“ചേച്ചീ, ഞാന് സഹായിക്കാം” ഒരു ചിരി വരുത്താന് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന് പറഞ്ഞു.
വീര്ത്തുകെട്ടിയ ഭാവത്തോടെ അവളെന്നെ നോക്കി. സത്യത്തില് അവളെ പിടിച്ചടുപ്പിച്ച് ആ മുഖം ആകെ കടിച്ചു പറിക്കാന് എനിക്ക് തോന്നിയതാണ്; പക്ഷെ നിയന്ത്രിച്ചു. വീര്പ്പിക്കുമ്പോള് ഒടുക്കത്തെ മദം ആണ് അവളുടെ മുഖത്ത്.
“സഹായിക്കാനും മാത്രം ഒന്നുവില്ല. നീ ഉള്ളോണ്ട് ഒരു മീന് കറി വക്കാനാ. അങ്ങേര്ക്ക് മീനും ഇറച്ചീം ഒന്നും നിര്ബന്ധമല്ലല്ലോ” നോട്ടം മാറ്റി അവള് പറഞ്ഞു.
എനിക്കത് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. എന്നോട് പുറമേ ഇതേവരെ ജാഡയല്ലാതെ മറ്റൊരു ഭാവവും കാണിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഇവള് ഇതാ എനിക്കുവേണ്ടി മീന് കറി ഉണ്ടാക്കുന്നത്രേ! ഒരു പുതിയ ഉത്സാഹം എന്നെ അടിമുടി ഭരിച്ചു. അപ്പൊ ഞാന് ഉദ്ദേശിച്ച പോലെ അരയ്ക്ക് ചുറ്റും പൂറുണ്ട് എന്ന മനോഭാവക്കാരി അല്ല എന്റെ ചേച്ചി. എന്നോട് അവള്ക്ക് സ്നേഹമൊക്കെ ഉണ്ട്.
“എങ്കീ ഞാന് ഉള്ളി അരിഞ്ഞുതരാം ചേച്ചീ” ഞാന് പറഞ്ഞു; മുമ്പെങ്ങും തോന്നിയിട്ടില്ലാത്തത്ര അടുപ്പത്തോടെ.
“വേണ്ട; ഞാന് ചെയ്തോളാം”
അവള് പുറം തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ഉള്ളി തൊലിക്കാന് തുടങ്ങി. ഇറുകിയ ചുരിദാറിന്റെ താഴേക്ക് വരുന്തോറും ഉള്ള വിരിവിലേക്ക് ആക്രാന്തത്തോടെ നോക്കി ഇനിയെന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ ഞാന് കുഴങ്ങി. അപ്പോള് എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ആ ചോദ്യമെത്തി; അമ്മയും ഏട്ടനും ഇല്ലാത്ത ഈ നേരത്തല്ലാതെ പിന്നെപ്പഴാണ് അത് ചോദിക്കാന് പറ്റുക? അതുകൊണ്ട് ഞാനത് ചോദിച്ചു:
“ചേച്ചീ, ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ”
“എന്താ” എന്നെ നോക്കാതെ മറുപടി എത്തി.
“ചേച്ചിക്ക് കുറെ നാളായി ഒരു മൂഡോഫ് പോലെ. അമ്മേം ഏട്ടനും ഉള്ളോണ്ടാ ഞാന് ഇതുവരെ ചോദിക്കാഞ്ഞത്. ചേച്ചിക്ക് എന്തേലും വിഷമമോ മറ്റോ ഉണ്ടോ?”
ഇത്തവണ രമ്യ ഉള്ളി അരിയല് നിര്ത്തി എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവളുടെ മുലകള് വന്നു പിടിക്കെടാ എന്ന മട്ടില് തലയെടുപ്പോടെ, അതിലേറെ ധിക്കാരത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.
