മാതംഗിയുടെ ആലിംഗനത്തിൽ കാമകിങ്കരൻ ഒരു കരിഞ്ഞ മരം പോലെ ഉരുകുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നഗ്നശരീരത്തിലെ മന്ത്രങ്ങൾ അവനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ദഹിപ്പിച്ചു. അലീന ഇട്ടിയവിരയുടെ പൂജാമുറിയിൽ നിന്ന് ആ പഴയ താളിയോലയുമായി ഓടിവന്നു. അതിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ‘രക്തബന്ധനം’ എന്ന മന്ത്രം അവൾക്ക് വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അതിലെ രേഖാചിത്രങ്ങൾ അവൾക്ക് വഴി കാണിച്ചു.
”മാതംഗീ! അവനെ വിടൂ!” അലീന അലറി.
അവൾ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ കത്തി കൊണ്ട് നെഞ്ചിൽ ഒരു മുറിവുണ്ടാക്കി. തന്റെ ഹൃദയത്തോട് ചേർന്നുള്ള രക്തം അവൾ ഒരു പിഞ്ഞാണത്തിലേക്ക് പകർന്നു. ആ രക്തത്തിന് പ്രണയത്തിന്റെ ചൂടും പ്രതികാരത്തിന്റെ കടുപ്പവുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ആ രക്തം മാതംഗിക്കും കാമകിങ്കരനും ചുറ്റും ഒരു വട്ടത്തിൽ തളിച്ചു.
പെട്ടെന്ന്, തറയിലെ കറുത്ത കല്ലുകളിൽ നിന്ന് ഒരു നീല ജ്വാല ഉയർന്നു. മാതംഗി ഭയന്നുപോയി. മന്ത്രവാദത്താൽ ബന്ധിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നാണ് ‘ശുദ്ധമായ പ്രണയരക്തം’. മാതംഗിയുടെ മന്ത്രങ്ങൾ ആ ജ്വാലയിൽ തട്ടി അണയാൻ തുടങ്ങി.
”ഇല്ല! ഇത് സാധ്യമല്ല! ഒരു സാധാരണ പെണ്ണിന് ഇത്രയും ശക്തിയോ?” മാതംഗി പിടഞ്ഞുമാറി.
കാമകിങ്കരന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ്
അലീനയുടെ രക്തം തൊട്ട നിമിഷം കാമകിങ്കരന് പുതിയൊരു ജീവൻ ലഭിച്ചു. അവൻ മാതംഗിയുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് കുതറിമാറി. അവന്റെ രൂപം ഇപ്പോൾ മുമ്പത്തേക്കാൾ ഭീമാകാരമായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അഗ്നി പുറപ്പെട്ടു. അവൻ മാതംഗിയെ നോക്കി ഒരു ഭീകരമായ ഗർജ്ജനം മുഴക്കി.
മാതംഗി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് മുറ്റത്തെ മഞ്ഞിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. അവളുടെ നഗ്നശരീരത്തിൽ അലീന തളിച്ച രക്തം ആസിഡ് പോലെ പൊള്ളാൻ തുടങ്ങി.
ഭൈരവൻ തന്റെ വടി ഉയർത്തി അവസാനത്തെ മന്ത്രം പ്രയോഗിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “കാലഭൈരവാ! രക്ഷിക്കൂ!”
പക്ഷേ കാമകിങ്കരൻ ഒരു നിഴൽ പോലെ ഭൈരവന് മുന്നിലെത്തി. അവൻ ഭൈരവന്റെ വടി പിടിച്ചുവാങ്ങി രണ്ടായി ഒടിച്ചു. മന്ത്രവാദി തന്റെ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ട് തറയിൽ ഇരുന്നുപോയി. ഹൈറേഞ്ചിലെ മഞ്ഞ് അവരെ മൂടാൻ തുടങ്ങി.
അലീന തളർന്ന് നിലത്ത് വീണു. അവളുടെ നെഞ്ചിലെ മുറിവിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കാമകിങ്കരൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവൻ ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവളെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. അവന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി ഒരു നനവ് പടർന്നു.
അവൻ അവളെയും കൊണ്ട് ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. മാതംഗിയും ഭൈരവനും മഞ്ഞിൽ അപ്രത്യക്ഷരായി. അവർ ഇനി ഈ വഴിക്ക് വരില്ലെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു.
ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ ജോസഫ് ഭിത്തിയിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ഭാര്യയും ആ ശക്തിയും തമ്മിലുള്ള അദൃശ്യമായ ബന്ധം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവന് ഇപ്പോൾ അവളോട് വെറുപ്പില്ല, പകരം ഒരുതരം ബഹുമാനമായിരുന്നു.
അലീന മെല്ലെ കണ്ണുതുറന്നു. അവൾ കാമകിങ്കരന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇപ്പോൾ… നമ്മൾ ഒന്നാണ്.”
കാമകിങ്കരൻ അവളെ തന്റെ മുറിയിലെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി. അവൻ അവളുടെ മുറിവിൽ തന്റെ കൈകൾ വെച്ചു. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ആ മുറിവ് ഉണങ്ങാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു പുതിയ മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു. അലീനയുടെ ശരീരത്തിൽ കാമകിങ്കരന്റെ കറുത്ത നിറം പടരാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവൾ ഒരു മനുഷ്യസ്ത്രീയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് മാറുകയായിരുന്നു.
കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലെ തണുപ്പിന് ഇപ്പോൾ ചത്ത ശവങ്ങളുടെ മരവിപ്പായിരുന്നു. അലീനയുടെ ശരീരത്തിലുണ്ടായ മാറ്റം ഭയാനകമായിരുന്നു. അവളുടെ വെളുത്ത ചർമ്മം വിളറി വെളുത്ത് ഏകദേശം സുതാര്യമായി മാറി. കണ്ണുകളിലെ കറുത്ത മണികൾ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും പകരം കാമകിങ്കരന്റേത് പോലെ മഞ്ഞനിറം പടരുകയും ചെയ്തു. അവളുടെ മുടി മുമ്പത്തേക്കാൾ നീണ്ട് നിലത്തു മുട്ടി ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി.
അലീന കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്റെ പഴയ ശരീരഭാരം തോന്നിയില്ല. അവൾ കാറ്റിലെന്നപോലെ ഒഴുകി നടന്നു. കാമകിങ്കരൻ അവളുടെ നിഴലായി കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളെ വണങ്ങി. ഇപ്പോൾ അവൾ വെറുമൊരു ഉടമസ്ഥയല്ല, അവനിലും മുകളിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു ‘യക്ഷി’യായി അവൾ രൂപാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
”ദാഹം… എനിക്ക് ദാഹിക്കുന്നു,” അലീന മന്ത്രിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിന് നൂറു പേർ ഒരേസമയം സംസാരിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള ഒരു മുഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു.