അവൾ ബംഗ്ലാവിന്റെ വരാന്തയിൽ വന്നു നിന്നു. താഴെ ഏലത്തോട്ടങ്ങളിൽ പണിയെടുക്കുന്നവർ ഭയത്തോടെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. അലീനയുടെ രൂപം കണ്ട അവർക്ക് ബോധക്ഷയം അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ കൈകൾ ഉയർത്തിയപ്പോൾ തോട്ടത്തിലെ മരങ്ങൾ ഒടിഞ്ഞു വീണു.
പൂജാമുറിയിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ഇട്ടിയവിര കാരണവർ അലീനയുടെ ഈ പുതിയ രൂപം കണ്ട് നടുങ്ങിപ്പോയി. അയാൾ തന്റെ ജപമാലയുമായി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “അലീനാ… നീ പാപം ചെയ്യുന്നു. ഈ തറവാടിനെ നശിപ്പിക്കരുത്.”
അലീന ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ജനൽ ചില്ലുകൾ തകർന്നു. “ഇട്ടിയവിര… ഈ തറവാട് നീ നിന്റെ കാമത്തിന് വേണ്ടി വിറ്റു കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഇവിടെ നിനക്ക് സ്ഥാനമില്ല.”
അവൾ തന്റെ നീളമുള്ള നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് ഇട്ടിയവിരയുടെ നെഞ്ചിൽ തൊട്ടു. ഒരു തുള്ളി രക്തം പോലും പുറത്തു വന്നില്ല, പകരം അയാളുടെ ജീവൻ അവൾ വലിച്ചെടുത്തു. ഇട്ടിയവിര ഒരു ഉണങ്ങിയ മരം പോലെ തറയിൽ വീണു. കരിമ്പനക്കൽ തറവാട്ടിലെ അവസാനത്തെ പുരുഷാധിപത്യവും അവിടെ അവസാനിച്ചു.
രാത്രിയായപ്പോൾ അലീന തോട്ടങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി. അവൾ ഇപ്പോൾ കാമകിങ്കരനോടൊപ്പം ചേർന്ന് ഒരു വേട്ടയാടൽ തുടങ്ങി. പഴയതുപോലെ ലൈംഗിക സുഖം മാത്രമല്ല അവൾ തേടിയത്. അവൾക്ക് വേണ്ടത് യുവത്വവും ചോരയുമായിരുന്നു.
തോട്ടത്തിലെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ രാത്രിയിൽ വഴിതെറ്റി ബംഗ്ലാവിനടുത്ത് വന്നു. അലീന മഞ്ഞിലൂടെ ഒരു സുന്ദരരൂപത്തിൽ അവന് മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പാലപ്പൂവിന്റെ വശ്യമായ ഗന്ധം വായുവിൽ നിറഞ്ഞു.
”ആരാണ് നീ?” അവൻ മോഹാലസ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
”ഞാൻ ഈ മലയുടെ ഉടമസ്ഥയാണ്,” അലീന അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ആ യുവാവിന്റെ ശരീരം ഏലച്ചെടികൾക്കിടയിൽ ഉണങ്ങിക്കരിഞ്ഞ നിലയിൽ കണ്ടെത്തി. ഗ്രാമവാസികൾ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു—കരിമ്പനക്കൽ തറവാട്ടിൽ ഒരു ‘യക്ഷി’ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു. കാമകിങ്കരൻ അവളുടെ കാവൽക്കാരനായി കൂടെയുണ്ട്.
അലീന ഇപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിന്റെ മുഴുവൻ പേടിസ്വപ്നമായി. പക്ഷേ, അവൾ ഒരു നിബന്ധന വെച്ചു. എല്ലാ മാസവും ഒരു കറുത്തവാവ് രാത്രിയിൽ ഒരു യുവാവിനെ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് അയക്കണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ തോട്ടങ്ങളിലെ ഏലം വിളയൂ. ഗ്രാമവാസികൾ പേടിയോടെ ആ ഉടമ്പടിക്ക് സമ്മതിച്ചു.
അലീനയും കാമകിങ്കരനും ബംഗ്ലാവിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്ന് താഴെ വിറച്ചു നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യരെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ഹൈറേഞ്ചിലെ മഞ്ഞും കാമവും രക്തവും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു പുതിയ യുഗത്തിന് അവിടെ തുടക്കമായി.
ഹൈറേഞ്ച് മുഴുവൻ നിശബ്ദതയിലാണ്ടു. സാധാരണ കേൾക്കാറുള്ള ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിൽ പോലുമില്ല. കറുത്തവാവ് രാത്രിയായതിനാൽ ആകാശം ഇരുണ്ടുതന്നെ കിടന്നു. കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവിന്റെ മുകളിൽ മാത്രം ഒരു നിഗൂഢമായ ചുവപ്പ് വെളിച്ചം മങ്ങിത്തെളിഞ്ഞു. ഗ്രാമവാസികൾ തങ്ങളുടെ വീടുകൾക്കുള്ളിൽ വാതിലുകൾ അടച്ചു പ്രാർത്ഥനയിലായിരുന്നു.
തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവൻ: രാഹുൽ
ഗ്രാമത്തിലെ യുവാക്കൾക്കിടയിൽ നിന്ന് നറുക്കിട്ടാണ് ഇത്തവണത്തെ ‘ബലി’യെ തീരുമാനിച്ചത്. നറുക്ക് വീണത് രാഹുലിനാണ്. ഇരുപത്തിനാല് വയസ്സുകാരൻ, തോട്ടം സൂപ്പർവൈസറുടെ മകൻ. അവന്റെ അമ്മയുടെ നിലവിളികൾ ആരും കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. കാരണം, അവനെ അയച്ചില്ലെങ്കിൽ തോട്ടങ്ങൾ കരിഞ്ഞുപോകുമെന്നും യക്ഷി ഗ്രാമത്തിലിറങ്ങി എല്ലാവരെയും വകവരുത്തുമെന്നും അവർ ഭയന്നു..
രാഹുൽ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ബംഗ്ലാവിന്റെ പടികൾ കയറി. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു വിളക്കുണ്ടായിരുന്നു. മഞ്ഞ് അവനെ പൊതിഞ്ഞു. പടികൾ കയറുമ്പോൾ ഓരോ ചുവടിലും ആ പഴയ മരപ്പലകകൾ ഞെരങ്ങി. അത് അവനെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ബംഗ്ലാവിന്റെ വാതിൽ താനേ തുറന്നു. അകത്ത് പാലപ്പൂവിന്റെയും കസ്തൂരിയുടെയും ഗന്ധം വായുവിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരുന്നു. ഹാളിൽ മെഴുകുതിരികൾ സ്വയം കത്തുന്നു. രാഹുൽ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
”ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ?” അവൻ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു.