ബംഗ്ലാവിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ ഭയാനകമായ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. ഭൈരവൻ ഉയർത്തിയ ചോദ്യം ഇട്ടിയവിരയുടെയും ജോസഫിന്റെയും കാതുകളിൽ ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ പതിച്ചു. അലീനയെ ബലികൊടുക്കണമെന്ന നിർദ്ദേശം ആ അന്തരീക്ഷത്തിലെ തണുപ്പിനെ ഇരട്ടിയാക്കി.
ജോസഫിന്റെ കുറ്റസമ്മതം
മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് വേച്ചുരുകി വന്ന ജോസഫ്, ഗോവണിയുടെ കൈപ്പിടിയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്ഷ്യമായിരുന്നു, കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ നിഗൂഢ ലഹരിയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. അലീനയെ ബലികൊടുക്കണമെന്ന ഭൈരവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവനിൽ ആദ്യം തോന്നിയത് ഭയമല്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം നിസ്സംഗതയായിരുന്നു.
”അവൾ… അവൾ ഇതിനകം അവന്റേതായിക്കഴിഞ്ഞു സ്വാമീ,” ജോസഫിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു. “ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച… അത് അവൾ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അവളിലെ സ്ത്രീ പൂർണ്ണമായും ആ കറുത്ത രൂപത്തിന് കീഴടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.”
തന്റെ ഭാര്യയെ രക്ഷിക്കുന്നതിന് പകരം, അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് സ്വന്തം ഭീരുത്വം മറയ്ക്കാനാണ് ജോസഫ് ശ്രമിച്ചത്.
കാമകിങ്കരൻ നൽകിയ ആ വന്യമായ സുഖം തനിക്ക് ഇനിയും വേണമെന്നും, അതിനായി അലീനയെ ഒരു ഇരയാക്കി നിലനിർത്തണമെന്നും അവന്റെ അധമമായ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.
ഇട്ടിയവിരയുടെ തന്ത്രം
ഇട്ടിയവിര തന്റെ മകനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പുച്ഛമായിരുന്നു. എങ്കിലും കുടുംബത്തിന്റെ പേരും പ്രതാപവും നിലനിർത്താൻ അലീനയെക്കാൾ നല്ലൊരു ബലിമൃഗം വേറെയില്ലെന്ന് അയാൾക്കും തോന്നി.
”ഭൈരവാ… അലീന ഈ തറവാട്ടിലെ രക്തമല്ല. അവൾ പുറത്തുനിന്ന് വന്നവളാണ്. അവളിലൂടെ കാമകിങ്കരൻ തൃപ്തനാകുമെങ്കിൽ, ഈ തറവാടിന് ദോഷമില്ലാത്ത രീതിയിൽ അത് നടത്തിക്കൊടുക്കാം.” ഇട്ടിയവിര തന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ പണയം വെച്ചു.
കാമകിങ്കരൻ ഈ സംഭാഷണങ്ങൾ കേട്ട് താഴത്തെ ഹാളിലെ ഒരു ഇരുണ്ട മൂലയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ അലീനയുടെ മുറിയിലേക്ക് തറഞ്ഞുനിന്നു. അവന് വേണ്ടത് വെറുമൊരു ഉടമ്പടിയല്ല, മറിച്ച് തന്നെ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ ആധിപത്യമായിരുന്നു.
മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ, രക്തത്തിൽ കുതിർന്ന നിലയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്ന അലീന മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. ജനലിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന മഞ്ഞ് അവളുടെ ശരീരത്തെ പൊതിഞ്ഞു. താഴെ തന്റെ ഭർത്താവും അമ്മായിയപ്പനും നടത്തുന്ന ചർച്ചകൾ അവൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്നെ ഒരു ചരക്കായി കാണുന്ന അവരോട് അവൾക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നി.
കാമകിങ്കരന്റെ സ്പർശനം അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഒരു പുതിയ ശക്തി നൽകിയിരുന്നു. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ പഴയ അലീനയാകാൻ താല്പര്യമില്ല. അവൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ആ കാമകിങ്കരന്റേതിന് സമാനമായ ഒരു തിളക്കം വന്നിരിക്കുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ പടികൾ ഇറങ്ങി താഴേക്ക് വന്നു. അവളുടെ ഓരോ ചുവടിലും തറവാട്ടിലെ മരപ്പലകകൾ താളാത്മകമായി ശബ്ദിച്ചു. ഹാളിന്റെ നടുവിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ ഭൈരവനെയും ഇട്ടിയവിരയെയും രൂക്ഷമായി നോക്കി.
”നിങ്ങൾ ആരെയാണ് ബലികൊടുക്കാൻ പോകുന്നത്?” അലീനയുടെ ശബ്ദം മാറിപ്പോയിരുന്നു. അതിൽ ഒരു അമാനുഷികമായ ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ഭൈരവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അലീനയുടെ ചുറ്റും ഒരു കറുത്ത വലയം രൂപപ്പെടുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. കാമകിങ്കരൻ അവളെ വെറുമൊരു ഇരയാക്കുകയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ‘തുണ’യാക്കി മാറ്റുകയാണ് ചെയ്തതെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി.
കാമകിങ്കരന്റെ ആധിപത്യം
കാമകിങ്കരൻ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവൻ അലീനയുടെ പിന്നിൽ ഒരു നിഴലായി നിന്നു. അവളുടെ തോളിൽ അവൻ കൈ വെച്ചപ്പോൾ, അലീനയുടെ ശരീരം കൂടുതൽ പ്രകാശിച്ചു.
”സ്വാമീ… ഉടമ്പടി മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു,” അലീന ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഭയമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു വന്യതയുണ്ടായിരുന്നു. “ഇനി മുതൽ ഈ തറവാട്ടിലെ പുരുഷന്മാരല്ല തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നത്. ഈ കിങ്കരൻ എന്റേതാണ്. അവൻ ചോദിക്കുന്ന ചോര നിങ്ങളുടേതായിരിക്കും!”
പെട്ടെന്ന്, ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലെ എല്ലാ വാതിലുകളും താനേ അടഞ്ഞു. ഭൈരവൻ തന്റെ വടി ഉയർത്തിയെങ്കിലും അത് കഷണങ്ങളായി തകർന്നു വീണു. ഇട്ടിയവിരയും ജോസഫും ഭയന്ന് പിന്നോട്ട് മാറി. ഏലിയാമ്മ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു തുടങ്ങി, പക്ഷേ അവളുടെ മന്ത്രങ്ങൾക്കൊന്നും കാമകിങ്കരനെ തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.