മുകളിൽ നിന്ന് ഒരു ചിരി കേട്ടു. അത് ഒരു സംഗീതം പോലെ അവന്റെ കാതുകളിൽ പതിച്ചു. ഗോവണിയുടെ മുകളിൽ അലീന പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവളുടെ രൂപം ഇപ്പോൾ അതിഭൗതികമായിരുന്നു. നഗ്നമായ തോളുകളിൽ അലസമായി കിടക്കുന്ന മുടി, തിളങ്ങുന്ന മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ. അവൾക്ക് ചുറ്റും ഒരു കറുത്ത പുകപോലെ കാമകിങ്കരൻ നിന്നു.
”ഭയപ്പെടേണ്ട രാഹുൽ… നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത് നിന്റെ ഗ്രാമത്തിന് വേണ്ടിയല്ലേ?” അലീന പതുക്കെ താഴേക്ക് ഒഴുകി വന്നു.
അവളുടെ സാമീപ്യം രാഹുലിന്റെ പേടിയെ മെല്ലെ മാറ്റി. അവളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന വശ്യത അവന്റെ ബോധത്തെ മരവിപ്പിച്ചു. കാമകിങ്കരൻ അവന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് തോളിൽ കൈ വെച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ രാഹുലിന് ഒരു അമാനുഷികമായ ഉത്തേജനം അനുഭവപ്പെട്ടു.
അലീന രാഹുലിനെ മുകളിലത്തെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ വിരിച്ചിരുന്ന പട്ടുവിരികളിൽ അവൾ അവനെ ഇരുത്തി. കാമകിങ്കരൻ മുറിയുടെ ഒരു മൂലയിൽ നിഴലായി നിന്നു. അലീന രാഹുലിനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. അവളുടെ ചർമ്മത്തിന് മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പായിരുന്നു, പക്ഷേ അവളുടെ ചുംബനങ്ങൾ അഗ്നിപോലെ പൊള്ളിച്ചു.
രാഹുൽ തന്റെ ബോധം പൂർണ്ണമായും അവൾക്ക് സമർപ്പിച്ചു. അവൻ അനുഭവിക്കുന്ന ആ സുഖം മരണത്തേക്കാൾ വലുതാണെന്ന് അവന് തോന്നി. എന്നാൽ ആ സുഖത്തിനിടയിൽ അലീനയുടെ നീളമുള്ള നഖങ്ങൾ അവന്റെ പുറത്ത് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു.
അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ രക്തം കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് വേദനയല്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം ലഹരിയാണ് രാഹുലിന് നൽകിയത്. കാമകിങ്കരൻ ആ മുറിയിൽ ഒരു നിഴൽ നൃത്തം ആടി. രാഹുലിന്റെ ഉള്ളിലെ ജീവൻ ഓരോ തുള്ളിയായി അലീനയിലേക്ക് പകർന്നു. അവന്റെ ശരീരം മെല്ലെ വിളറി വെളുത്തു.
അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ, ഗ്രാമവാസികൾ ഭയത്തോടെ ബംഗ്ലാവിന്റെ പടിക്കൽ കാത്തുനിന്നു. വാതിൽ തുറന്നു. രാഹുൽ പുറത്തേക്ക് വന്നു.
നാട്ടുകാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. രാഹുൽ മരിച്ചിട്ടില്ല! പക്ഷേ അവൻ പഴയ രാഹുലല്ലായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ശൂന്യതയുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ചർമ്മം വിളറിയിരുന്നു, മുടി നരച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൻ ആരെയും നോക്കാതെ, ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് നടന്നു.
അലീനയും കാമകിങ്കരനും ജനലിലൂടെ ഇത് നോക്കി നിന്നു. അവർക്ക് വേണ്ടത് ശവങ്ങളല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ അടിമകളായി ജീവിക്കുന്ന, ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യരെയാണ്. ഗ്രാമം ഇപ്പോൾ കരിമ്പനക്കൽ യക്ഷിയുടെയും കാമകിങ്കരന്റെയും നിഴലിലായിക്കഴിഞ്ഞു.
(തുടരും)