“ആാാ ഇക്കാ” കൊഴുത്തുരുണ്ട ചന്തിക്കിടയിലൂടെ തട്ടി ഉരസി, അവളിൽ അത് കയറി.
വയറിനു രണ്ടു ഭാഗത്തും പിടിച്ച്, കൈകുത്തി നിർത്തി, അവളെ അയാൾ അടിച്ചു തുടങ്ങി, “ബ്ലക്.. ബ്ലക്.. ബ്ലക്.. ബ്ലക്..” അവൾ പതുക്കെ കണ്ണടച്ചു.
വേദനയോടെ അബു അവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങിയെങ്കിലും, വിരുന്നിന് പോയി വരുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കാൻ, അവളുടെ ആശ്വാസ വാക്കുകൾ മാത്രം അവന് മതിയായിരുന്നു.
ആ നാലു ദിവസം അങ്ങനെ ശഡേന്ന് പോയി. അഞ്ചാം ദിവസം വൈകിട്ട് ജനാലക്കരുകിൽ എത്തുമ്പോൾ, അമിറ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു.
“ആമി.. ആമി.. ആമി ആമീ..” അവൾ ഉണർന്നു. ക്ഷീണം നിറഞ്ഞ കണ്ണും, ശരീരവുമായി, അവൾ വീണ്ടും ഏന്തി നടന്ന് മെല്ലെ ആ ജനാലക്കരികിൽ എത്തി.
“ഈ നേരത്ത് എന്ത് ഉറക്കാടി??”
“ഇപ്പൊ വന്നതേ ഉള്ളു ഇക്കാ, നല്ല ക്ഷീണം തോന്നിയപ്പോ..”
“വേദന ഇതുവരെ മാറിയില്ലല്ലേ??”
“ഉണങ്ങാൻ ഇക്ക സമ്മതിക്കുന്നില്ലന്നേ! സാരില്ല, രണ്ടു ദിവസം മജീറിക്ക തലശേരിക്ക് പോകാ, ആ സമയംകൊണ്ട് ഉണങ്ങിക്കോളും.”
“മ്..”
“ഇക്ക അങ്ങ് ക്ഷീണിച്ചുപോയല്ലോ, ഒന്നും കഴിക്കുന്നില്ലേ?” അബുവിൻ്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ വിരലുകൾ ഓടിച്ച് അവൾ ചോദിച്ചു.
“എന്നെക്കാൾ ക്ഷീണം നിൻ്റെ മുഖത്താ ആമി..”
“എന്ത് ചെയ്യാനാ ഇക്കാ, എനിക്ക് അവിടെയും ഒരു വിശ്രമവും കിട്ടിയില്ല! സർവ സമയവും മുറിക്കുള്ളിൽ എന്നെ..”
“മ്..പറയണ്ട ആമി, മനസിലായി..”
“പക്ഷെ ഉള്ളിൽ ഒഴിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിച്ചിട്ടില്ല ഇക്കാ. വയറ് നിറയുന്ന വരെ വിഴുങ്ങിയാലും, ഞാൻ അതിന് മാത്രം സമ്മതിക്കില്ല..”
“അറിയാം ആമി..” അവൻ അവളുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു.
“ഇക്കാ..”
“മ്..പറ ആമി..”
“ഭയങ്കര ക്ഷീണം, ഞാൻ ഒന്ന് ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ?”
“ഒ..അതിനെന്താ ആമി, ഉറങ്ങിക്കോ, ഞാൻ നാളെ വരാം.”
“നാളെ ഒരു ഉച്ച കഴിഞ്ഞിട്ട് വാ. ഇനിയുള്ള രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് നമുക്ക് ഒരുപാട് സംസാരിക്കണം.”
“ശരി ആമി, നീ വിശ്രമിക്ക്..” ശേഷം അവൻ ലോഡ്ജിലേക്ക് മടങ്ങി.
