ഒരു കയ്യിൽ ഫോണും ആയി ദേവിക, അതിൽ നിന്നും മോളുടെ ശബ്ദം ഇടയ്ക്കു ഇടയ്ക്കു കേൾക്കാം, അവളുടെ ശബ്ദ സാന്നിധ്യത്തിൽ അവളുടെ അമ്മയുടെ ശരീരത്തെ ഭോഗം ചെയ്യുന്ന തന്റെ നാവു ദേവികയുടെ ജനനേന്ദ്രിയങ്ങളിൽ തൊലിടുന്നു. ഈ രംഗം തന്റെ ശരീരത്തെയും വലിച്ചു മുറുക്കുന്നു. “പപ്പാ, എന്തെങ്കിലും പറയു ” എന്ന ശ്രുതിയുടെ പരിഭവം ശ്രീയെ പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല, തന്റെ നാവു കൊണ്ട് ഏറ്റവും രഹസ്യമായ ഭാഷയിൽ, ദേവികയുടെ തേൻ ഒഴുകുന്ന കാത്തിലേയ്ക്ക് സംസാരമാ തുടങ്ങി. “പറയാം ” എന്ന ഒരു ശാസന സ്വരം ദേവികയിൽ നിന്നും ഉണ്ടായി,
ഒറ്റ വാക്കിൽ വേണ്ട, നിന്റെ പപ്പാ പതുക്കെ പറയട്ടെ, സമയം കൊടുക്ക് എന്ന് അവളുടെ മനസ്സ് മന്ത്രിക്കുന്നു. ശ്രീയുടെ നാവു ഇപ്പോൾ വല്ലാത്ത ഒരു അവസ്ഥയിൽ എന്ന
പോലെ ആയി, താൻ വിചാരിച്ചതിലും എത്രയോ മടങ്ങു ഒഴുക്കാണ് അവിടെ, ശ്രീയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു വെള്ളപ്പാച്ചിലിൽ തുഴയുന്ന തുഴയായിട്ടാണ് തന്റെ നാവിനെ തോന്നിയത്, തുള്ളി തുള്ളിയായി വീഴ്ച വെണ്മേഘം ഇപ്പോൾ അതിന്റെ രൗദ്ര ഭാവം എടുത്തു പെരുമഴ പെയ്യിക്കുന്നു. രണ്ടുപേരും ജയിക്കുന്ന ഈ പോരാട്ടത്തിന് ഇപ്പോൾ സുഖം ഏറെ, അയാൾ തന്നെ കൊണ്ട് പറ്റുന്നത് പോലെ ആ ഒറ്റയാൻ പോരാട്ടം തുടർന്നു. “അമ്മെ, എങ്ങനെയെങ്കിലും പപ്പയെ സമ്മതിപ്പിക്കു, പ്ളീസ് ” ശ്രുതിയുടെ ഈ യാചന ആയിരുന്നു എല്ലാത്തിന്റെയും അവസാനം.
ദേവികയുടെ ഉള്ളിലെ തേൻ വമിക്കുന്ന ലാവാ പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന് ശ്രീക്കു മനസ്സിലായി, അയാൾ തന്റെ രണ്ടു കൈകളും പെട്ടെന്ന് മുലകളിൽ നിന്നും മാറ്റി, ദേവികയുടെ ചന്തികൾ ചുറ്റി പൂണ്ടടക്കം ചുറ്റി പിടിച്ചു. ഈ ചേരൽ ദേവികയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും പൊട്ടിത്തെറിയുടെ ഒരു ഘോഷ യാത്രയായിരുന്നു. ഉത്സവമാ മേളത്തിന്റെ സമാപന വെടി പൊട്ടുന്നതുപോലെ അവൾ പൊട്ടി തെറിച്ചു, ഇനി ഒരു നേരിയ ചലനം താൻ ദേവികയുടെ ശരീരത്തോട് ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റെന്നു തോന്നി അടക്കി നിറുത്തി.
