🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 4 35അടിപൊളി 

 

അത് കണ്ട സാറയുടെ ചുണ്ടിന്റെ വക്കിൽ ചെറുതായി ചിരി വന്നു.

 

ഫിലിപ്പ് അന്നേ ദിവസം ധരിച്ചിരുന്നത് ഒരു ഇളം നിറമുള്ള കള്ളിത്തുണിയും ലൂസ് ഫുൾ സ്ലീവ് ഷർട്ട്‌ ആയിരുന്നു.

 

കൈകൾ മടക്കി വച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്, അവന്റെ രൂപത്തിൽ ഒരു ഗ്രാമീണ ലാളിത്യവും, അതിനുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞ ഒരുതരം സൗന്ദര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

ജോസഫ് പോലും അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു, ഇപ്പൊ തന്നെ തോട്ടക്കാരനായി ഫിറ്റ്‌ ആയല്ലോ.

ഫിലിപ്പ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

 

 

അവർ എല്ലാവരും കൂടി താഴത്തെ തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു. വീടിന്റെ പിന്നിലൂടെ ഇറങ്ങുന്ന ചെറുവഴി മണ്ണിന്റെ മണമുണർത്തി താഴേക്ക് പോയി.

ഇരുവശവും കാപ്പിച്ചെടികൾ, വാഴകൾ, കുരുമുളക് കയറിയ അറയന്മരങ്ങൾ, ഇടയ്ക്കിടെ നനവാർന്ന കല്ലുകൾ.

പക്ഷികളുടെ ശബ്ദവും, ദൂരെയൊരിടത്ത് വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദവും ആ ശാന്തതയിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു.

 

താഴേക്ക് എത്തിയതും ജോസഫ് ഓരോ വള്ളിയും നോക്കിത്തുടങ്ങി.

 

‘ഫിലിപ്പേ’

ഇവിടെ കണ്ടോ? അവൻ ഫിലിപ്പിനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.

 

കുരുമുളക് വള്ളിയിൽ ഇങ്ങനെ ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ കിടക്കാൻ പാടില്ല. ഫങ്കൽ പിടിക്കാൻ ചാൻസ് കൂടുതലാണ്.

ഇതൊക്കെ നീക്കി ക്ലിയർ ആക്കണം.

 

ഫിലിപ്പ് ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.

അവൻ ഓരോ വാക്കും മനസ്സിൽ പതിപ്പിക്കാനായിരുന്നു ശ്രമം.

 

“ഇതാ ഈ ഭാഗം കണ്ടോ?” ജോസഫ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

 

“കുരുമുളക് കെട്ടി കയറുന്ന തണ്ടിനോട് ചുറ്റും കാട് പിടിച്ചാൽ വേര് വീർപ്പുമുട്ടും. അതുകൊണ്ട് അടിഭാഗം ക്ലീൻ ആയിരിക്കണം”.

 

ഫിലിപ്പ് കുനിഞ്ഞ് മണ്ണ് കൈകൊണ്ട് ഒന്ന് മാറ്റി നോക്കി.

‘ഇത് ഇങ്ങനെ മുഴുവൻ ക്ലിയർ ആക്കണോ?’

“വേണം. പക്ഷേ വള്ളിക്ക് മുറിവാകാതെ! കുരുമുളക് ചെറുപ്പക്കാരിയെ പോലെ ആണ്. ഒന്ന് ശ്രെദ്ധ കുറച്ചാൽ ഉടൻ വാടും” ജോസഫ് ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു.

 

അത് കേട്ട് സാറ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

ഫിലിപ്പും അവളെ ഒന്ന് നോക്കി.

 

“അപ്പച്ചാ, ഈ ഉപമയൊക്കെ എവിടെ നിന്നാ കിട്ടുന്നത്?” ജിനി ചോദിച്ചു.

 

‘നിന്റെ അമ്മയുടെ അടുത്തുന്ന്’. ജോസഫ് മറുപടി പറഞ്ഞു.

 

അന്ന അകലത്തിൽ നിന്ന്, കുട്ടികളുടെ മുന്നിൽ വലിയ ഡയലോഗ് വേണ്ട, എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

 

ആ ചിരി തോട്ടത്തിന്റെ നനവാർന്ന വായുവിൽ മൃദുവായി കലർന്നു.

 

കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും ഓരോ ഭാഗം നോക്കി വേർപിരിഞ്ഞു.

 

ജിനി അമ്മച്ചിയോടൊപ്പം വശത്തെ വാഴത്തോട്ടം ഭാഗത്തേക്ക് പോയി.

 

ജോസഫ് അകലെയുള്ള അതിരുകളുടെ ഭാഗത്തു നോക്കാൻ നടന്നു.

സാറയും ഫിലിപ്പും കുരുമുളക് വള്ളികൾ നിറഞ്ഞ നടുവിലത്തെ ഭാഗത്ത് മാത്രം അവശേഷിച്ചു.

 

ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ മുൻപത്തേതുപോലെ അകലം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

 

സാറ ഒരു ഉണങ്ങിയ ഇല വള്ളിയിൽ നിന്ന് നീക്കി കൈയിൽ പിടിച്ചു.

ഫിലിപ്പ് താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞ് വേരിനരികിലെ പുല്ല് പറിച്ചുമാറ്റുകയായിരുന്നു.

 

“നീ വളരെ സീരിയസായി ജോലി പഠിക്കുന്നല്ലോ മാഷേ”? സാറ പറഞ്ഞു.

 

ഫിലിപ്പ് തല ഉയർത്തി ചിരിച്ചു.

“ആദ്യ ദിവസം തന്നെ വഴക്ക് കേൾക്കരുതലോ….”

 

 

“നീ വഴക്ക് കേൾക്കുന്ന ടൈപ്പ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല”.

 

‘അതൊക്കെ എങ്ങനെയാ മനസ്സിലാക്കുന്നേ?’ സാറ അവനെ നോക്കി.

‘നിന്റെ മുഖത്ത് കാണാം.’

 

“എന്ത്”?

 

നീ ചെയ്യുന്ന കാര്യം സത്യസന്ധമായി ചെയ്യാൻ നോക്കുന്ന ആളാണെന്ന്.

 

 

ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ഫിലിപ്പ് കുറച്ചു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

 

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ തമാശയില്ലായിരുന്നു. സത്യസന്ധത മാത്രം.

 

അവൻ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഉണങ്ങിയ കൊമ്പ് താഴെ വെച്ച് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“എന്നെ കുറിച്ച് ആരും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല”

 

സാറ അവനെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

 

രാവിലെത്തെ മൃദുവായ വെളിച്ചം അവന്റെ മുഖത്ത് വീണിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ആഴമുള്ള ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. ആ ശാന്തതയ്ക്കുള്ളിൽ വർഷങ്ങളായുള്ള ഏകാന്തതയും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.