കർക്കിടകത്തിലെ മഴ മാറിനിന്നെങ്കിലും, ഹൈറേഞ്ചിനെ മൂടിയ മഞ്ഞിന് ഇരട്ടി കട്ടിയുള്ളതുപോലെ തോന്നി. കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവിന്റെ മുറ്റത്ത് അപ്പോഴും ആ നീണ്ട ഓരിയിടലിന്റെ പ്രതിധ്വനി തങ്ങിനിന്നു. ഇട്ടിയവിര തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
മൂടൽമഞ്ഞിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റി പടികൾ കയറി വന്നത് ഒരാളായിരുന്നു. കാവി പുതച്ച, മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഒരു രൂപം. നെറ്റിയിൽ ഭസ്മവും ചുവന്ന സിന്ദൂരവും ചാലിച്ചു തൊട്ടിരിക്കുന്നു. കയ്യിലൊരു ചെറിയ ഓട്ടുപാത്രവും തണ്ടെല്ല് പോലെ വളഞ്ഞ ഒരു വടിയും.
”നീയാണോ ഇട്ടിയവിര?” ആഗതന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഒരു ശ്മശാനത്തിന്റെ തണുപ്പായിരുന്നു.
”നീ ആരാണ്?” ഇട്ടിയവിര ചോദിച്ചു. തന്റെ തറവാട്ടിലെ രഹസ്യങ്ങൾ അറിയാവുന്ന ആരെങ്കിലും ആയിരിക്കുമോ ഇതെന്ന് അയാൾ ഭയപ്പെട്ടു.
”ഞാൻ ദൂരെയല്ല, അടുത്തുതന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. നിന്റെ കാമകിങ്കരൻ പരിധി ലംഘിക്കുന്നു. അവനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് കണ്ട് വന്നതാണ് ഞാൻ. എന്റെ പേര് ഭൈരവൻ.”
ഭൈരവൻ എന്ന പേര് കേട്ടപ്പോൾ ഇട്ടിയവിരയുടെ ഉള്ളൊന്ന് വിറച്ചു. മലബാറിലെ മന്ത്രവാദ കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്ന് നാടുവിട്ടുപോയ, മൃതദേഹങ്ങളുമായി സംവദിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനെന്ന് കേട്ടിട്ടുള്ള ആ മന്ത്രവാദി!
രാഘവന്റെ വന്യത
ഈ സമയം, ഔട്ട് ഹൗസിൽ ഏലിയാമ്മയും രാഘവനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അതിന്റെ പാരമ്യത്തിലെത്തിയിരുന്നു. ഏലിയാമ്മയുടെ മന്ത്രങ്ങൾ രാഘവനെ ഒരു മൃഗമാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ഒരംശം പോലും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
രാഘവൻ ഏലിയാമ്മയെ തന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ കൊണ്ട് വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. അവന്റെ നഖങ്ങൾ അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ഏലിയാമ്മയ്ക്ക് അത് വേദനയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ശത്രുവിനെ (കാമകിങ്കരനെ) നേരിടാനുള്ള കരുത്തായിട്ടാണ് തോന്നിയത്. “പോ… പോയി മുകളിലെ ആ കറുത്ത രൂപത്തെ ഇല്ലാതാക്ക്!” അവൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ അലറി.
രാഘവൻ ഒരു വേട്ടമൃഗത്തെപ്പോലെ ഔട്ട് ഹൗസിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ചാടി. അവന്റെ ലക്ഷ്യം മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള അലീനയുടെ മുറിയായിരുന്നു.
മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ കാമകിങ്കരൻ അലീനയുടെയും ജോസഫിന്റെയും മധ്യത്തിൽ ഒരു കറുത്ത പുകപോലെ നൃത്തം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ജോസഫ് ഇപ്പോൾ കാമകിങ്കരന്റെ ഓരോ ചലനവും തന്റെ ശരീരത്തിൽ അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. തന്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തിൽ കാമകിങ്കരൻ നടത്തുന്ന ഓരോ പരീക്ഷണങ്ങളും ജോസഫിനെ കൂടുതൽ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു.
പെട്ടെന്ന്, മുറിയുടെ വാതിൽ തകർന്നു വീണു.
വന്യമായ രൂപത്തിൽ രാഘവൻ അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. കാമകിങ്കരൻ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു. രണ്ട് ശക്തികൾ—ഒന്ന് പുരാതനമായ ഒരു കുട്ടിച്ചാത്തനും, മറ്റൊന്ന് മന്ത്രശക്തിയാൽ ഉണർത്തപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യ മൃഗവും.
അലീന പേടിയോടെ കട്ടിലിന്റെ മൂലയിലേക്ക് ചുരുങ്ങി. ജോസഫ് എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചുനിന്നു. രാഘവൻ കാമകിങ്കരന് നേരെ കുതിച്ചു. പക്ഷേ, കാമകിങ്കരൻ ഒരു നിഴൽ പോലെ വഴുതിമാറി. മുറിക്കുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് ചൂടുപിടിച്ചു. തടികൾ കരിയുന്ന ഗന്ധം അവിടെ പടർന്നു.
താഴെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് ഭൈരവൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “ഇട്ടിയവിര… നിന്റെ കുടുംബത്തിലെ രക്തം തിളച്ചു മറിയുകയാണ്. കാമവും അധികാരവും തമ്മിലുള്ള ഈ പോരാട്ടത്തിൽ ആര് ജയിക്കുമെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?”
ഭൈരവൻ തന്റെ ഓട്ടുപാത്രത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ച് ഭസ്മം എടുത്ത് കാറ്റിൽ വിതറി. “കാമകിങ്കരൻ ഒരു ദാസനല്ല, അവൻ ഒരു ഇരപിടിയനാണ്. അവൻ നിന്റെ മകനെയും മരുമകളെയും ഇല്ലാതാക്കും മുമ്പ് അവനെ തളയ്ക്കണം.”
ഇട്ടിയവിരയ്ക്ക് എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. ഏലിയാമ്മയുടെ ചതിയും, കാമകിങ്കരന്റെ വന്യതയും, ഇപ്പോൾ ഭൈരവന്റെ വരവും എല്ലാം കൂടി അയാളെ തളർത്തി.