ഗൂഗിൾ മാപ് ഇട്ടു ഫോൺ എൻ്റെ സ്റ്റാൻഡിൽ വെച്ച് അവൾ ഗൗരവത്തിൽ എന്നോട് പറഞ്ഞു, “ഇങ്ങോട്ടേക്കു പോകാം.”
ഞാൻ: ഇല്ല. എന്താന്ന് പറയാതെ ഞാൻ വണ്ടി എടുക്കില്ല.
രെമ്യ: ഞാൻ പറയില്ല. വേണേൽ നീ അവളെ വിളിച്ചോ.
ഞാൻ രമ്യയുടെ ഫോൺ എടുത്തു കാൾ ചെയ്യാൻ ആണ് ബാക്ക് അടിച്ചപ്പോൾ ആ ഫോൺ എന്നെ കൊണ്ടുപോയത് ഒരു ടെലിഗ്രാം ചാറ്റിലെക്ക് ആണ്.
രമ്യയെ അതിൽ ഇന്ന് ആണ് ചേർത്തിരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്നത്തെ മുതൽ ചാറ്റ് മാത്രമേ എനിക്ക് വായിക്കാൻ കഴിയുന്നുള്ളു.
ഗ്രൂപ്പിൻ്റെ പേര്: “ഹാപ്പി ഫാമിലീസ്”
ഗ്രൂപ്പിൽ ആകെ 3 പേർ
അഞ്ജലി
സോണി
രെമ്യ
ഞാൻ പയ്യെ രമ്യയെ നോക്കി.
രമ്യ കാറിലെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി മേക്കപ്പ് ഒക്കെ ശരി ആക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. ഞാൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു, “രമ്യാ, നമ്പർ ഒന്നും ഷെയർ ചെയ്യരുതെന്ന് അല്ലെ അമൃത പറഞ്ഞിരുന്നത്?”
രമ്യ (ഒരു പുച്ഛത്തോടെ): അവൾ ആരാ സിനിമ ഡിറക്ടറോ? ഞാൻ പറയുന്നവർ മാത്രം. ഞാൻ പറയുന്ന പോലെ..അതൊന്നും ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടു പേർക്കും പറ്റില്ല. അവൾ വേണേൽ കിരൺ നെ മാത്രം ഡയറക്റ്റ് ചെയ്യട്ടെ.
ഞാൻ: അതൊക്കെ ശരി, എന്താ ഈ ഗ്രൂപ്പ്?
രെമ്യ: അത്..
ഞാൻ: എന്താണേലും പറ.
രെമ്യ: അവിടെ എത്തി അവൾ പറയാം എന്നാണു പ്ലാൻ ചെയ്തത്.
ഇത് അവളും അവളുടെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ടും ആണ്.
ഞാൻ: അതിനു?
അവൾ: അവളുടെ ഫ്രണ്ട് മാരീഡ് ആണ്.
ഞാൻ: അതൊന്നും എനിക്ക് പ്രശ്നം അല്ലല്ലോ. നീ കാര്യം പറ.
അവൾ: നീ ഒരിക്കലും എന്നെ ഇനി പഴയപോലെ കാണില്ല എന്നും, എന്നെ ആർക്കേലും നീ ആയിട്ട് കൊടുത്താൽ മാത്രമേ ഇനി ഇത് മുന്നോട്ട് പോകുക ഉള്ളൂ എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ ശരി ആണെന്ന് എനിക്കും തോന്നി.
ഞാൻ: അതൊക്കെ ശെരിയാ.
അവൾ: അപ്പോൾ ആണ് അവൾ ഇതിനെ പറ്റി പറഞ്ഞത്. അവളും അവളുടെ ഫ്രണ്ടും, അവളുടെ കാമുകനും മറ്റവളുടെ ഹസ്ബണ്ടും ഒരുമിച്ചു ഒരു മുറിയിൽ കൂടാറുണ്ട് എന്ന്. അവിടെ വന്നാൽ നിനക്കു അത് മനസിലാക്കാൻ കഴിയും എന്നും. നമുക്ക് ഇടയിൽ എല്ലാം ശരി ആകും എന്നാണ് അവൾ പറയുന്നത്.
