“എന്താ മോനെ, പഠിത്തം കഴിഞ്ഞോ നിന്റെ?”
“വായിച്ചു വായിച്ചു തലമരച്ചു…”
റിമോട്ട് എടുത്തുകൊണ്ട് ലിന്സ് പറഞ്ഞു.
“ഇനി കൊറച്ച് ടി വി കണട്ടെ…”
ലിന്സ് ഒരു സ്പോട്സ് ചാനല് വെച്ചു. പഴയ ഒരു ക്രിക്കറ്റ് കളിയുടെ റിപ്പീറ്റ് ടെലക്കാസ്റ്റ് ആയിരുന്നു അത്.
അവന്റെ ശ്രദ്ധമുഴുവന് അങ്ങോട്ട് പോകുന്നത് അവള് കണ്ടു.
ലിന്സി അപ്പോള് മേരിക്കുട്ടിയോട് തന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരിക്കാന് പറഞ്ഞു.
മേരിക്കുട്ടി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നിട്ടു എന്താ കാര്യം എന്ന അര്ത്ഥത്തില് മകളെ നോക്കി.
“പപ്പാ എപ്പഴാ മമ്മി എന്നും ഉറങ്ങുന്നെ?”
“ചെല ദിവസം പത്തിന്…മറ്റു ചെല ദിവസം…”
അത് പറഞ്ഞ് മേരിക്കുട്ടി ലജ്ജയോടെ മകളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“പറ മമ്മീ…”
“പതിനൊന്നു കഴിയും…എന്താ?”
“ഇന്ന് ഇപ്പം ഒറങ്ങും? ഇന്ന് പരിപാടിയുണ്ടോ?”
“ചാന്സ് ഇല്ല…”
മേരിക്കുട്ടി നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“എന്താ? എന്താ നീ ചോദിച്ചേ?”
“അത്…”
ലിന്സി ആങ്ങളയെ നോക്കി. അവന്റെ ശ്രദ്ധ ടി വിയിലാണ് എന്നവള് ഉറപ്പ് വരുത്തി.
“മമ്മീ ഞാന് എന്റെ ഒരു ഫ്രണ്ടിനെ വിളിച്ചോട്ടെ ഇങ്ങോട്ട് ഇന്ന് നൈറ്റ്?”
മേരിക്കുട്ടി കണ്ണുകള് മിഴിച്ച് അവളെ നോക്കി.
“ഫ്രെണ്ടിനെയോ? എന്നുവെച്ചാ? ആണോ പെണ്ണോ?”
“പെണ്ണിനെ എന്തിനാ വിളിക്കുന്നെ? പെണ്ണിനെ വിളിച്ചിട്ട് എന്താ കാര്യം?”
“ലിന്സീ നീയെന്റെ കയ്യീന്ന് നല്ലത് മേടിക്കും കേട്ടോ…”
മേരിക്കുട്ടി അടക്കിയ സ്വരത്തില് പറഞ്ഞു.
“കഴപ്പ് ഒക്കെ എല്ലാര്ക്കും ഉണ്ട്. ഉണ്ടെന്നും വെച്ച് ഇങ്ങനത്തെ വട്ടുപണി കാണിക്കാനൊന്നും ആരും മെനക്കെടത്തില്ല….”
“എന്റെ മമ്മി പ്ലീസ് മമ്മി..പ്ലീസ് മമ്മി…”
മേരിക്കുട്ടി അവളുടെ നേരെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി.
“നടക്കത്തില്ല…”
അവള് ഉറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു.
ലിന്സി മുഖം കോട്ടി മേരിക്കുട്ടിയില് നിന്നും നോട്ടം മാറ്റി. നിമിഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം മേരിക്കുട്ടി നോക്കുമ്പോള് മകളുടെ കണ്ണുകള് നിറയുന്നത് കണ്ടു. അപ്പോള് അവളുടെ മനസ്സ് വിതുമ്പി.
അവള് മകളുടെ തോളില് കൈവെച്ചു.
“കണ്ണ് തുടയ്ക്ക്…”
അവള് മകളോട് പറഞ്ഞു.
“ചെറുക്കന് കണ്ടാല്..പപ്പാ ഇപ്പോള് എങ്ങോട്ട് വന്നാല് …”
ലിന്സിയുടെ കവിളിലേക്ക് മിഴിനീരുകള് അടര്ന്നു വീണു.
“ശരി…”
മേരിക്കുട്ടി മന്ത്രിച്ചു.
“നീ ആരെയാ വിളിക്കാന് ഉദ്ദേശിക്കുന്നെ?”
ലിന്സിയുടെ കണ്ണുകള് തിളങ്ങി. അവള് ജലകണങ്ങള് തുടച്ചു.
“രാജൂനെ…”
“ങ്ങ്ഹേ? നിന്നെ ഇവിടെയിറക്കിയ ചെക്കന്മാരില് ഒരാളോ…?”
“ആ…”
“അവന് ഇവിടെ അടുത്താണോ താമസിക്കുന്നെ?”
“ആ, ചെങ്കന്നൂരില്…”
“ഓ! അത്രയടുത്താണോ? നാലു കിലോമീറ്റര് ദൂരമല്ലേയുള്ളൂ…”
“ഇക്കാര്യത്തിന് നാലല്ല നാനൂറു കിലോമീറ്റര് ദൂരം വരെ അരമണിക്കൂര് കൊണ്ട് പറന്നെത്തും ആണുങ്ങള്!”
“എടീ ഒച്ചേം അനക്കോം കേട്ട് പപ്പയോ ചെറുക്കനോ അറിഞ്ഞാല്…?”
“മമ്മി എന്റെ ബെഡ്റൂമില് പുറത്തേക്ക് ഒരു ഡോര് ഇല്ലേ? ഒച്ചേം അനക്കോം കേട്ട് പപ്പാ വന്നാ രാജു ആ ഡോറില് കൂടി പുറത്ത് കടന്ന് മതില് ചാടി റോഡില് എത്തിക്കോളും…അതോര്ത്ത് മമ്മി പേടിക്കേണ്ട…ഒന്ന് പെര്മിഷന് തന്നാ മതി…”
മേരിക്കുട്ടി മകളെ അദ്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. അവരെന്തോ ചിന്തിച്ചു.
“അഥവാ, ഞാന് പെര്മിഷന് തന്നില്ലെങ്കില്…”
അവള് മകളുടെ തോളില് പിടിച്ചു.
“എങ്കിലും നീയവനെ വിളിച്ചു വരുത്തില്ലെ?”
“എനിക്ക് ഒരിക്കലും കണ്ട്രോള് ചെയ്യാന് പറ്റാത്ത കഴപ്പുണ്ട്..അത് നേരാ..പക്ഷെ …പക്ഷെ മമ്മിയുടെ പെര്മിഷന് ഇല്ലെങ്കില് , ഇനി കഴച്ച് മരിച്ചെന്ന് പറഞ്ഞാലും ഞാന് അവനെയെന്നല്ല ആരേം വിളിച്ച് കേറ്റത്തില്ല…”
മേരിക്കുട്ടിക്ക് മകളെ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കണമെന്ന് തോന്നി.
“പിന്നെ വേറെ ഒരു ത്രില്ലുമുണ്ട്…”
ലിന്സി അമ്മയെ കുസൃതിയോടെ നോക്കി.
“ഒളിച്ച് ഊക്കുന്നതില് ..അല്ലെങ്കില് കട്ടൂക്കുന്നതില് ഒരു ത്രില്ലൊക്കെയുണ്ട്…പക്ഷെ…”