അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ പരസ്പരം തൊട്ടു. സ്തനങ്ങൾ അമർന്നു. യോനികൾ നനഞ്ഞു. ലിംഗങ്ങൾ തുടിച്ചു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് സ്നേഹത്തിന്റെയും ഒരുമയുടെയും സ്പർശമായിരുന്നു. ഭയമോ ആവേശമോ മാത്രമല്ല, ഒരു പുതിയ ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.
ലളിത സുമിത്രയോട് പറഞ്ഞു: “ഇനി നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാം. ഗന്ധർവൻ നമ്മെ ഒന്നിപ്പിച്ചതുപോലെ.”
അവർ ഒരുമിച്ച് നടുമുറ്റം വൃത്തിയാക്കി. അവരുടെ നഗ്ന ശരീരങ്ങൾ രാവിലത്തെ വെളിച്ചത്തിൽ മനോഹരമായി തിളങ്ങി. മനയുടെ പഴയ മതിലുകൾ അവരുടെ ഒരുമയുടെ സാക്ഷിയായി നിന്നു.
കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം
ഗന്ധർവ ദോഷ നിവാരണത്തിന്റെ ശേഷം ഗന്ധർവക്കാട്ട് മനയിൽ ഒരു പുതിയ സമാധാനം നിറഞ്ഞു. ലളിതയുടെ മനസ്സ് പൂർണമായി ശാന്തമായിരുന്നു. സുമിത്രയും അവനിയും ശ്രീദേവിയും അംബികയും വാസുദേവനും നാരായണനും ഒരുമിച്ച് ജീവിതം തുടർന്നു.
രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അംബികയുടെയും ശ്രീദേവിയുടെയും വിവാഹം നടന്നു. അവർക്ക് ഗന്ധർവ വിധികൾ അറിയുന്ന, താന്ത്രിക വിദ്യകളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള നമ്പൂതിരി യുവാക്കളെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. അംബികയുടെ ഭർത്താവ് ദേവദത്തൻ, ശ്രീദേവിയുടെ ഭർത്താവ് ഹരിദാസൻ — ഇരുവരും ഗന്ധർവ ദോഷ നിവാരണത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരുന്നവരായിരുന്നു.
വിവാഹം ഗന്ധർവക്കാട്ട് മനയിലെ പഴയ ക്ഷേത്രത്തിൽ നടന്നു. ലളിതയും സുമിത്രയും അവനിയും പൂജാരികളായി നിന്നു. വിവാഹത്തിനു ശേഷം മനയിൽ ഒരു വലിയ സദ്യയും ആഘോഷവും നടന്നു.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മനയിൽ കുട്ടികളുടെ
ചിരി നിറഞ്ഞു.
അംബികയ്ക്ക് രണ്ട് കുട്ടികൾ — ഒരു മകനും ഒരു മകളും. അവളുടെ മകൾ ലളിതയുടെ പേരിലും മകൻ നാരായണന്റെ പേരിലും വിളിപ്പേരുകൾ വച്ചു.
ശ്രീദേവിക്ക് മൂന്ന് കുട്ടികൾ — രണ്ട് മക്കളും ഒരു മകളും. അവരുടെ മകൾ സുമിത്രയുടെ പേരിലും മക്കൾ വാസുദേവന്റെയും അവനിയുടെയും ഓർമ്മയിൽ പേരുകൾ വച്ചു.
അതുമുതൽ ഗന്ധർവക്കാട്ട് മനയുടെ പാരമ്പര്യം തലമുറകളിലൂടെ തുടർന്നു. ഓരോ വർഷവും ഗന്ധർവ ദോഷ നിവാരണ ദിവസം അവർ ഒത്തുചേർന്ന് നിഷിദ്ധ സംഗമം ആചരിച്ചു. ലളിതയും സുമിത്രയും അവനിയും ശ്രീദേവിയും അംബികയും വാസുദേവനും നാരായണനും ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചു. അവരുടെ ജീവിതം സമൃദ്ധവും ആവേശകരവുമായിരുന്നു.
ആ ദിവസം അവർ പഴയ ക്രിയകൾ ആവർത്തിക്കാറുണ്ട് — തീവ്രമായ മൈഥുനവും, ലെസ്ബിയൻ സംഗമവും, പൂജകളും. ഗന്ധർവൻ അവരെ അനുഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് പുകരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാറുണ്ട്.
ലളിതയും സുമിത്രയും അവനിയും അംബികയും ശ്രീദേവിയും വാസുദേവനും നാരായണനും ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചു. അവരുടെ ജീവിതം സമൃദ്ധവും ആവേശകരവുമായിരുന്നു.
മനയുടെ പഴയ നടുമുറ്റം ഇപ്പോഴും ശക്തിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും സാക്ഷിയായി നിന്നു.
അവസാനം.