🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 4 35അടിപൊളി 

 

ഫിലിപ്പ് അവളെ നോക്കി.

അതെങ്ങനെയാ?

 

“നിന്റെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട്.”

 

 

ആ മറുപടി കേട്ട നിമിഷം അവൻ ചെറുതായി താഴേക്ക് നോക്കി.

 

 

‘അത്രക്ക് വായിക്കാൻ പറ്റുമോ?’

 

‘കുറച്ചു…’ സാറ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.

 

“അങ്ങനെയാണേൽ ഇപ്പോ എന്താണ് വായിച്ചത്?” ഫിലിപ്പ് ചോദിച്ചു.

 

സാറ കുറച്ചു നേരം അവനെ മാത്രം നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ വെറും തമാശയല്ലായിരുന്നു..

 

‘നീ എന്നെ അവോയ്ഡ് ചെയ്യാൻ നോക്കുന്നു.’

 

ഫിലിപ്പ് ഉടൻ തല ഉയർത്തി.

“ഞാനോ?”

 

‘അതെ’

 

“ഞാൻ അവോയ്ഡ് ചെയ്യുന്നില്ല”.

 

അപ്പോൾ…അവൾ അല്പം കൂടി അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.

“എന്തിനാ ഓരോ തവണയും കണ്ണ് മാറ്റുന്നത്?”

 

ആ ചോദ്യം നേരെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തട്ടി. അവൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.

 

കാരണം സത്യം പറയാൻ അവനാൽ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളെ ഇങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ മറന്നുപോകുമോ എന്ന ഭയമായിരുന്നു.

 

 

 

മഴയുടെ തണുപ്പിനിടയിൽ ഷെഡ്ഢിന്റെ ഉള്ളിൽ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന മൃദുവായ ചൂട് ഫിലിപ്പിന് വ്യക്തമായി അനുഭവിക്കാനായി. സോപ്പിന്റെ മണം. മഴയുടെ നനവ്. മുടിയുടെ നനുത്ത മണം.

 

 

ഒരുപെൺകുട്ടി വളരെ അടുത്ത് നിന്നാൽ മാത്രം അറിയാൻ കഴിയുന്ന അവ്യക്തമായൊരു സാന്നിധ്യം. അവൻ അറിയാതെ ആഴത്തിൽ ശ്വാസം വിട്ടു.

 

സാറ അത് കേട്ടു.

“ഇത്ര നാണം കുണുങ്ങിയാണോ?”

അവൾ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.

 

‘അല്ല..’അവൻ പറഞ്ഞു.

 

 

പിന്നെ കുറച്ചു നിമിഷം കഴിഞ്ഞ് വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

“നീ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോഴാണ്…”

 

ആ വാക്ക് കേട്ട നിമിഷം സാറയുടെ കവിളുകൾ മൃദുവായി ചുവന്നു.

പുറത്ത് മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.

അകത്ത്, അവളുടെ ഹൃദയം.

അവൾ തല ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി. ആ നിമിഷത്തിൽ

അവൾക്ക് ആദ്യമായി വ്യക്തമായി തോന്നി ഫിലിപ്പ് വെറും സുന്ദരനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ മാത്രമല്ല.

അവന്റെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കുള്ളിൽ

ഒരുതരം സത്യസന്ധതയും, ആഴവും ഉണ്ടെന്ന്.

 

അത് അവളെ ഭയപ്പെടുത്തുകയും

അതേ സമയം അവനിലേക്ക് വലിക്കുകയും ചെയ്തു.

 

“ഫിലിപ്പ്..”

അവൾ വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.

 

‘മ്മ്’

നീ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ?

 

‘എന്ത്’.

“നീ…എന്നെ കണ്ടാൽ ശരിയായി നിൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലെന്ന്”.

ഫിലിപ്പ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

പക്ഷേ ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ഒരു വിറയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

“നിനക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ലേ?

എന്ത്?”

‘നീ..’ അവൻ അവളെ നോക്കി. ഇത്തവണ കണ്ണ് മാറ്റാതെ.

 

“ഇങ്ങനെ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ നിന്ന് പോകും”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം സാറയുടെ ശ്വാസം പതുക്കെയായി.

 

അവൾ പിന്നോട്ട് പോയില്ല. പകരം,

അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കൈമുട്ട് ഭാഗം വളരെ പതുക്കെ തൊട്ടു.

 

ആ ചെറിയ സ്പർശം ഫിലിപ്പിന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു വിറയലായി പാഞ്ഞുപോയി.

 

അവൻ സ്വാഭാവികമായി അവളുടെ കൈമുട്ട് പിടിച്ചു. വളരെ മൃദുവായി.

പക്ഷേ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്ത പോലെ.

 

രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ പൂട്ടി. മഴ ഇപ്പോൾ ഒരു മറപോലെ

അവരുടെ ചുറ്റും വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.

 

ആരും സംസാരിച്ചില്ല. പക്ഷേ ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ പറയാതെ പോയത്

ഒരു സംഭാഷണത്തേക്കാൾ ആഴമുള്ളതായിരുന്നു.

 

ഫിലിപ്പ് പതുക്കെ കൈ ഉയർത്തി. സാറയുടെ കവിളിനരികിൽ ഒട്ടിക്കിടന്നിരുന്ന മുടിത്തണ്ട് അവൻ വിരലാൽ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി.

 

അവന്റെ വിരൽ തട്ടിയ ഭാഗത്തു നിന്ന് ഒരു ചൂട് അവളുടെ ശരീരത്തിലുടനീളം പതുക്കെ പടർന്നു.

 

സാറ അറിഞ്ഞുകൂടാതെ ശ്വാസം ഒന്ന് പിടിച്ചു. അത് വെറും ഒരു സ്പർശം മാത്രമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾക്ക് അത് അങ്ങനെ തോന്നിയില്ല.

അവന്റെ വിരൽ തട്ടിയ കവിളിന്റെ വക്കിൽ നിന്ന് ആ ചൂട് കഴുത്തിലേക്കും, അവിടെ നിന്ന് നെഞ്ചിന്റെ ഉള്ളിലേക്കും, ശേഷം ഹൃദയത്തിന്റെ മിടിപ്പിലേക്കും പതുക്കെ ഇറങ്ങി.