“ആഹ്ഹ്!! ശരണ്യ!!!” അവൻ മനസ്സിൽ അലറി.
ആ ചിന്തയിൽ അവന്റെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു.
ആർത്തലച്ചു വന്ന അവന്റെ കുണ്ണപ്പാൽ ബാത്റൂമിലെ തറയിലേക്ക് തെറിച്ചു.
ആ ശുക്ലം ബാത്റൂമിലെ തണുത്ത തറയിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണതോടെ രാജീവിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വന്യമായ ലഹരി പെട്ടെന്ന് അണഞ്ഞുപോയി. ഒരു മരവിപ്പായിരുന്നു അടുത്ത നിമിഷം അവന് തോന്നിയത്. താൻ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന കാര്യത്തിന്റെ ഭീകരത ഒരു ആഞ്ഞടിയായി അവന്റെ ബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു.
അവൻ കണ്ണാടിയിലെ സ്വന്തം പ്രതിരൂപത്തിലേക്ക് നോക്കി. തന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ തിളക്കം മാഞ്ഞുപോയി. പകരം വല്ലാത്തൊരു അറപ്പാണ് അവന് തോന്നിയത്.
“ഞാൻ എന്തൊരു മനുഷ്യനാണ്?”
“എനിക്കെന്തു പറ്റി?”
അവൻ സ്വയം പിറുപിറുത്തു.
തന്റെ ഭാര്യയും മക്കളും മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം ചോരയെയും മാനം കാക്കേണ്ട പെണ്ണിനെയും അപകടത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടിട്ട് ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ വാണമടിച്ച തന്നോട് തന്നെ അവന് വല്ലാത്ത വെറുപ്പ് തോന്നി. ശരണ്യ അന്ന് ചതിച്ചപ്പോൾ അനുഭവിച്ച വേദനയെ ഒരുതരം ലൈംഗിക വൈകൃതമാക്കി മാറ്റിയ തന്റെ മനസ്സിനെ അവൻ ശപിച്ചു. മറുപുറത്ത് ദിയയും അരവിന്ദും പേടിച്ചു വിറച്ചു കിടക്കുകയാവാം. അവരെ രക്ഷിക്കാൻ നോക്കുന്നതിന് പകരം തന്റെ വൈകൃതങ്ങളിൽ അഭിരമിച്ച ഒരു പിതാവായി അവൻ സ്വയം അടയാളപ്പെടുത്തി.
ആ പശ്ചാത്താപം അവനെ നടുക്കി. വേഗം വെള്ളമെടുത്ത് അവൻ തറ കഴുകിക്കളഞ്ഞു. ഓരോ തുള്ളി വെള്ളവും തന്റെ ഉള്ളിലെ പാപക്കറ കഴുകിപ്പോകാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് പോലെ അവൻ മുഖം അമർത്തി കഴുകി.
ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ രാജീവ് ഒരു നിഴൽ പോലെ ശരണ്യയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. തന്റെ ഉള്ളിൽ നടന്ന ആ വന്യമായ പോരാട്ടത്തിന്റെയോ, കുറ്റബോധത്തിന്റെയോ യാതൊരു അടയാളവും പുറത്ത് കാണിക്കാതെ അവൻ മെല്ലെ ബെഡിലേക്ക് ഇരുന്നു. ശരണ്യ അപ്പോഴും ഭയത്തിന്റെ പിടിയിലായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ കട്ടിലിലേക്ക് കിടന്നു. രാജീവ് അവൾക്ക് പുറകിലായി വന്ന് അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. അവളോട് പിന്നിൽ ചേർന്ന് കിടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കുട്ടൻ കുലച്ചു അവളുടെ പിന്നിൽ തട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി.
എന്നാൽ രാജീവ് ആണേൽ, അല്പം മുൻപ് താൻ സങ്കൽപ്പിച്ച വൈകൃതങ്ങളെ പറ്റിയാലോചിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ യുക്തിയുമായിട്ടുള്ളയൊരു യുദ്ധത്തിലാണ്. എങ്കിലും, തന്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഈ ചൂട്. അത് ആരുടെയോ കൂടെ പങ്കുവെക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന സത്യം നിലനിൽക്കെ തന്നെ അവന് ഒരേസമയം വേദനയും ആശ്വാസവും നൽകി. ആ നിശബ്ദതയിൽ, പുറത്തെ കാറ്റടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ട് അവർ ഇരുവരും പരസ്പരം ഒട്ടി കിടന്നു.
മറ്റൊരു മുറിയിൽ മക്കൾ സുരക്ഷിതരാണെന്ന ചിന്ത അവന് അല്പം ആശ്വാസം നൽകി. പക്ഷേ, തന്റെ ഉള്ളിലെ ആ രഹസ്യമായ വൈകൃതത്തെയും, ശരണ്യയുടെ ചതിയെയും, അവറാച്ചന്റെ ഭീഷണിയെയും കൂട്ടുപിടിച്ച് ആ ഇരുട്ടിൽ രാജീവ് കണ്ണ് തുറന്നു കിടന്നു.
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, ശരണ്യയുടെ ഓരോ ശ്വാസവും തന്റെ ശരീരത്തിൽ തട്ടുമ്പോൾ രാജീവ് ചിന്തിച്ചു, ഈ യാത്ര അവരെ എങ്ങോട്ടാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നതെന്ന് തനിക്ക് പോലും നിശ്ചയമില്ലെന്ന്.
അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ ഇരുട്ടിലും, തന്റെ ഫോണിലെ ആ ഫോട്ടോയും, ശരണ്യയുടെ ആ നിലവിളികളും അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ഒരു വിറയലായി അവശേഷിച്ചു.