അതിനു പകരം നീയും നിനക്കിഷ്ടമുള്ള വിശ്വാസവും ഉറപ്പുമുള്ള ആരെയെങ്കിലും രഹസ്യമായി വിളിച്ചു കാര്യം സാധിച്ചോണം…
“അന്നാ ചേട്ടനെന്നെ സഹായിക്കാമോ?”
ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും പൊടുന്നനെ ആ ചോദ്യം വന്നു…!
ഉരുളക്ക് ഉപ്പേരി എന്ന കണക്കിന് അപ്പോൾ തന്നെ ഞാനും മറുപടി പറഞ്ഞു…
“അതിലിത്ര സംശയമെന്താ? നമുക്കൊരുമിച്ചു സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പറക്കാം!”
ഹരിത ഉറക്കെ ചിരിച്ചു…
“ശോ…. രണ്ടു ദിവസം മുന്നേ ആയിരുന്നീവിളി എങ്കി… അവിടാകെ അഴുക്കായി പൊതിഞ്ഞുകെട്ടി വെച്ചിരിക്കുവാ….”
“മതി… മതി… സാവകാശം മതി…
മോളിനി സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങിക്കോ…. ആ മൊലയുടെ വേദന ഒക്കെ ഒന്ന് പോയി ശരിയാകട്ടെ ഞാൻ വരാം….
ഇനി ഓഫീസിൽ കിടക്കുന്നേയില്ല നമുക്കൊരുമിച്ചു കിടക്കാം പോരേ? ”
അത് സമ്മതിച്ചു ഹരിത ഫോൺ വച്ചു…
രാവിലെ പണികൾ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു കുളിച്ചു റെഡിയായി ഞാൻ ഫോൺ നോക്കിയപ്പോൾ മണി എട്ടര കഴിഞ്ഞു….
വാട്സ്ആപ്പ് നോട്ടിഫിക്കേഷനുകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ “ഹർഷനും” ഉണ്ട്…
ആദ്യം ഹർഷൻ.. പിന്നെ നേരം പോലെ വേണേൽ ബാക്കി..!
ചാറ്റ് ഓപ്പൺ ആക്കിയപ്പോൾ പുക്കിൾ തൊട്ട് മുകളിലോട്ട് വയർ മുഴുവൻ കാട്ടി ഉള്ള ഞാൻ പറഞ്ഞത് പോലെ പാഡ് വച്ച ഒരു ഇളംനീല ബ്രാ മാത്രം ഇട്ട് മുലകളും കൂർപ്പിച്ചു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന ഹരിതയുടെ സ്വന്തം ഫോട്ടോ…!
സെൽഫി അല്ല ടൈമർ വച്ചു പിന്നിലേക്ക് മാറി നിന്ന് എടുത്ത ഫോട്ടോ!!
ഫോട്ടോയുടെ അടിയിൽ അടിക്കുറിപ്പ്…
“കരിക്കിൻകുല വലിച്ചു കെട്ടിയത് ശരിയായോ എന്ന് കർഷകൻ നേരിട്ട് നോക്കി പറയണം”
“Sure…. With pleasure…!”
പടത്തിന് ഒരു ലവ് ഇമോജി കൊടുത്ത് ഞാൻ റിപ്ലൈ കൊടുത്തു…
ഞാൻ എന്റെ കോഴിക്ക് ഇല്ലാത്ത തൂങ്ങലിന് മരുന്ന് വാങ്ങാൻ ആയി അന്ന് മൃഗാശുപത്രിയിൽ എത്തി..
പതിവ് പോലെ ഹരിത വന്ന് വണ്ടി നിർത്തിയപ്പോൾ ചീട്ടും എടുത്ത് നിന്ന ഞാൻ വരാന്തയിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെന്നു…
പിന്നിലെ ഡോറും ഡിക്കിയും ഒക്കെ തുറന്ന് അടച്ചു കൊണ്ട് ഒരു മോഡലിനെ പോലെ ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും ഒക്കെ നിന്ന് തന്റെ അംഗവടിവുകൾ ഹരിത എന്നെ കാട്ടി…
ഡോക്ടറുടെ മുറിയിൽ കയറി കോഴിക്ക് മരുന്ന് എഴുതിയ ആ സമയത്ത് “സൂപ്പർ” എന്ന് ഞാൻ മുദ്ര കാട്ടി…
ഹരിതയുടെ മുഖം അരുണാഭമായി!
“ഇന്ന് ഉച്ച വരെയാണോ അതോ വൈകുന്നേരം വരെ ഉണ്ടോ”
എന്റെ മെസ്സേജ് കണ്ട ഉടൻ “2pm” എന്ന് റിപ്ലൈ വന്നു…
“അപ്പോൾ 2.30ന് വണ്ടി വാട്ടർ സർവീസിന് കൊടുത്തിട്ട് 5 ന് വണ്ടി വേണം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് അതിന്റെ മുന്നിലോട്ട് ഉള്ള ആ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നോ ഞാൻ വണ്ടിയുമായി വന്നോളാം”
“Ok”
എന്തെന്നോ ഏതെന്നോ ചോദിക്കാതെ എവിടെ പോകാൻ എന്ന് പോലും തിരക്കാതെ അത് വായിച്ച ഉടൻ മറുപടിയും വന്നു….
എന്റെ കറുത്ത ഫോർഡ് ഫിഗോ ഹരിത കണ്ടിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും ഞാൻ അതിന്റെ ഒരു ഫോട്ടോ കൂടി അയച്ചു കൊടുത്തു…
ടൈമിംഗ് ഒക്കെ കിറുകൃത്യം! ഞാൻ പറഞ്ഞ സർവീസ് സെന്ററിൽ വണ്ടി കൊടുത്ത് ഹരിത ഇറങ്ങി മുന്നോട്ട് നടന്ന് ഒരു കട ഉണ്ടായിരുന്നത് മറികടന്നതും ഞാൻ വണ്ടി കൊണ്ടെ നിർത്തി.
ഹരിത ഡോർ തുറന്ന് കയറി വണ്ടി മുന്നോട്ട് പോയി…..
ആരെയും ഒളിച്ചും പാത്തും ഒന്നുമല്ല!
ആര് കണ്ടാലും വണ്ടി സർവീസിന് കൊടുത്ത് ബസിൽ പോകാൻ ഒരുങ്ങിയ ഡോക്ടറെ ഞാൻ കാറിൽ കൊണ്ടെ വിട്ടു… അങ്ങനെ തന്നെ മടങ്ങി വരുമ്പോളും!
ആർക്കും ആസ്വാഭാവികത ഒന്നും തോന്നില്ല…!
“ആട്ടെ… എങ്ങോട്ടാ യാത്ര…?”
ഫോൺ എടുത്ത് ഡാഷിൽ വച്ച് ബാഗ് പിൻസീറ്റിലേക്ക് വച്ചു സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇട്ട് കൊണ്ട് ഹരിത തിരക്കി….
“ഒരു ലക്ഷ്യവുമില്ല… എനി സജക്ഷൻസ്…?”
ഇല്ല എന്ന് ഹരിത ചുമൽ കൂച്ചി!
“കൃത്യമാ ഇടികിട്ടിയ മൊലേക്കൂടി ആണല്ലോ ബെൽറ്റ്…! ഇപ്പൊ വേദന എങ്ങനുണ്ട്..?”
“ഓ… അതിന്നലേ മാറി ഇപ്പൊ ഞെക്കി നോക്കിയാ വേദയുണ്ട് അത്രേയുള്ളൂ എന്താ ഞെക്കി നോക്കണോ?”
ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് ഹരിത ചിരിയോടെ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു…
“ഞെക്കണം ഞെക്കണം പെക്ഷേ അതാവേദന ഒക്കെ മാറീട്ടു മതി..!”