ഡോർമെറ്ററി ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ ഒന്നാം നിലയിലാണ്… അത് കഴിഞ്ഞാൽ ഒരു ഓപ്പൺ സ്പേസ് .. അതുകഴിഞ്ഞ് പ്രാർത്ഥന നടക്കുന്ന ഹാളും അതിന്റെ വഴിയും.. ഞാൻ ചുറ്റും ശ്രദ്ധിച്ച് പതിയെ നടന്നു… പ്രാർത്ഥന ഹാൾ കഴിഞ്ഞ് ചെന്നാൽ ഇടത്തേക്കുള്ള വഴി മെയിൻ എൻട്രൻസും വലത്തേക്ക് മറ്റൊരു ഹാളുമാണ്.. അതിന്റെ പിന്നിലാണ് പഴയ ചാപ്പൽ… അതും കഴിഞ്ഞാണ് പുറത്തേക്കുള്ള രണ്ടാമത്തെ വഴി…
മെയിൻ ഹാളിന്റെ അറ്റത്ത് മതിലിനോട് ചേർന്ന് നിന്ന് ഇടത്തേക്കുള്ള വഴിയും ചുറ്റുപാടും ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചുനോക്കി… ഉറക്കം കളയാൻ ആ സെക്യൂരിറ്റി എങ്ങാനും ഇറങ്ങി നടന്നാൽ പണിയാവും…
ചുറ്റും നോക്കി ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി ഞാൻ ഓടാൻ തുണിഞ്ഞപ്പോഴാണ് അതിന് നേരെ എതിർവശം മുകളിൽ ഒരു വാതിൽ തുറക്കുന്നത് കണ്ടത്…. ‘പുല്ല് പെട്ടു…!!’… മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ മറ്റൊരു മൂലയിലേക്ക് മാറി…
അവിടെയൊരു അരമതിലുണ്ടായിരുന്നു… അവിടെ ഒളിച്ചിരുന്ന് ഞാൻ അത് ആരാണെന്ന് നോക്കി…. അഴിഞ്ഞ് നീണ്ടുകിടക്കുന്ന മുടി കണ്ടപ്പോൾ അതൊരു സ്ത്രീയാണെന്ന് മനസിലായി… മുകളിൽ സ്ത്രീകളുടെ ഡോർമെറ്ററിയാണെന്ന് എനിക്കപ്പോഴാണ് ഓർമ്മ വന്നത്…
‘ഇവൾക്കൊന്നും പാതിരാത്രിയായാലും ഉറക്കമില്ലേ… ഇനി എന്നെപ്പോലെ ചാടാൻ നോക്കുന്ന ആരേലും ആയിരിക്കുവോ… ദൈവമേ നാളെ ഞാനും ഇവളുംകൂടി നാടുവിട്ടെന്നാവോ വാർത്ത…!!!’ എന്റെ ചിന്തകൾ ചുമ്മാ കാടുകേറി…
ആ സ്ത്രീ അപ്പഴേക്കും ചുറ്റും നോക്കി ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കി താഴേക്ക് ഇറങ്ങിയിരുന്നു…. കയ്യിൽ ബാഗൊന്നുമില്ല അപ്പൊ ചാട്ടമല്ല പരിപാടി… ഇനി കക്കാനാണോ…?? എന്തായാലും അറിഞ്ഞിട്ടേ ബാക്കി കാര്യമുള്ളൂ എന്നുറപ്പിച്ച് ഞാനും അവൾ കാണാതെ അവളുടെ പിന്നാലെ കൂടി…
അവൾ അങ്ങിങായി പുറത്തെ സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചമുള്ള സ്ഥലങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി ഇരുട്ടിലൂടെ മാത്രം അവൾ പോവുന്നതുകണ്ട് എന്തോ കള്ളത്തരം ആണെന്ന് ഞാനുറപ്പിച്ചു… ഞാനും അതേ വഴി പിന്നാലെ ചെന്നു…
കുറച്ചുദൂരം ചെന്ന് പിന്നെ കുറച്ച് മുറികളുള്ള ഭാഗത്തേക്ക് അവൾ നീങ്ങി… ആരെങ്കിലും കാണുമെന്ന് നല്ല പേടിയുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഞാനും ചെന്നു…
അവസാനം അവൾ ഒറ്റക്കുള്ള ഒരു മുറിയുടെ വാതിലിൽ മുട്ടി… അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസിലായത് ഇത് മോഷണമല്ല കളി വേറെയാണ്… കക്കാൻ കേറുന്നവൾക്ക് വാതിലിൽ മുട്ടി കേറണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ..
ഇത് കയ്യോടെ പിടിക്കണം… ഞാൻ ബാഗ് മറ്റൊരു മുറിയുടെ അരികിൽ ഇരുട്ടിൽ വെച്ചു… കയ്യിൽ മൊബൈൽ മാത്രമായി ഞാൻ നേരെ മുറിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.. അവൾ അപ്പോഴേക്കും അകത്തുകയറി വാതിലടച്ചിരുന്നു…
ഞാൻ മുറിയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് നിന്നു… ലൈറ്റില്ല… കളി ഫോണിൽ പകർത്താമെന്നുള്ള എന്റെ ആശ അതോടെ തീർന്നു… അതില്ലാതെ ഇപ്പൊ ഞാൻ ആളെ കൂട്ടിയാലും കാര്യമില്ല… വല്ല പ്രാർത്ഥനയുടെയും കാര്യം പറഞ്ഞ് അവർ പുണ്യാത്മക്കളാവും ഞാൻ കള്ളനുമാവും… എന്നാലും വേണ്ടില്ല ഒന്ന് കാണാനെങ്കിലും പറ്റിയാൽ ഓർത്ത് രണ്ട് വാണം വിടാനെങ്കിലും ഉപകരിക്കുമെന്നോർത്ത് ഞാനതിനുള്ള വഴിനോക്കി…
നീണ്ട നിരയായി നാല് മുറികൾ പണിഞ്ഞ് വെച്ചിരിക്കുന്നതിൽ അവസാനത്തെ മുറിയാണത്… മൂന്ന് വശങ്ങളിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാം നാലാമത്തെ ഭിത്തി അപ്പുറത്തെ മുറിയാണ്.. ഞാൻ നേരെ മുറിയുടെ മുന്നിൽ വന്നു…
മുൻവാതിൽ അടിച്ചിട്ടുണ്ട്… അതിനടുത്തുള്ള ജനലും വശങ്ങളിലെ ജനലുകളും എല്ലാം നന്നായി അടച്ചിട്ടുണ്ട്… ഒരു രക്ഷയുമില്ല… ഞാൻ ആകെ നിരാശനായി ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് പുറകിലെ ജനാലയിൽ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞത്… പക്ഷെ മുന്നിൽ ഇല്ല… അപ്പൊ ഇത് രണ്ട് മുറിയാണോ…?? എനിക്കാകെ സംശയമായി…
എന്തായാലും കിട്ടിയ ചാൻസിൽ ഞാൻ ഫോണെടുത്തു… ചെറിയ വെട്ടത്തിൽ ചുറ്റും തപ്പി കിട്ടിയ ഒരു പഴയ ചെറിയ പൊളിഞ്ഞ മേശ എടുത്തുകൊണ്ടുവന്ന് പുറത്ത് എയർഹോളിന് നേരെ വെച്ച് അതിന് മുകളിൽ ഒരു കസേര എടുത്തുവെച്ച് ചാടിക്കയറി ഞാൻ എയർ ഹോളിലൂടെ ഫോൺ നൈസ് ആയിട്ട് അകത്തേക്ക് കയറ്റിവെച്ചു…