മധുര പതിനെട്ടിൽ ആയിഷ – 8 14

 

 

 

 

 

 

​ആ വന്യമായ ലഹരിക്ക് ശേഷം രണ്ടുപേരും അഗാധമായ നിദ്രയിലേക്ക് വഴുതിവീണു. മുറിയിലാകെ അവരുടെ വിയർപ്പിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും ഗന്ധം തങ്ങിനിന്നു. സമയം കടന്നുപോയത് അവർ അറിഞ്ഞില്ല. ഏകദേശം 12 മണിയായപ്പോൾ ഫൈസി പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു. തന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർന്നു കിടന്ന് ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്ന ഐഷുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും മോഹം ഉണർന്നു.

 

 

 

 

​അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കാതോരങ്ങളിൽ ഉമ്മ വെച്ചുകൊണ്ട് അവളെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ഉറക്കച്ചടവോടെ കണ്ണുതുറന്ന ഐഷുവിനെ അവൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. ഉച്ചവെയിൽ ജനൽ വിടവിലൂടെ മുറിയിലേക്ക് അരിച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

 

 

“ഇക്കൂ… ഇനിയും വേണോ?”

 

 

 

എന്ന് അവൾ കൊഞ്ചലോടെ ചോദിച്ചെങ്കിലും, ഫൈസി മറുപടി നൽകിയത് അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചുകൊണ്ടാണ്. അധികം സംസാരമില്ലാതെ, 12 മണിയുടെ ആ ചൂടിൽ അവർ വീണ്ടും ഒന്നായി. ആദ്യത്തേതിനേക്കാൾ ആഴമുള്ള, സാവധാനത്തിലുള്ള ഒരു കാമക്കൂത്തിനൊടുവിൽ അവർ വീണ്ടും തളർന്ന് ആ കട്ടിലിൽ തന്നെ മയങ്ങിപ്പോയി.

 

 

 

​പിന്നീട് അവർ ഉണരുന്നത് 3 മണിയായപ്പോഴാണ്. അജു ഏതു നിമിഷവും മടങ്ങി വന്നേക്കാം എന്ന ചിന്ത അവരുടെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, വേർപിരിയാൻ മടിയുള്ളതുപോലെ ഫൈസി അവളെ വീണ്ടും തന്റെ കൈക്കരുത്തിൽ ഒതുക്കി.

 

 

 

“ഇത് അവസാനത്തേത്… ഇതിനുശേഷം നമുക്ക് എഴുന്നേൽക്കാം,” അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ മുഖം അമർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​3 മണിയുടെ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ അവർക്കിടയിൽ വല്ലാത്തൊരു ആവേശം നിറഞ്ഞു. അജു വരുന്നതിന് മുൻപുള്ള ആ അവസാന നിമിഷങ്ങൾ അവർ പരമാവധി ആഘോഷമാക്കി.

 

 

 

ഐഷുവിന്റെ തളർച്ചയെ വകവെക്കാതെ ഫൈസി ആഞ്ഞു ചലിച്ചു. അവളുടെ ശിൽക്കാരങ്ങളും അവന്റെ കിതപ്പും ആ മുറിയെ വീണ്ടും പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു. ഒടുവിൽ, പൂർണ്ണമായും തളർന്ന്, ആത്മസംതൃപ്തിയോടെ അവർ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു. ആ ദിവസം അവർക്ക് സ്വന്തമായിരുന്നു, ലോകം അറിയാത്ത അവരുടെ മാത്രമായ രഹസ്യങ്ങളുടെ ദിവസം.

 

 

 

 

​3 മണിയുടെ ആ വന്യമായ ലഹരിക്ക് ശേഷം രണ്ടുപേരും കട്ടിലിൽ തളർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഐഷു പതുക്കെ ഫൈസിയുടെ നെഞ്ചിൽ വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ചു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ അവന്റെ മുഖത്ത് തട്ടി ഇക്കിളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

 

 

 

​”ഇക്കൂ… ഇങ്ങനെ കിടന്നാൽ മതിയോ? സമയം എത്രയായി എന്ന് നോക്കിയേ. നമുക്ക് വല്ലതും വെച്ചുണ്ടാക്കി കഴിക്കേണ്ടേ? വിശന്നിട്ട് എനിക്ക് വയ്യ,” ഐഷു അവനെ നോക്കി കൊഞ്ചലോടെ ചോദിച്ചു.

 

 

 

​ഫൈസി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളെ തന്റെ കൈക്കരുത്തിൽ ഒന്നുകൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു. “എനിക്ക് വിശന്നപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ എടുത്തു കഴിച്ചല്ലോ മോളെ… ഇത്രയും നേരം ഞാൻ കഴിച്ചത് പിന്നെ എന്തായിരുന്നു?” അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അർത്ഥം വെച്ച് പറഞ്ഞു.

​ഐഷുവിന്റെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് ഇടിച്ചു. “പോ ഇക്കൂ… എപ്പോഴും ഓരോ കുസൃതികൾ. ഞാൻ ശരിക്കും വിശപ്പിന്റെ കാര്യമാ പറഞ്ഞത്. ഉച്ചയ്ക്ക് നമ്മൾ ഒന്നും കഴിച്ചില്ലല്ലോ.”

 

 

 

 

​”ശരിയാ, എനിക്കും ഇപ്പോൾ നല്ല വിശപ്പ് തോന്നുന്നുണ്ട്,” ഫൈസി എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “പക്ഷേ ഇന്ന് ഇനി നീ അടുക്കളയിൽ കയറി കഷ്ടപ്പെടണ്ട. നമ്മൾ ഇന്ന് പണിയെടുത്തത് മതി. ഞാൻ സ്വിഗ്ഗിയിൽ വല്ലതും ഓർഡർ ചെയ്യാം. നിനക്ക് എന്ത് വേണം?”

 

 

 

​”എനിക്ക് നല്ല മസാല ദോശയും ചായയും മതി. അതാകുമ്പോൾ വയറിന് സുഖമുണ്ടാകും,” അവൾ പറഞ്ഞു. ഫൈസി ഉടനെ ഫോണെടുത്ത് ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്തു.

​കുറച്ചു നേരം കൂടി അവർ പല കാര്യങ്ങളും സംസാരിച്ച് അവിടെയിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂരിലെ വിശേഷങ്ങളും നാട്ടിലെ മാറ്റങ്ങളും ഒക്കെ അവർക്കിടയിൽ നിറഞ്ഞു. ഇടയ്ക്ക് ഫൈസി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ഉമ്മ വെക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.