ദേവികയുടെ ശക്തി എല്ലാം ചോർന്നു കഴിഞ്ഞു, കാലുകൾ വേദനിച്ചു അല്പം താഴ്ന്നു, ശ്രീയുടെ കൈകളിയ്ക്കു അവൾ തന്റെ ചന്തികൾ താങ്ങി നിറുത്തി, ചീറിയ ഒരു നീറ്റൽ അവളുടെ ചന്തികളുടെ ഇരു വശങ്ങളിൽ, അതെ ശ്രീയുടെ കൈ നഖങ്ങൾ എപ്പോഴോ ആഴ്ന്നു ഇറങ്ങിയതാണ്, അവർ രണ്ടുപേരും കിതപ്പ് തുടർന്ന്. അല്പം ബോധം വന്നപ്പോൾ ആണ് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത് തന്റെ ഫോൺ കട്ടായി.
ദേവിക തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞ യാത്രയുടെ അവസാനം ശെരിക്കും ആസ്വദിക്കുകയാണ്, ഒരു കണക്കിന് ശ്രുതിയുടെ കാൾ കട്ടായതു നന്നായി, അവർ മാത്രം മതി ഈ നിമിഷം നുകരാൻ, ശെരിക്കും രണ്ടു പേരും തളർന്നു, എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അവരുടെ ഇടയിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്ന സ്വബോധം തിരിയുകയാണ്. ദേവിക കുറച്ചു കൂടി താഴോട്ട് ഇരുന്നു, ശ്രീ തന്റെ ചന്തികളെ താങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും കൈകളിലെ ബലക്ഷയം അവൾക്കു തോന്നി, ദേവിക തന്റെ മുട്ടുകൾ മടക്കി,
ശ്രീയുടെ അഭിമുഖം ഇരുന്നു, ശ്രീ ഇപ്പോഴും തന്റെ കൈകൾ പിടിത്തം വിട്ടിട്ടില്ല , അവൾ ആ കരവാലയത്തിൽ ഇരുന്നു കിതപ്പുകൾ മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. ശ്രീ ഇപ്പോൾ ക്ഷീണം കൊണ്ടാകും തല അവളുടെ നിറഞ്ഞ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി, ദേവിക ഒരു കുഞ്ഞിനെ എന്ന പോലെ അയാളുടെ തല ചേർത്ത് പിടിച്ചു ശാസനകൾക്കു ശേഷം ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അമ്മയെപ്പോലെ തലോടി. ദേവിക തന്റെ നെഞ്ചിലെ നനവിന്റെ തീവ്രത ശ്രീയുടെ മുഖത്തിൽ നിന്നും തന്റെ നെഞ്ചിൽ പടരുന്ന നനവിൽ നിന്നും ഊഹിച്ചറിഞ്ഞു,
അവൾക്കു പെട്ടെന്ന് ഒരു ചമ്മലും, ജീവിതത്തിൽ താൻ ആദ്യമായി കാണിച്ച ഈ
വൈകൃതം അവളിൽ ഒരു കുറ്റബോധം ഉളവാക്കി. താൻ ശെരിക്കു ആസ്വദിച്ചു പക്ഷെ ഏതാണ് ശ്രീയുടെ വിധി ന്യായം എന്ന് അവൾ അല്പം ഭയപ്പെട്ടു. തുടങ്ങിയത് ശ്രീ ആണെങ്കിലും പിന്നെ തേര് തെളിച്ചത് മുഴുവൻ താൻ ആയിരുന്നു, ശ്രീയ്ക്ക് ഇഷ്ട്ടപെട്ട എന്ന ഒരു ചിന്ത അവളെ ഉലച്ചു. അറിയാൻ വഴിയില്ല മുഖം കാണാൻ സാധിക്കുന്നില്ല, ചോദിയ്ക്കാൻ പറ്റില്ല അദ്ദേഹവും താനും കിതയ്ക്കുന്നു,അവൾ ഒരു ഉത്തരത്തിനായി ചുറ്റും പരതി. പെട്ടെന്നാണ് തന്റെ കാൽമുട്ടിൽ എന്തോ ഒരു തണുപ്പ് തട്ടുന്നത് പോലെ അവൾക്കു തോന്നിയത്, ആദ്യം അവൾ തന്റെ ഒലിപ്പിന്റെ ബാക്കി പത്രം എന്ന് തോന്നി,