“അപ്പൊ നീയെന്നെ വാച്ച് ചെയ്യുന്നുണ്ട് അല്ലെ?” ശരം പോലെയായിരുന്നു അവളുടെ മറുചോദ്യം.
ഞാന് നടുങ്ങി. വെളുക്കാന് തേച്ചത് പാണ്ടായോ ഈശ്വരാ എന്ന് മനസ്സില് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാന് തിടുക്കത്തോടെ തന്നെ മറുപടി നല്കി:
“യ്യോ അതല്ല ചേച്ചീ. ഞാനിവിടെത്തന്നെ അല്ലെ താമസം. ചേച്ചി കല്യാണം കഴിഞ്ഞ സമയത്ത് ഭയങ്കര ഹാപ്പി ആയിരുന്നല്ലോ. എന്നാല് പിന്നെപ്പിന്നെ എന്തോ എനിക്ക് ചേച്ചിയെ സന്തോഷത്തോടെ കാണാന് സാധിച്ചിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ. എന്റെ തെറ്റിദ്ധാരണ ആണെങ്കില് ചേച്ചി ക്ഷമിക്കണം”
രമ്യ നിര്വികാരയായി എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി; പിന്നെ പുറം തിരിഞ്ഞു ജോലി തുടര്ന്നുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
“എന്റെ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാന് നിനക്ക് പറ്റില്ല. അതിനുള്ള പ്രായമായിട്ടില്ല നിനക്ക്. ചെയ്യേണ്ടത് നിന്റെ ഏട്ടനാണ്. പക്ഷെ അത്..” പറയാന് വന്നത് പൂര്ത്തിയാക്കാതെ അവളത് അര്ദ്ധോക്തിയില് നിര്ത്തി.
എന്റെ ദേഹം വിറച്ചു! അപ്പൊ രജീഷ് പറഞ്ഞത് തന്നെ സംഗതി. ഇവള്ക്ക് ഏട്ടന്റെ ചെയ്ത്ത് തികയുന്നില്ല. പക്ഷെ അത് എന്നോട് തുറന്നു പറയേണ്ട കാര്യമില്ല എന്നവള് ചിന്തിക്കുന്നു; കാരണം ഞാന് വെറും പയ്യനല്ലേ പയ്യന്!
“എന്നാലും പറ ചേച്ചീ. ഏട്ടനോട് ഞാന് സംസാരിച്ച് നോക്കാം. പ്രശ്നം അറിഞ്ഞാല് അല്ലെ പറയാന് പറ്റൂ. എങ്ങനായാലും ചേച്ചി ഹാപ്പിയായി ഇരിക്കണം എന്നേ എനിക്കുള്ളൂ” തന്ത്രപൂര്വ്വം ഞാന് പറഞ്ഞു.
“നിനക്കെന്നോട് ഭയങ്കര സ്നേഹം ആണെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ”
“എനിക്ക് എല്ലാവരോടും സ്നേഹമുണ്ട്; ചേച്ചിയോടും. അത് തെറ്റാണോ?” അവളുടെ സ്വരത്തിലെ പുച്ഛം തിരിച്ചറിഞ്ഞെങ്കിലും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല ഞാന്.
“നിന്റെ സ്നേഹം കൊണ്ട് തീരില്ല എന്റെ പ്രശ്നം. നീ പോയി പഠിക്കാന് നോക്ക്” നിര്ദ്ദയം അവള് പറഞ്ഞു.
ഞാനൊരു വെറും പയ്യന് മാത്രമാണെന്ന മട്ടിലുള്ള അവളുടെ ധാര്ഷ്ട്യം എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്നോട് സംസാരിക്കാന് അവള് താല്പര്യപ്പെടുന്നില്ല. ഞാന് അവള് കരുതുന്ന പോലെ വെറുമൊരു പയ്യനല്ല എന്ന് ഒരിക്കല് അറിയിച്ചു കൊടുക്കണം എന്ന് മനസ്സില് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാന് പുറത്തേക്ക് പോയി.