🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 4 35അടിപൊളി 

 

“അങ്ങനെയാണേൽ കേട്ടോ” അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.

“നീ നല്ലവനാണ്”.

 

ആ വാക്ക് നേരെ ഹൃദയത്തിൽ പതിച്ചപോലെ ഫിലിപ്പിന് തോന്നി.

 

അവൻ എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്നറിയാതെ അവളെ മാത്രം നോക്കി നിന്നു.

 

കാറ്റ് അല്പം ശക്തമായി വീശി. സാറയുടെ മുടിയുടെ കുറച്ചു ഇയകൾ കവിളിലേക്കു വീണു. അവൾ അത് മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ താഴേക്ക് വീണു.

 

ഫിലിപ്പ് കുനിഞ്ഞ് അവ എടുത്തുകൊടുക്കാൻ കൈ നീട്ടി.

അതേ നിമിഷം സാറയും താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു. രണ്ടുപേരുടെയും കൈകൾ തമ്മിൽ തട്ടി.

 

പക്ഷേ അവർ ഉടനെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചില്ല. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ വിരലുകളെ അല്പം തൊട്ടു നിന്നു.

വളരെ ചെറിയൊരു നിമിഷം. പക്ഷേ അതിന്റെ നീളം രണ്ടുപേരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ ഒരുപോലെയായിരുന്നില്ല. സാറ ആദ്യം നോട്ടമുയർത്തി. ഫിലിപ്പ് നേരെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

 

 

ഒരു വാക്കുമില്ല.

പക്ഷേ ആ നിമിഷം ഇരുവരുടെയും ഇടയിൽ പതുക്കെ വളരുന്ന എന്തോ

ഇനി വെറും കൗതുകമല്ലെന്ന് രണ്ടുപേരും ആദ്യമായി വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കി…

 

 

 

കുരുമുളക് വള്ളികളുടെ നടുവിൽ നിന്നിരുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ,

അവരുടെ കൈകൾ ഒരുമിച്ച് തട്ടിയ ശേഷം ഇരുവരും കുറച്ചു സെക്കന്റ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

സാറയുടെ വിരലുകൾ അല്പം പിന്‍വാങ്ങിയെങ്കിലും, ആ ചെറിയ സ്പർശം ഫിലിപ്പിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒന്ന് നീണ്ടുനിന്നു.

അപ്പോഴാണ് മുകളിലെ ഇലകളിൽ നിന്ന് ആദ്യം ചെറുതായി തുള്ളികൾ വീഴാൻ തുടങ്ങിയത്.

 

സാറ തല ഉയർത്തി നോക്കി.

“വീണ്ടും മഴ..”

ഫിലിപ്പും മുകളിലേക്ക് നോക്കി.

 

കുറച്ചു നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ തുള്ളികൾ കട്ടിയായി.

 

“ഇങ്ങോട്ട് വാ..” അവൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.

‘അവിടെ ഷെഡ് ഉണ്ട്’.

 

തോട്ടത്തിന്റെ സൈഡിൽ

പഴയ കോൺക്രീറ്റ് കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു ചെറിയ ഷെഡ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉപകരണങ്ങൾ വയ്ക്കാൻ ഉള്ളത്.

തകരത്തിന്റെ മേൽക്കൂര,

പുറത്ത് പായൽ പിടിച്ച മതിൽ, അകത്ത് പഴയ കസേരയും കയറുകളും മണ്ണിന്റെ മണവും.

 

 

 

മഴ കനക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ രണ്ടുപേരും ഓടിയെത്തി അകത്തേക്ക് കയറി.

 

സാറ ആദ്യം അകത്ത് കയറി. ഫിലിപ്പ് പിന്നിൽ.

 

മഴ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ശക്തിയായി.

തകരം മേൽക്കൂരയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം

ഷെഡ്ഢിന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു.

 

പുറത്തെ തോട്ടം മങ്ങിയ വെള്ളപ്പടലത്തിനകത്ത് ഒളിഞ്ഞുപോയി.

 

അകത്ത്, ഒരു വിചിത്രമായ നിശ്ശബ്ദത പിറന്നു.

 

അവരുടെ ശ്വാസം മാത്രം വ്യക്തമായി കേൾക്കാവുന്നത്ര അടുത്തൊരു നിശ്ശബ്ദത.

 

സാറ മതിലിനരികിൽ നിന്നു. മഴയിൽ അല്പം നനഞ്ഞ അവളുടെ ബ്ലാക്ക് ലൂസ് പിൻടക്ക് മിഡി ശരീരത്തോട് മൃദുവായി ചേർന്നിരുന്നു.

 

അത് അവളുടെ ഭംഗിയെ വെളിപ്പെടുത്തി. പക്ഷേ കണ്ണ് മാറ്റാൻ പറ്റാത്ത വിധം സ്ത്രീ സൗന്ദര്യത്തോടെ.

 

അവളുടെ മുടിയുടെ അറ്റങ്ങളിൽ പിടിച്ചിരുന്ന തുള്ളികൾ കവിളിന്റെ വക്കിലൂടെ പതുക്കെ കഴുത്തിലേക്കിറങ്ങി.

 

ഫിലിപ്പ് അത് കണ്ടു.

അവൻ ഉടനെ മുഖം മാറ്റി.

 

സാറ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

അവളുടെ ചുണ്ടിന്റെ വക്കിൽ

ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

 

‘എന്തേ?’ അവൾ ചോദിച്ചു.

 

‘ഒന്നുമില്ല..’ ഫിലിപ്പ് ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.

 

“ഇപ്പോഴും അതേ ഡയലോഗ് ആണോ?” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയ കുസൃതി ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നു.

 

പക്ഷേ ആ കളിക്കുള്ളിൽ തന്നെ അവനോട് അടുത്ത് നിൽക്കാനുള്ള ഒരു ധൈര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

പുറത്ത് മഴ കൂടുതൽ ശക്തിയായി.

 

‘നീ..’ അവൻ തുടങ്ങി, പക്ഷേ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.

 

‘ഞാൻ?’. ‘പറയ്’

സാറ ഒന്ന് അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.

 

 

ഇപ്പോൾ അവരുടെ ഇടയിലെ ദൂരം

കുറഞ്ഞു.

 

“ഒന്നുമില്ല…”അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. സാറ തല അല്പം ചായിച്ചു അവനെ നോക്കി.

 

“നീ ഒന്നും പറയാതെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറയുന്ന ആളാണെന്ന് അറിയാമോ?”