അടുത്ത ദിവസം, അവൾ പറഞ്ഞ സമയത്ത് എത്തിയെങ്കിലും, അവളെ മുറിയിൽ കണ്ടില്ല. പോയിട്ട് വൈകിട്ട് വന്നു, അപ്പോഴും കണ്ടില്ല. രാത്രിയും വന്നു, അന്നേരവും കണ്ടില്ല. പിറ്റേന്ന്, രാവിലെയും ഉച്ചക്കും ഇല്ല, ഒടുവിൽ വൈകിട്ടാണ് അവളെ ഒന്ന് കണ്ടത്.
“ആമി..”
“ഹ..ഇക്കാ..”
“എവിടാരുന്നു ആമി? ഞാൻ എത്ര തവണ ഇവിടെ കയറിയെന്നറിയൊ?? ആരും കാണാതെ ഈ മാവിൽ കയറുകയെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ അത് അത്ര എളുപ്പുള്ള കാര്യല്ല.”
“അയ്യൊ ഇക്കാ, മുഫാസിൽ ഇക്ക ദുബായിലേക്ക് പോകുവല്ലെ? അപ്പൊ അലുവയും, പലഹാരങ്ങളും ഉണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു എല്ലാവരും, ഇപ്പോഴും തീർന്നിട്ടില്ല. ഞാൻ ഒന്ന് കുളിക്കാൻ വന്നതാ, താഴേക്ക് ഇനിയും പോണം.”
“ഓ.. എന്നാ ഞാൻ രാത്രി വരാം ആമി.”
“രാത്രി വേണ്ടിക്കാ.”
“രാത്രി എന്താ പ്രശ്നം??”
“അല്ല, രാത്രി മജീറിക്ക എത്തും, അപ്പോ..”
“അപ്പൊ??”
“അപ്പൊ, ഉറപ്പായിട്ടും മജീറിക്ക ഞാനും….അത് അബൂക്ക കാണണ്ടന്ന് വിചാരിച്ചിട്ടാ..”
“സാരില്ല ടി, ഞാൻ കഴിയുന്ന വരെ കാത്തിരിക്കാം. അത്യാവശ്യമായിട്ട് ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കാനുണ്ട്, അതാ..”
“എന്ത് കാര്യം?”
“നമുക്ക് ഇവിടന്ന് പോകുന്ന കാര്യം ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ.”
“അതൊക്കെ നാളെ സംസാരിക്കാം, പക്ഷെ രാത്രി വേണ്ടിക്കാ.”
“കൊഴപ്പില്ല ടി, ഞാൻ കാത്തിരിക്കാന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ.”
“വേണ്ട ഇക്കാ.. വരരുത്.”
“ശരി, ഞാൻ വരുന്നില്ല.”
“എന്നാ സത്യം ചെയ്യ് വരില്ലെന്ന്?”
“സത്യം! പോരെ?” പണ്ടുതൊട്ടേ പരസ്പരം സത്യം ചെയ്യിപ്പിക്കുന്ന ഏർപ്പാട് അവർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, ആ സത്യം വാങ്ങിയിട്ടാണ് അബു ഗൾഫിലേക്ക് പോയതും, പക്ഷെ ഇന്ന് ആമിറ മറ്റൊരാളുടെ ബീവി! എന്തു പറയാൻ? വിധിയുടെ ഒരു കളിയേ!
അങ്ങനെ, അവൾക്ക് സത്യം ചെയ്തു കൊടുത്തിട്ട് അവൻ അവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങി. പക്ഷെ ഉള്ളിൻ്റെ ഉള്ളിൽ, ഒരു സംശയം അവനെ വല്ലാണ്ട് അലട്ടി.
ചെയ്ത സത്യം തെറ്റിച്ച്, അന്ന് രാത്രി മാവിലേക്ക് കയറി അവൻ, അവൾ അറിയാതെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ഒളിഞ്ഞു നോക്കി.