ഗോപാലൻ ധൃതിയിൽ മുണ്ടെടുത്ത് ഉടുത്ത് വണ്ടിയെടുത്തു. പുഷ്പയും പത്മാവതിയും കൂടി സുലോചനയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് വണ്ടിയുടെ പിൻസീറ്റിലേക്ക് കയറ്റി. വേദന കൊണ്ട് സുലോചന സീറ്റിൽ കിടന്നു ഉരുളുകയായിരുന്നു.
ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ള യാത്രയിലുടനീളം വണ്ടിക്കുള്ളിൽ പുഷ്പയുടെ ശകാരവർഷമായിരുന്നു. വേദന കൊണ്ട് പുളയുന്ന അനിയത്തിയോടോ, വണ്ടി ഓടിക്കുന്ന ഭർത്താവിനോടോ അവൾക്ക് അല്പം പോലും ദയ തോന്നിയില്ല.
“കഴപ്പീ… പണ്ണാൻ നിന്നപ്പോൾ നിനക്ക് വേദന ഇല്ലായിരുന്നല്ലോടീ? ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ ഇത്ര വേദന വരുന്നു? ചാവട്ടെ പുന്നാര മോൾ ഇവിടെ കിടന്ന് ചാവട്ടെ!” പുഷ്പ അലറി.
“…. ഈ അവസ്ഥയിൽ അങ്ങനെ പറയല്ലേ മോളേ…”. പത്മാവതിയമ്മ പറഞ്ഞു.
അവൾ ഗോപാലന് നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“നിന്റെ ഈ കുണ്ണ ഞാൻ വെട്ടി പട്ടിക്ക് കൊടുക്കും നോക്കിക്കോ… സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ അനിയത്തിയെ പട്ടിയേ പോലെ പണ്ണാൻ നിനക്ക് നാണമില്ലല്ലോടാ തെണ്ടി… നീ എന്ത് ജന്മമാടാ?”
ഗോപാലൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ വണ്ടി ആവുന്നത്ര വേഗത്തിൽ ഓടിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണാടിയിലൂടെ അവൻ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി. സുലോചനയുടെ നൈറ്റി രക്തത്തിലും വെള്ളത്തിലും കുതിർന്നിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വേദന കൊണ്ട് തള്ളി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്റെ ഈശ്വരാ… എന്റെ കെട്ടിയവന്റെ കുണ്ണ കൂടി നിനക്ക് വേണമായിരുന്നോടീ പൂറീ?” പുഷ്പയുടെ ഓരോ വാക്കും സുലോചനയെ ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചു.
ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി. അധികം വൈകാതെ സുലോചന ഒരു ആൺ കുഞ്ഞിനെ ജന്മം നൽകി.
ആശുപത്രിയിലെ ആ കലുഷിതമായ ഒരാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം സുലോചനയും കുഞ്ഞും ഡിസ്ചാർജ് ആയി. ഗോപാലന്റെ തറവാട്ടിലേക്ക് അവർ തിരിച്ചെത്തിയെങ്കിലും പഴയ ആ സന്തോഷമൊന്നും അവിടെ അവശേഷിച്ചിരുന്നില്ല.
ഗോപാലനും പുഷ്പയും തമ്മിൽ ഒരു വലിയ മതിൽക്കെട്ട് തന്നെ ഉയർന്നിരുന്നു. ആശുപത്രിയിലായിരുന്നപ്പോൾ അവർ പരസ്പരം മുഖം കൊടുക്കാതിരിക്കാൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു.
വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ പുഷ്പ തന്റെ സ്വഭാവം പുറത്തെടുത്തു. കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടിലിൽ കിടത്തിയ പത്മാവതിയെയും തളർന്നു കിടക്കുന്ന സുലോചനയെയും നോക്കി അവൾ ആക്രോശിച്ചു.
“കൊണ്ടുവന്നു വെച്ചിട്ടുണ്ട് ഒരു പാപത്തെ! ഇതിനെയൊക്കെ തീറ്റിപ്പോറ്റാൻ എന്റെ വിധി. ഒന്നല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊന്ന് എന്ന നിലയിലാണല്ലോ ഈ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ!”
സഹികെട്ട ഗോപാലൻ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് പരുക്കൻ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു, “നീ ഒന്ന് നിർത്തുന്നുണ്ടോ പുഷ്പേ? എപ്പോഴും ഈ കുറ്റപ്പെടുത്തൽ കേൾക്കാൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല.”
പുഷ്പ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “പിന്നെ ഞാൻ നിങ്ങളെ പൂജിക്കണോ? എന്റെ കണ്മുന്നിൽ വെച്ച് എന്റെ അനിയത്തിയെ പണ്ണിയിട്ട് നീയിപ്പോൾ വലിയ മാന്യനാവുകയാണോടാ?”
ഗോപാലൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു പുഷ്പയുടെ മുഖത്തിന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. “എടീ, മര്യാദയ്ക്ക് കിടന്ന് നീ എനിക്ക് തന്നിരുന്നെങ്കിൽ ഇതെല്ലാം ഉണ്ടാകുമായിരുന്നോ? എന്റെ വിശപ്പറിയാതെ നീ ഒഴിഞ്ഞു മാറിയപ്പോഴല്ലേ ഞാൻ വേറെ വഴി നോക്കിയത്!”
പുഷ്പ ഒന്ന് ഞെട്ടി, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ രോഷവും അമ്പരപ്പും നിറഞ്ഞു. “ഇത്രയും കട്ട കഴപ്പ് നിന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നെന്ന് എനിക്കെങ്ങനെ അറിയാനാടാ കാലമാടാ? ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ നീയിങ്ങനെ നടക്കുമെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചില്ല!”
ഗോപാലൻ പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ വന്യത വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. “ഉണ്ടെടീ… എനിക്കുണ്ടെടീ! ഇനിയും തീരാത്ത കഴപ്പ് എന്റെ ഈ കുണ്ണയിലുണ്ട്. അത് തീർക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ചെയ്യും!”
അത്രയും പറഞ്ഞ് ഗോപാലൻ തന്റെ മുണ്ടെടുത്ത് തോളിലിട്ട് മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. പുഷ്പ വിളിച്ചു കൂവുന്ന തെറികൾ കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ അയാൾ പടിയിറങ്ങി പോയി. സുലോചന അകത്തെ മുറിയിൽ കിടന്ന് ഇതെല്ലാം കേട്ട് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. പ്രസവം കഴിഞ്ഞ തളർച്ചയിലാണെങ്കിലും ഗോപാലന്റെ ആ പരുക്കൻ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ പഴയ ഓർമ്മകളെ തൊട്ടുണർത്തി.