“ഇത് luck ആണോ… അതോ warning ആണോ?”
എനിക്ക് തന്നെ ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല.
ഒരു വശത്ത് പിടിക്കപ്പെടാതെ രക്ഷപ്പെട്ടതിന്റെ ആശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ മറുവശത്ത്… പൂർണ്ണമായി കിട്ടാതെ പോയതിന്റെ ഒരു വിഷമവും.
ആകെ mixed emotion ആയിരുന്നു.
ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം അനു ആകെ ഒരു shockil ആയിരുന്നു.
സാഹിലിന്റെ കൂടെ ചിലവഴിച്ച ആ നിമിഷങ്ങൾ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമായില്ലെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല.
സത്യത്തിൽ… ഏറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം അവൾക്ക് ഒരാളുടെ സാമീപ്യം അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഒരാൾ തന്റെ സൗന്ദര്യം വർണിക്കുന്നതും അത് നന്നായി യൂസ് ചെയ്തതും അവൾ ആസ്വദിച്ചു.
പക്ഷേ hospitalil നടന്ന സംഭവം അവളെ നന്നായി പേടിപ്പിച്ചു.
ഇന്ന് Anilettan roominte പുറത്തുനിന്ന് dooril മുട്ടിയ നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പോയിരുന്നില്ല.
ഒരു നിമിഷം കൂടി വൈകിയിരുന്നെങ്കിൽ…
ഒരു ചെറിയ പിഴവ് സംഭവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ…
എന്തായേനെ?
അവൾ പലതവണ അത് ആലോചിച്ചു.
സ്വന്തം ജീവിതം തകരുമോ എന്നതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ അവളെ ഭയപ്പെടുത്തിയത് മറ്റൊരു കാര്യമായിരുന്നു.
സാഹിൽ.
ഇപ്പോഴും ജീവിതം തുടങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ.
അവന്റെ മുന്നിൽ ഇനിയും എത്രയോ സ്വപ്നങ്ങൾ കിടക്കുന്നു.
ഒരു തെറ്റ് സംഭവിച്ചാൽ…
ഒരു ദിവസം പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ…
ആളുകൾ കുറ്റം പറയുന്നത് അവനെ ആയിരിക്കും.
“വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ഒരു പെണ്ണിന്റെ പിന്നാലെ നടന്നവൻ” എന്ന മുദ്ര അവന്റെ മേൽ വീഴും.
അവന്റെ ജോലി, അവന്റെ പേര്, അവന്റെ ഭാവി…
എല്ലാം അപകടത്തിലാകും.
ചിന്ത അനുവിനെ വല്ലാതെ അലട്ടാൻ തുടങ്ങി.
“എനിക്ക് വേണ്ടി അവന്റെ ജീവിതം വെച്ച് കളിക്കാൻ പാടില്ല…”
അവൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
സാഹിലിനോട് അവൾക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാതായതുകൊണ്ടല്ല.
മറിച്ച്…
അവനെക്കുറിച്ച് കരുതാൻ തുടങ്ങിയതുകൊണ്ടാണ്.
ചിലപ്പോൾ സ്നേഹം ഒരാളുടെ അടുത്തേക്ക് കൂടുതൽ അടുക്കുന്നതല്ല…
അവരെ അപകടത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റി നിർത്തുന്നതുമാണ്.
ആ രാത്രി hospital bedil കിടന്നുകൊണ്ട് അനു ഏറെ നേരം ഉറങ്ങിയില്ല.
Phoneil സാഹിലിന്റെ chat തുറന്ന് നോക്കി.
അവന്റെ messages വായിച്ചു.
അറിയാതെ ഒരു ചെറിയ ചിരി അവളുടെ മുഖത്ത് വന്നു.
പക്ഷേ ആ ചിരിയുടെ പിന്നാലെ ഒരു തീരുമാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇനി മുതൽ ഇതൊന്നും വേണ്ട“
..
..
അതിന് ശേഷം ഞാൻ പതിവുപോലെ അനുവിന് message അയച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ എന്തോ ഒരു മാറ്റം എനിക്ക് feel ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
മുമ്പ് മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചിരുന്ന അനു…
ഇപ്പോൾ അത്ര open ആയി സംസാരിക്കുന്നില്ല.
Reply ഒക്കെ തരുന്നുണ്ട്.
പക്ഷേ പഴയ പോലെ അല്ല.
ചിലപ്പോൾ ഒരു word.
ചിലപ്പോൾ ഒരു emoji.
ചിലപ്പോൾ “ok” എന്ന് മാത്രം.
ആദ്യമൊക്കെ എനിക്ക് അത് മനസ്സിലായില്ല.
Hospitalil മോന്റെ കാര്യങ്ങളുടെ tension ആയിരിക്കും എന്ന് കരുതി.
പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കടന്നപ്പോഴാണ് കാര്യം എനിക്ക് മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങിയത്.
ഒരു ദിവസം ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ഇന്ന് hospitalil വരണോ?”
“വേണ്ട.”
“എന്തെങ്കിലും വാങ്ങി കൊണ്ടുവരണോ?”
“വേണ്ട.”
“നിനക്കൊന്നും ആവശ്യമില്ലേ?”
“ഇല്ല… എല്ലാം ok ആണ്.”
മറുപടികൾ ചെറുതായിരുന്നു.
അവൾ മനപ്പൂർവം ഒരു distance maintain ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.
ആദ്യം അത് എനിക്ക് ചെറിയ വിഷമമായി.
കാരണം കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ അവൾ എന്റെ ദിവസത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
രാവിലെ message.
ഉച്ചയ്ക്ക് call.
രാത്രി chat.
അതൊക്കെ പെട്ടെന്ന് കുറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ശൂന്യത തോന്നി.
അന്ന് രാത്രി ഞാൻ വീണ്ടും message അയച്ചു.
“നീ പഴയ പോലെ സംസാരിക്കുന്നില്ല.”
കുറച്ചുനേരം reply വന്നില്ല.
പിന്നെ typing കാണിച്ചു.
വീണ്ടും മാഞ്ഞു.
അവസാനം ഒരു message മാത്രം വന്നു.
“സാഹിൽ… ചിലപ്പോൾ കുറച്ച് distance നല്ലതായിരിക്കും.”
ആ message വായിച്ചപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ എന്തോ ഒരു ഭാരം കയറിയതുപോലെ തോന്നി.
കാരണം ആ വാക്കുകളുടെ പിന്നിൽ അവൾ പറയാതെ വെച്ച പല കാര്യങ്ങളും എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.