പെട്ടെന്ന്… അഭി ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി തുറന്നു!
തന്റെ തൊട്ടടുത്ത് കുനിഞ്ഞു നിന്ന് ബർമുഡയിലേക്ക് നോക്കുന്ന അയിഷാത്തയെ കണ്ടതും അഭി മരവിച്ചു പോയി. എന്ത് ചെയ്യണം, എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ അവൻ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് കിടന്നു. താൻ ഉണർന്നു എന്ന് താത്ത അറിഞ്ഞാൽ ഉണ്ടാകുന്ന നാണക്കേട് ഓർത്തപ്പോൾ അവൻ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും മുറുക്കി അടച്ചു.
പക്ഷേ താത്ത കൈ പിൻവലിച്ചില്ല. പതുക്കെ തന്റെ കൈ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവിടെ ഒന്ന് സ്പർശിച്ചു.
ആയിഷക്ക് ആദ്യം
തോന്നിയത് അത്ഭുതമായിരുന്നു. ഗൾഫിലുള്ള ബഷീർ ഇക്കയുടെ അത്രയും വലിപ്പമില്ലെങ്കിലും, 18 വയസ്സുള്ള ഒരു പയ്യനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് അത്യാവശ്യം നല്ല രീതിയിൽ തന്നെ വളർന്നിട്ടുണ്ട്.
ആ പ്രഭാതത്തിലെ തണുപ്പിലും അഭിയുടെ ആ ഭാഗം ഉറക്കത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ ഉണർന്നു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഇരുനിറത്തിലുള്ള ആ അവയവം കണ്ടപ്പോൾ അയിഷാത്തയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. തൊലിയൊക്കെ മൂടി, വളരെ വൃത്തിയുള്ളതും ഭംഗിയുള്ളതുമായ ആ കാഴ്ചയിലേക്ക് അവൾ നോക്കി നിന്നു.
കറുത്ത കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു രോമങ്ങൾക്കിടയിൽ അത് ഒരു പ്രത്യേക വശ്യതയോടെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അയിഷാത്തയ്ക്ക് തന്റെ മനസ്സ് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നി.
ബഷീർ ഇക്ക പോയതിനുശേഷം ഇത്രയും അടുത്തുനിന്ന് മറ്റൊരു ആൺരൂപം അവൾ കണ്ടിട്ടില്ല. അഭിയുടെ ഉറക്കത്തിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കതയും അതേസമയം അവൻ്റെ ശരീരത്തിന്റെ ആ കരുത്തും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം അയിഷാത്തയെ ആകർഷിച്ചു. അവൾ പതുക്കെ ഒന്ന് വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവിടെ തലോടി. പട്ടുപോലെയുള്ള ആ സ്പർശനം അയിഷാത്തയെ വർഷങ്ങൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
അഭിയുടെ ശരീരം ആ സ്പർശനത്തിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് വിറച്ചു. അവൻ ഉറക്കത്തിൽ തന്നെ അല്പം മുരണ്ടു. അയിഷാത്ത പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും, ആ കാഴ്ചയുടെ ഭംഗി അവരെ അവിടെത്തന്നെ പിടിച്ചുനിർത്തി. “ഈ കൊച്ചു പയ്യൻ ഇത്രയും വളർന്നോ…” എന്നവർ അത്ഭുതത്തോടെ സ്വയം ചോദിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
അമ്മയുടെ ശബ്ദം പുറത്ത് കേട്ടതും അയിഷാത്ത ഞെട്ടിപ്പോയി! സിങ്കിൾ സെക്കൻഡ് കൊണ്ട് താത്ത കൈ പിൻവലിച്ച് അഭിയുടെ ബർമുഡ ശരിയാക്കി. ഹൃദയം പടപടാന്ന് ഇടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”അഭീ… എടാ അഭി… നീ എഴുന്നേറ്റില്ലേ? നേരം എത്രയായി!” അമ്മ ഭാനുമതി പുറത്തെ ഉമ്മറത്ത് നിന്ന് വിളിക്കുകയാണ്.
അയിഷാത്ത വേഗം ഒന്ന് ശ്വാസം വലിച്ച് വിട്ട്, മുഖത്തെ പരിഭ്രമം മാറ്റി ഒന്നുമറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ആ.. ഭാനുച്ചേച്ചി, അവൻ എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല. നല്ല ഉറക്കത്തിലാ. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിളിക്കാം.”
അമ്മ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ നിന്ന് എന്തോ മറുപടി പറഞ്ഞു തിരിച്ചു പോയി. അയിഷാത്ത തിരിഞ്ഞ് കട്ടിലിലേക്ക് നോക്കി. അഭി അപ്പോഴും കണ്ണടച്ച് കിടക്കുകയാണ്, പക്ഷേ അവൻ്റെ കണ്പോളകൾ ചെറുതായി അനങ്ങുന്നത് താത്ത ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ ഉണർന്നിട്ടുണ്ടെന്നും എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നും താത്തയ്ക്ക് ഉറപ്പായി.
അയിഷാത്ത പതുക്കെ ഒന്ന് കുനിഞ്ഞു അഭിയുടെ ചെവിക്കടുത്ത് ചെന്നു പറഞ്ഞു: “മതിടാ അഭിനയിച്ചത്… അമ്മ വിളിക്കുന്നുണ്ട്, വേഗം എഴുന്നേറ്റ് വന്നോ.” ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ താത്ത അവന്റെ തുടയിൽ പതുക്കെ ഒന്നുകൂടി നുള്ളിയിട്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് വേഗം നടന്നു.
അഭി പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്നു. തലേദിവസം രാത്രി കണ്ടതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ‘ഷോക്ക്’ ആയിരുന്നു അവന് ഇത്. തന്റെ ബർമുഡ താത്ത പൊക്കി നോക്കിയതും, അവിടെ തൊട്ടതും എല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം പോലെ അവന് തോന്നി. പക്ഷേ ശരീരത്തിലെ ആ സ്പർശനം ഇപ്പോഴും അവനെ വല്ലാതെ തരിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
അഭി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു. ഹാളിൽ നിന്ന് അയിഷാത്തയുടെ പാത്രങ്ങൾ കഴുകുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. അവൻ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് ചെന്നു. ബാത്ത്റൂമിൽ പോയി മുഖം കഴുകി വരുമ്പോൾ അടുക്കളയിൽ അയിഷാത്ത ചായ ഗ്ലാസ്സിൽ ഒഴിക്കുകയാണ്. അഭിയെ കണ്ടതും താത്ത ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു.