ഗന്ധർവൻ ലളിതയോട് മൃദുവായി പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ മനയ്ക്ക് ഇനി ഞാൻ സംരക്ഷണം തരുന്നു. ഗന്ധർവക്കാട്ട് മനയിലെ ഏതു ദോഷവും, ഭൂതപ്രേത ബാധയും, ദുരന്തവും ഞാൻ തടുക്കും. നിങ്ങളുടെ രക്തവും വിത്തും എന്നോട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കാവൽ നിൽക്കും. പക്ഷേ ഓരോ വർഷവും നിഷിദ്ധ സംഗമം തുടരണം. നിങ്ങളുടെ രക്തവും വിത്തും ഒന്നായി നിലനിർത്തണം. അതാണ് എന്റെ ശക്തിയുടെ ആധാരം. നിങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് നിന്നാൽ ഞാൻ എന്നും നിങ്ങളോടൊപ്പമുണ്ടാകും.”
അതുമുതൽ ഗന്ധർവക്കാട്ട് മനയ്ക്ക് ഗന്ധർവന്റെ പൂർണ സംരക്ഷണം ലഭിച്ചു. മനയിലെ ഏതു ഭൂതപ്രേത ബാധയും, ദോഷവും, ദുരന്തവും ഗന്ധർവൻ തടുത്തു. മനയുടെ സമൃദ്ധി വർദ്ധിച്ചു. വിളവുകൾ കൂടുതൽ ധാരാളമായി. കുട്ടികൾ ആരോഗ്യവാന്മാരായി വളർന്നു. മനയുടെ പഴയ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ശക്തി
നിറഞ്ഞു.
ലളിത ഗന്ധർവന്റെ പുകരൂപത്തിന് മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു. അവളുടെ വലിയ സ്തനങ്ങൾ ആടി. അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു: “നിന്റെ അനുഗ്രഹം ഞങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ ഓരോ വർഷവും നിഷിദ്ധ സംഗമം തുടരും.”
ഗന്ധർവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മങ്ങി മറഞ്ഞു. അവന്റെ മധുരമായ വീണയുടെ ശബ്ദം അല്പനേരം മനയിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
ഗന്ധർവന്റെ അനുഗ്രഹം അവരുടെ യോഗത്തിന് മുകളിൽ വീണു.
പൂജയും നിഷിദ്ധ സംഗമവും അവസാനിച്ചതോടെ അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ക്ഷീണത്തോടെ വിറച്ചു. ഹോമ കുണ്ഡത്തിന്റെ തീ അല്പം മങ്ങി. യന്ത്രം തിളങ്ങി നിന്നു. ഗന്ധർവൻ പോയതിന്റെ സമാധാനം അവരുടെ മനസ്സുകളിൽ നിറഞ്ഞു.
അവനിയും ലളിതയും ക്ഷീണത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു. അവനി നാരായണനെ മുറുകെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. അവളുടെ വലിയ സ്തനങ്ങൾ അവന്റെ നെഞ്ചോട് ഭാരമേറി അമർന്നു. അവനിയുടെ യോനി അവന്റെ തുടയോട് ചേർന്ന് നനഞ്ഞ് തിളങ്ങി.
“അച്ഛാ അമ്മയുടെയും, അച്ഛന്റെയും ശക്തി ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു. നന്ദി,” അവനി പറഞ്ഞു.
ലളിത സുമിത്രയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. അവരുടെ വലിയ സ്തനങ്ങൾ പരസ്പരം അമർന്നു. ലളിതയുടെ മുലക്കണ്ണുകൾ സുമിത്രയുടെ മുലക്കണ്ണുകളോട് തൊട്ട് തുടിച്ചു.
“സുമിത്രേ… നിന്റെ സഹായം ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ ശക്തി നൽകി. നന്ദി,” ലളിത പറഞ്ഞു.
അവനി അംബികയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. അവരുടെ സ്തനങ്ങൾ അമർന്നു. അവനിയുടെ യോനി അംബികയുടെ തുടയോട് ചേർന്ന് നനഞ്ഞു.
“അംബികേ… നിന്റെ ധൈര്യം ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു. നന്ദി,” അവനി പറഞ്ഞു.
ശ്രീദേവി ലളിതയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. അവളുടെ മൃദുവായ സ്തനങ്ങൾ ലളിതയുടെ വലിയ സ്തനങ്ങളോട് അമർന്നു.
“അമ്മേ… അമ്മയുടെ മന്ത്രങ്ങൾ ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു,” ശ്രീദേവി പറഞ്ഞു.
ശ്രീദേവി അവനിയെ
ആലിംഗനം ചെയ്തു. അവരുടെ സ്തനങ്ങൾ അമർന്നു. അവനി അവളെ മുറുകെ പിടിച്ചു.
അവർ ക്ഷീണത്തോടെ പരസ്പരം ആലിംഗനം ചെയ്തു. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ചേർന്നു. സ്തനങ്ങൾ അമർന്നു. യോനികൾ നനഞ്ഞ് തൊട്ടു. ലിംഗങ്ങൾ തുടിച്ചു.
ലളിത പറഞ്ഞു, “ഇന്ന് രാത്രി നമുക്ക് നടുമുറ്റത്ത് തന്നെ ഉറങ്ങാം. നമ്മുടെ ശരീരങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് വിശ്രമിക്കട്ടെ.”
അവർ നടുമുറ്റത്തെ വരാന്തയിൽ നഗ്നരായി കിടന്നു. അവർ ഒരു കൂമ്പാരമായി ചേർന്നു. ലളിതയുടെ വലിയ സ്തനങ്ങൾ സുമിത്രയുടെ ഭാരമുള്ള സ്തനങ്ങളോട് അമർന്നു. അവനിയുടെ സ്തനങ്ങൾ അംബികയുടെ ഉറച്ച സ്തനങ്ങളോട് ചേർന്നു. ശ്രീദേവിയുടെ മൃദുവായ സ്തനങ്ങൾ ലളിതയുടെ സ്തനങ്ങളോട് അമർന്നു. അവരുടെ യോനികൾ പരസ്പരം തുടകളോട് തൊട്ട് നനഞ്ഞു. വാസുദേവന്റെ പത്ത് ഇഞ്ച് ലിംഗം അവനിയുടെ തുടയോട് അമർന്ന് തുടിച്ചു. നാരായണന്റെ തടിച്ച ലിംഗം ലളിതയുടെ തുടയോട് ചേർന്ന് തുടിച്ചു.
അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ചേർന്ന് വിശ്രമിച്ചു. സ്തനങ്ങൾ അമർന്നു. യോനികൾ നനഞ്ഞു. ലിംഗങ്ങൾ തുടിച്ചു. അവരുടെ ശ്വാസങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഒഴുകി.
മനയുടെ നടുമുറ്റം സമാധാനത്തോടെ തിളങ്ങി. ഗന്ധർവന്റെ അനുഗ്രഹം അവരുടെ മുകളിൽ വീണു.
എപ്പിലോഗ് — പുതിയ ഒരു പുലരി
രാവിലെ മഞ്ഞുവെളിച്ചം ഗന്ധർവക്കാട്ട് മനയുടെ നടുമുറ്റത്ത് പതുക്കെ പടർന്നു. പഴയ നാലുകെട്ടിന്റെ തൂണുകളിലൂടെയും മതിലുകളിലൂടെയും വെളിച്ചം കയറി. ഹോമകുണ്ഡത്തിലെ തീ അല്പം മങ്ങിയിരുന്നു, പക്ഷേ യന്ത്രം ഇപ്പോഴും തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.