“ഇത് എൻ്റെ പുന്നാര അമ്മച്ചി… ” എന്നും പറഞ്ഞ് അജിത അമ്മച്ചിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അജിത അമ്മച്ചിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ, അവരുടെ ഒരു കൈ അമ്മച്ചിയുടെ മാറിടത്തിലും മറുകൈ വിശാലമായ ചന്തിയിലും അമർന്നത് രവി ശ്രദ്ധിച്ചു. മാത്രവുമല്ല, കേവലം ഒരു ചുമ്പനത്തിനും അപ്പുറം, ഏതാനും സെക്കൻ്റുകൾ ഇരുവരും ചുണ്ട് പരസ്പരം കുടിച്ചതും രവി കണ്ടു.
അജിത രവിയെ നോക്കി “സൈറ്റ്” അടിച്ചപ്പോൾ, രവി കുഴങ്ങി!! ഇങ്ങനേയും അമ്മയും മകളും ഉണ്ടോ? രവി മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു.
രവി കണ്ണുകൾകൊണ്ട് അവരെ പെട്ടെന്ന് “സ്കാൻ” ചെയ്തു. അജിതയെ വെല്ലുന്ന ഉരുപ്പടി. നല്ല വിളഞ്ഞ ഗോതമ്പിൻ്റെ നിറം. വീർത്തുന്തിയ മാറിടം. അൽപ്പം ചീർത്ത അരക്കെട്ട്!!! ചുരുക്കത്തിൽ, ഒരു ആറ്റൻ ഐറ്റം!!! കണ്ടാൽ ആരും പെട്ടെന്ന് കണ്ണെടുക്കില്ല.
“അപ്പോൾ അപ്പച്ചൻ…” രവി ചോദിച്ചു.
“അത് ഞാൻ പറയാൻ വിട്ടുപോയി… മൂപ്പര് ദേ ഈ അമ്മച്ചിയെ തനിച്ചാക്കി, മിണ്ടാതെ പൊയ്ക്കളഞ്ഞു… ” അജിത പറഞ്ഞത് രവിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
“കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്ത്, തോട്ടിൽ മീൻ പിടിക്കാൻ പോയതാ… കാല് തെറ്റി വീണു.. തീർന്നു…” അമ്മച്ചി അത് പറയുമ്പോൾ ഒട്ടും ദുഃഖം വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടായില്ല. അത് എന്തുകൊണ്ടാകും എന്ന് രവി ചിന്തിച്ചു.
വൈകാതെ, ചെറുചൂടുവെള്ളത്തിൽ ഒരു കുളി. പിന്നെ, സുഭിക്ഷ ഭക്ഷണം. രവിയുടെ ക്ഷീണം പമ്പകടന്നു. കിടക്കാൻ പായവിരിച്ചത് അമ്മച്ചി. വിരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ വിരിഞ്ഞ പിന്നാമ്പുറം കണ്ടപ്പോൾ രവിക്ക് ക്ലാരയുടെ കുണ്ടി ഓർമ്മവന്നു. ഇത്, അവരേയും വെട്ടിക്കുന്ന മുതലാണ്!
അമ്മച്ചി പോയതും, രവി ആ കൊച്ചു കട്ടിലിൽ കയറി നിവർന്ന് കിടന്നു… യാത്രയുടെ ക്ഷീണത്താൽ പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങാം എന്ന് കരുതിയ രവി, ഉറക്കം വരാതെ ഏറെ നേരം തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു. മനസ്സിൽ അജിതയുടെ സുന്ദരമേനി നിറഞ്ഞ് കവിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നു.
തൊട്ടപ്പുറത്ത്, അമ്മയും മകളും പൊരിഞ്ഞ വർത്തമാനത്തിൽ. ഉറക്കം വരാത്തതിന് അവരുടെ ഉച്ചത്തിൽ ഉള്ള സംസാരവും ഒരു കാരണം ആവാം. തൊട്ടടുത്ത് മറ്റ് വീടുകൾ ഇല്ലെന്നത് അവരെ ശബ്ദം കുറയ്ക്കാതിരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചുകാണും. പിന്നെയുള്ളത് രവി. അത് അജിതയ്ക്ക ഒരു തടസ്സമേയല്ല. എങ്കിലും, രവി വെറുതെ അവരുടെ സംസാരം ചെവിയോർത്തു.
“ഇപ്പോഴും നിനക്ക് അപ്പൻ്റെ കൂടെ കിടക്കേണ്ടി വരുന്നുണ്ടോ..?” അമ്മച്ചിയുടെ ചോദ്യം. രവി ഞെട്ടി. ഇതെന്തൊരു ചോദ്യം? ഒരു അമ്മച്ചി മോളോട് ചോദിക്കാൻ പാടുണ്ടോ? അപ്പോ.. അജിത ഈ കാര്യം തന്നോട് ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞത് അമ്മച്ചിക്കും അറിവുണ്ട് എന്നല്ലേ?
“ഇല്ലമ്മച്ചി…
അച്ചായൻ പോയേപിന്നെ ഞാൻ കടുത്ത ദുഃഖത്തിൽ അല്ലെ… കരച്ചിലും, പിഴിച്ചിലും… അതോണ്ട് അപ്പച്ചൻ്റെ ശല്യം ഇന്നലെവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല… അഭിനയത്തിന് എനിക്കൊരു അവാർഡ് വേണം…” അജിത ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞതും അമ്മച്ചിയുടെ ചിരി ഉയർന്നു.
“ഇങ്ങനേം മനുഷ്യർ ഉണ്ടോ? സ്വന്തം മരുമോളെ കളിക്കുന്ന അപ്പൻ!!! സമ്മതിക്കണം മൂപ്പരെ ..” അമ്മച്ചിയുടെ വാക്കുകൾ രവിയിൽ വീണ്ടും ഞെട്ടൽ ഉണ്ടാക്കി. സത്യത്തിൽ ഇവർ അമ്മയും മകളും അല്ലേ എന്ന ചിന്ത രവിയിൽ ഉയർന്നു.
ഒരു പക്ഷെ, മാറിയ കാലത്ത്, ഇങ്ങനെ ചിലതൊക്കെ നടന്നുവെന്ന് വരാം. പക്ഷേ, ചോദ്യങ്ങൾ നേരിട്ട് ആണല്ലോ???
“എടീ അജി… എന്നായിരുന്നു അയാൾ നിന്നെ അവസാനം പൊളിച്ചത്?? ”
“അത്… ഞങ്ങള് വൈദ്യരെ കാണാൻ പോയില്ലേ? അതിൻ്റെ രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ്…”
“എങ്കിൽ ആ കഥ പറയ്… ”
“എന്താ പൂതി.. കേൾക്കാൻ…”
“അതൊരു സുഖല്ലേ… ”
“കേട്ട് സുഖിച്ചിട്ട്….. അവസാനം…. എന്നെക്കൊണ്ട് വിരൽ ഇടീക്കാൻ അല്ലെ..??”
രവി വീണ്ടും കൺഫ്യൂഷനിൽ ആയി. നാടിൻ്റെ ഒരു പോക്ക് നോക്കണേ…
“പതുക്കെ പറ പെണ്ണേ… ആ രവിയെങ്ങാനും കേട്ടാൽ… മോശം …” അമ്മച്ചിയുടെ വക ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ.
“രവി കേട്ടാൽ ഒന്നുമില്ല… വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ കക്ഷിയെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിക്കാം… നമ്മുടെ വർത്താനം കേൾപ്പിക്കാം…” അജിത പറഞ്ഞു.