മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു അലർച്ച കേട്ടു. അത് രാഘവന്റേതായിരുന്നു. കാമകിങ്കരൻ തന്റെ കറുത്ത കൈകൾ കൊണ്ട് രാഘവന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുക്കിയിരുന്നു. രാഘവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് നീലനിറത്തിലുള്ള ഒരു പുക ഉയർന്നു. ഏലിയാമ്മ നൽകിയ ആസുരശക്തി കാമകിങ്കരന്റെ മുന്നിൽ അടിയറവ് പറയുകയായിരുന്നു.
ബംഗ്ലാവിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് രാഘവന്റെ ദീനമായ കരച്ചിൽ താഴെ ഉമ്മറത്തിരിക്കുന്ന ഭൈരവന്റെയും ഇട്ടിയവിരയുടെയും കാതുകളിൽ പതിച്ചു. ഭൈരവൻ തന്റെ കൈയിലുള്ള ഓട്ടുപാത്രത്തിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് താളാത്മകമായി അടിച്ചു. ആ ശബ്ദം ഒരു മന്ത്രം പോലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടർന്നു.
”ഇട്ടിയവിര… നിന്റെ തറവാട്ടിലെ ആ കറുത്ത ശക്തി ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു സേവകനല്ല. അവൻ രാഘവന്റെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യരക്തം കുടിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കാമകിങ്കരന് കാമം മാത്രമല്ല, ഇടയ്ക്ക് ചോരയും ആവശ്യമാണ്.” ഭൈരവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വന്യമായ തിളക്കം മിന്നി.
ഇട്ടിയവിര വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഭൈരവന്റെ കാൽക്കൽ വീണു. “സ്വാമീ… രക്ഷിക്കണം. എന്റെ കുടുംബം തകരുകയാണ്. ഏലിയാമ്മ കാണിച്ച ചതിക്ക് ഞാനല്ലല്ലോ ഉത്തരവാദി?”
ഭൈരവൻ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. “സ്ത്രീകളുടെ ഉള്ളിലെ കനൽ ഊതിവീർപ്പിച്ചത് നീ തന്നെയാണ്. അധികാരത്തിന് വേണ്ടി നീ അവരെ കാമകിങ്കരന് കാഴ്ചവെച്ചു. ഇപ്പോൾ അവൻ നിന്റെ മരുമകളെയും കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു.”
മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ, കാമകിങ്കരന്റെ കറുത്ത കൈകൾ രാഘവന്റെ കഴുത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ഏലിയാമ്മ നൽകിയ ആസുരശക്തി രാഘവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പുകപോലെ പുറത്തേക്ക് പ്രവഹിച്ചു. അവന്റെ ശരീരം മെല്ലെ മരവിക്കാൻ തുടങ്ങി. രാഘവൻ ഭിത്തിയിൽ ചാരി തളർന്നിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ജീവൻ അകലുന്നത് അലീന പേടിയോടെ നോക്കിനിന്നു.
കാമകിങ്കരൻ രാഘവനെ ഉപേക്ഷിച്ച് അലീനയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഇപ്പോൾ പുത്തൻ ചോരയുടെ മണം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജോസഫ് ഒരു മൂലയിൽ തളർന്നു കിടക്കുകയാണ്; തന്റെ ഭാര്യയുടെ മുന്നിൽ നടക്കുന്ന ഈ അതിക്രമങ്ങൾ തടയാൻ അവന് കഴിയുന്നില്ല. അവന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ആ നിഴലുകളുടെ ലഹരിയിലായിരുന്നു.
അലീനയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ രക്തത്തിൽ കുതിർന്നിരുന്നു—അത് അവളുടേതല്ല, രാഘവന്റേതായിരുന്നു. കാമകിങ്കരൻ അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചുയർത്തി. അവന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ അവളുടെ ആത്മാവിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. അലീനയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ പേടി തോന്നിയില്ല. പകരം, അവൾക്ക് അവനോട് ഒരുതരം വന്യമായ ആരാധന തോന്നിത്തുടങ്ങി. രാഘവനെപ്പോലെയുള്ള ഒരു കരുത്തനെ നിഷ്പ്രയാസം കീഴടക്കിയ ആ ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ അവൾ തന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിച്ചു.
താഴെ, ഭൈരവൻ എഴുന്നേറ്റു. അവൻ തന്റെ വടി കൊണ്ട് തറയിൽ മൂന്ന് തവണ അടിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ബംഗ്ലാവിലെ വിളക്കുകൾ എല്ലാം അണഞ്ഞു. കടുത്ത ഇരുട്ട്.
”കാമകിങ്കരാ… നിന്റെ സമയം കഴിഞ്ഞു! താഴേക്ക് വരൂ!” ഭൈരവൻ ഗർജ്ജിച്ചു.
മുകളിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ കാറ്റടിച്ചു. ഗോവണികൾ ഞെരങ്ങി. കാമകിങ്കരൻ ഒരു നിഴൽ പോലെ താഴേക്ക് ഒഴുകി വന്നു. അവൻ ഭൈരവന് മുന്നിൽ നിന്നു. രണ്ട് അതിശക്തരായ വ്യക്തികൾ മുഖാമുഖം. ഭൈരവൻ തന്റെ കയ്യിലുള്ള ഭസ്മം കാമകിങ്കരന്റെ നേർക്ക് എറിഞ്ഞു.
കാമകിങ്കരൻ വേദനയോടെ ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു തരം മുരൾച്ച ഉയർന്നു.
”നീ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെ ഇവനെ തളയ്ക്കാൻ എളുപ്പമല്ല ഇട്ടിയവിര,” ഭൈരവൻ പറഞ്ഞു. “ഇവന് ഒരു പുതിയ ഉടമ്പടി വേണം. ഈ കുടുംബത്തിലെ ഒരു ജീവൻ അവന് ബലി നൽകണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ അവൻ നിന്റെ ആജ്ഞാനുവർത്തിയായി തുടരൂ.”
ഇട്ടിയവിര സ്തംഭിച്ചുപോയി. “ആരുടെ ജീവൻ?”
ഭൈരവന്റെ വിരൽ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് നീണ്ടു. “ആര് ഈ രാത്രിയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അവനെ സ്നേഹിച്ചുവോ… അവൾ!”
അലീനയുടെ പേരാണ് ഭൈരവൻ പറയാതെ പറഞ്ഞത്.
ഏലിയാമ്മയുടെ രംഗപ്രവേശം
ഈ സമയം, മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്ന ഏലിയാമ്മ ഗോവണിയുടെ അരികിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എല്ലാം കേട്ടു. രാഘവൻ മരിച്ചുവെന്ന വാർത്ത അവളെ തളർത്തിയില്ല, പകരം അവളിൽ ഒരു പുതിയ ചിന്ത ഉണർത്തി. അലീനയെ ഒഴിവാക്കിയാൽ കാമകിങ്കരൻ വീണ്ടും തന്റേതാകും.
”സ്വാമീ… അവൾ വേണ്ട. അവൾ ഈ കുടുംബത്തിന്റെ ഐശ്വര്യമാണ്. പകരം…” ഏലിയാമ്മയുടെ വാക്കുകൾ മുഴുമിപ്പിക്കാൻ ഭൈരവൻ സമ്മതിച്ചില്ല.
”നിന്റെ ഉള്ളിലെ കുതന്ത്രങ്ങൾ എനിക്കറിയാം ഏലിയാമ്മേ. ഇവിടെ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നത് ഞാനാണ്.”