ഞാൻ തെറ്റാണ് ചെയ്തത് എന്ന് എനിക്ക് അറിയാം ഞാൻ അതിനെ ഞായികരിക്കുന്നില്ല. പക്ഷെ അമ്മയും തെറ്റ് തന്നെയാണ് ചെയ്തത്. എന്നിട്ട് ഇപ്പൊ തെറ്റ് മുഴുവൻ എന്റെ ഭാഗത്താണ് എന്ന പോലെയാണ് അമ്മയുടെ ഭാവം…
അമ്മേ… ദേഷ്യവും സങ്കടവും കാരണം ഞാൻ കുറച്ച് ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.
ഏഹ് എന്താ… അമ്മ ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് ഞെട്ടി ഉണർന്നിട്ട് എന്ന പോലെ എന്നോട് ചോദിച്ചു.
കഴിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ താ… അതും പറഞ്ഞ് ഞാൻ വേഗം റൂമിലേക്ക് പോയി.
ഞാൻ പറഞ്ഞതൊന്നും അമ്മ കേട്ടിട്ടില്ലെ… അതോ കേൾക്കാത്ത പോലെ നടിക്കുകയായിരുന്നോ…
ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും അമ്മയുടെ ഭവത്തിൽ വലിയ മാറ്റമൊന്നും കണ്ടില്ല. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് കഴിച്ചു എണീറ്റ് പോയി പുതച്ചു മൂടി കിടന്നു.
ഇന്നിനി ഏതായാലും അമ്മയോട് അതിനെപ്പറ്റി ഒന്നും സംസാരിക്കേണ്ട എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.
നാളെ മുതൽ പഴയ അഭിയായി മാറണം. എന്ത് തന്നെയായാലും അമ്മയോട് സംസാരിക്കണം, അമ്മയുടെ പിണക്കവും ദേഷ്യവും ഒക്കെ മാറ്റണം. ഇങ്ങനെ ഓരോ ചിന്തയിലാണ്ട് എപ്പോഴോ ഉറങ്ങി പോയി…
**********
ശ്ശെ.. വേണ്ടായിരുന്നു. ഏതെങ്കിലും അമ്മ ചെയ്യുന്ന പണിയാണോ ഞാൻ ഇപ്പൊ ചെയ്തത്. അവൻ എന്നെ പറ്റി എന്ത് കരുതിയിട്ടുണ്ടാവും. എന്നെ പഴയ പോലെ തന്നെ കാണാൻ അവന് ഇനി കഴിയുമോ…?
ഇനിയും കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും അവൻ എന്നിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചാലോ…?
അവന് കിടന്ന് കൊടുക്കേണ്ടി വരുമോ…? ഈശ്വരാ… അങ്ങനെ ഒന്നും വരുത്തരുതെ. അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ പിന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല..
അവൻ ആരോടെങ്കിലും ഈ കാര്യം പറഞ്ഞാൽ… ഏയ് ആരോടും പറയൊന്നും ഇല്ല. ചെറിയ കുട്ടിയൊന്നും അല്ലല്ലോ…!
എല്ലാത്തിനും കാരണം ബാലേട്ടൻ ഒറ്റ ഒരുത്തനാണ്. എന്നെ പറ്റി ഒരു വിചാരവും ഇല്ലാതെ ലോകം ചുറ്റി നടപ്പല്ലെ… വെറുതെയല്ല. ഓരോ പെണ്ണുങ്ങൾ ഓരോരുത്തരുടെ കൂടെ പോവുന്നത്…
ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് ഓർത്തൊണ്ട് നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ല.
എന്തായാലും അവനെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് മനസിലാക്കണം.
കുളി കഴിഞ്ഞ് ചെന്നപ്പോൾ അഭിയെ അവിടെ എങ്ങും കണ്ടില്ല.
ഞാൻ പിന്നെ അടുക്കളയിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന കുറച്ച് പണിയൊക്കെ തീർത്ത്.
കുറച്ച് നേരം ടീവി കണ്ടോണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴെല്ലാം എന്റെ മനസിൽ അവനെ എങ്ങനെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കും എന്നായിരുന്നു.
ടീവിക്ക് മുന്നിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് അഭി കേറി വന്നത്. അവൻ വന്ന് എന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. എനിക്ക് അവന്റെ മുഖത്തോട്ട് നോക്കാൻ ചെറിയ ചമ്മൽ തോന്നി. ഒന്നും മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് ശെരിയല്ലെന്ന് തോന്നി ഞാൻ അവനോട് ചോദിച്ചു.
നീ എവിടെ പോയതാ.. കുറെ നേരം ആയല്ലോ..
ഞാൻ ഒന്ന് പുറത്തോട്ട്. ഫ്രണ്ട്സിനെയൊക്കെ ഒന്ന് കാണാൻ.
അവനും എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് ഉള്ള പോലെ തോന്നി.
ഹ്മ്മ്.. ഞാൻ ഒന്ന് മൂളിയിട്ട് വീണ്ടും ടീവിയിൽ നോക്കിയിരുന്നു. എനിക്ക് എന്തൊക്കെയോ അവനോട് പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ എങ്ങനെ തുടങ്ങണം എന്നറിയാതെ ഞാൻ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു. എത്ര നേരം ഞാനാ ഇരുപ്പ് തുടർന്നു എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല…
അമ്മേ…
ഏഹ് എന്താ… എന്നെ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർത്തിയത് അവന്റെ ഉച്ചത്തിൽ ഉള്ള വിളിയാണ്..
കഴിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ താ.. അതും പറഞ്ഞ് അവൻ റൂമിലേക്ക് ഒറ്റ പോക്ക്..
അവന് എന്നോട് ദേഷ്യമാണോ…
എന്തായിരുന്നു അവന്റെ ഭാവം.
അതോ എനിക്ക് തോന്നിയതാണോ…
ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും പാത്രങ്ങൾ കഴുകുമ്പോഴും ഒക്കെ എന്റെ മനസിൽ അവനെ എങ്ങനെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ബോധ്യപ്പെടുത്തും എന്നായിരുന്നു.
ഞാൻ അടുക്കള ക്ലീൻ ആക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു
പെട്ടന്നാണ് ഞാനോർത്തത് അവന്റെ കൂടെയല്ലേ ഇനി ഞാൻ പോയി കിടക്കേണ്ടത്.