രെമ്യ പറഞ്ഞു അവസാനിപ്പിക്കുന്നതും സോണിയുടെ കോൾ വരുന്നതും ഒരുമിച്ചാണ്.
ഞാൻ കോൾ എടുത്തു.
സോണി: രമ്യാ, നിങ്ങൾ ഇത് എവിടെ ആണ്?
ഞാൻ: ഡി, ഞാനാ..
സോണി: വിനയാ, എവിടാ?
ഞാൻ: ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങുന്നു.
സോണി: നീ അധികം ഒന്നും ആലോചിക്കണ്ട. ആ ലൊക്കേഷൻ അത് അഞ്ജലിയുടെ ഹസ്ബന്റിൻ്റെ വീടാണ്. വളരെ സേഫ് ആണ്.
ഞാൻ: ഓക്കേ.
ഞങ്ങൾ ഒരു അരമണിക്കൂറിൽ അവിടെ എത്തി. രെമ്യ ഫോൺ എടുത്തു വിളിച്ചു. സോണി ഫോൺ എടുത്തു.
“ആ കാർ കണ്ടോ, നേരെ കാണുന്ന വീടാണ്.”
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നേരെ നോക്കി. ആ റോഡ് അവസാനിക്കുന്നത് ഒരേ ഗേറ്റിൽ ആണ് അവിടെ ഒരു കൊട്ടാരം കണക്കെ ഒരു വലിയ വീട് വീടിനു പിന്നിലൂടെ ഒരു പുഴ, വീടിൻ്റെ ഇടതു വശത്തോ വലതു വശത്തോ വേറെ വീടുകൾ ഇല്ല. ആകെ ഉള്ളത് മെയിൻ റോഡിൽ നിന്ന് ഈ റോഡിലേക്കു കേറുമ്പോൾ ഉള്ള രണ്ടു വീടുകൾ.
ഞാൻ വണ്ടി മുന്നോട്ടു എടുത്തു. ഗേറ്റ് ഓട്ടോമാറ്റിക് ആണ്. വണ്ടി ഗേറ്റ് കടന്നതും താനെ അടഞ്ഞു. വണ്ടി ഞാൻ കാർ പോർച്ചിൽ കേറ്റി നിർത്തി എനിക്ക് എന്തോ വല്ലാതെ പേടി തോന്നി. വെറുതെ അത് പുറത്തു കാണിച്ചു രമ്യയെ കൂടെ പേടിപ്പിക്കണ്ട എന്നോർത്ത് ഞാൻ രമ്യയെ നോക്കിയപ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരു പേടിയും ഇല്ല അവൾ വളരെ സന്തോഷത്തിൽ ആണ്.
ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങി.
മെയിൻ ഡോർ തുറന്നു തന്നത് സോണി ആണ്.
“കേറി വാ..”
ഞങ്ങൾ കേറി. അവൾ ഡോർ അടച്ചു. ഞാൻ തിരഞ്ഞു നോക്കി. അവൾ ഒരു പിങ്ക് ടാങ്ക് ടോപ് മാത്രം ഇട്ടിട്ടൊള്ളു. താഴെ ഒന്നും ഇല്ല. ഞാൻ അവളെ അടിമുടി നോക്കി.
അവൾ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു, “നിങ്ങൾ വൈകി. ഞങ്ങൾ തുടങ്ങി..”
രെമ്യ: അതെന്താടി അങ്ങനെ?
അവൾ: ഇവിടെ അങ്ങനെ ഒക്കെ ആണ്. വാ, അവരെ പരിചയപ്പെടാം.
ഞാൻ: വേണ്ട, അവർ കഴിഞ്ഞു വരട്ടെ. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ഇരിക്കാം.
അവൾ: എന്നാൽ നിങ്ങൾ ഇവിടേ തന്നെ ഇരിക്കേണ്ടി വരും. വേണേൽ വാ.
എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ മുന്നിൽ നടന്നു.
രമ്യ എന്നെ നോക്കി കണ്ണുകൊണ്ട് കാണിച്ചു. “വാ, പോകാം.”