടെയോ ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിപ്പിച്ച നിമിഷമായിരുന്നു അത്.
**അച്ചു:** “ടാ… അങ്ങനെ പറയല്ലേ. എനിക്ക് അവനോട് അളവിൽ കൂടുതൽ സ്നേഹമുണ്ട്. പക്ഷേ യഥാർത്ഥ എന്നെ അടക്കാൻ അവന് സാധിക്കില്ല. എന്റെ ഉള്ളിലെ ഈ വിശപ്പിനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ അവന് അറിയില്ല.”
**സിദ്ധാർത്ഥ്:** “അതാ ഞാൻ എപ്പോഴും പറയുന്നത്, അവൻ ഒരു കഴിവില്ലാത്തവനാണെന്ന്…”
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കല്ലുപോലെ വന്നു പതിച്ചു. ഒരു ഭർത്താവിനെ സംബന്ധിച്ച് മറ്റൊരുവന്റെ വായിൽ നിന്നും കേൾക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അപമാനം.
**അച്ചു:** “സിദ്ധൂ… വേണ്ട… അതിരു കടക്കരുത്.”