നളിനി പറയുന്നത് ഒരു ലളിതമായ കാര്യം പോലെയെങ്കിലും, കുട്ടപ്പന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ ഇടിമുഴക്കമായിരുന്നു. അവൻ വിശ്വസിച്ചു വെച്ചിരുന്ന സദാചാരബോധം ആ നിമിഷം തകർന്നു തരിപ്പണമായി.
“ദൈവമേ… ഞാൻ ഇതൊക്കെ കേൾക്കേണ്ടിയിരുന്നോ? എന്റെ മകളോ? ഇവൾ ഈ വഴിക്കൊക്കെയാണോ നടക്കുന്നത്?”
അവന്റെ തലകറങ്ങി. കസേരയിൽ നിന്നും വീഴാതിരിക്കാൻ അവൻ മേശയിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. നെഞ്ചിൽ ഒരു വലിയ ഭാരം കയറ്റി വെച്ചത് പോലെ ശ്വാസം കിട്ടാതെ അവൻ വിയർത്തു. താൻ വളർത്തിയ മകൾ, ഇന്ന് അന്യ പുരുഷന്മാരുടെ ഒരു സംഘത്തിന്റെ നടുവിൽ നിന്ന് ഇത്തരം ‘കളികൾ’ ആസ്വദിക്കാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നു എന്നത് ഒരു അച്ഛന് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു.
“എനിക്ക്… എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു നളിനീ… ഇവൾക്ക് വട്ടാണോ? അതോ നമ്മുടെ സംസ്കാരം തന്നെ മാറിയോ?”
അവൻ കസേരയിൽ നിന്ന് തറയിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തി വീണു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ മുകളിലേക്ക് മറിഞ്ഞു. മകളുടെ ഈ ‘മോഡേൺ’ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുമ്പോൾ, തന്റെ ലോകം മുഴുവൻ തകർന്ന് വീഴുകയാണെന്ന് കുട്ടപ്പന് തോന്നി. നളിനി അപ്പോഴും അവന്റെ അടുത്തുനിന്ന് ആവേശത്തോടെ പുതിയ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ വിവരിക്കാൻ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു, പക്ഷേ കുട്ടപ്പന്റെ ചെവികൾ ആ വാക്കുകൾ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിൽ അടഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
കുട്ടപ്പന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് ആഞ്ഞടിക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ മകൾ ജീവിക്കുന്ന ഈ ആധുനിക രീതിയിലുള്ള, സദാചാരങ്ങളില്ലാത്ത ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടതോടെ കുട്ടപ്പന്റെ ഉള്ളിലെ പഴയ ‘കുട്ടപ്പൻ’ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ ചിരിയും വെറുപ്പും അവന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു. അവനൊരു തീരുമാനം എടുത്തു; ഇനി സദാചാരത്തിന്റെ വിലങ്ങുകൾ തനിക്കും തന്റെ ഭാര്യയ്ക്കുമില്ല.
അവൻ വേഗം പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോണെടുത്തു. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവൻ തന്റെ പഴയ സുഹൃത്തായ സന്തോഷിന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. കുറച്ചു റിംഗുകൾക്ക് ശേഷം സന്തോഷ് ഫോൺ എടുത്തു.
“എടാ സന്തോഷേ, ഞാനാണ് കുട്ടപ്പൻ,” അവൻ പരുങ്ങിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
സന്തോഷ് ഒന്ന് അമ്പരന്നു.
എങ്കിലും ഒരു ഫോർമാലിറ്റിക്ക് ചോദിച്ചു, “എന്താ കുട്ടപ്പാ, നീയോ? കുറെ നാളായല്ലോ വിളിച്ചിട്ട്? എന്താ വിശേഷം?”
കുട്ടപ്പൻ ഒട്ടും വളച്ചു കെട്ടാതെ കാര്യത്തിലേക്ക് കടന്നു. “എടാ, നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണുള്ളതെന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. എന്റെ ഭാര്യ നളിനിയെ ഒരു നോട്ടം നിനക്ക് പണ്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയാം. അതിന്റെ പേരിൽ നമ്മൾ തമ്മിൽ വഴക്കടിച്ചിട്ടുണ്ട്, ഞാൻ നിന്നെ തല്ലിയിട്ടുണ്ട്. അന്ന് ഞാൻ ചെയ്തതൊക്കെ തെറ്റായിരുന്നു. എടാ, നീ അതൊക്കെ ഒന്ന് ക്ഷമിക്കണം. നീ ഇന്ന് തന്നെ ഒന്ന് എന്റെ വീട് വരെ വരണം. നമുക്ക് ചിലതൊക്കെ ചെയ്യാനുണ്ട്.”
സന്തോഷ് മറുപുറത്ത് അന്തിച്ചു പോയി. അപ്പുറത്ത് ഫോൺ വെച്ച ഉടനെ, അടുത്തുതന്നെ ഉണ്ടായിരുന്ന നളിനി സംശയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി.
“നിങ്ങൾ ആരെയാ മനുഷ്യാ ഈ വിളിക്കുന്നത്? സന്തോഷിനെയോ? അവനും നിങ്ങളും തമ്മിൽ പണ്ടേ തെറ്റല്ലേ? എന്തിനാ അവനെ വിളിക്കുന്നത്?” നളിനിയുടെ സ്വരത്തിൽ അമ്പരപ്പും ദേഷ്യവുമുണ്ടായിരുന്നു.
കുട്ടപ്പൻ അവളെ നോക്കി ഒരു വല്ലാത്ത ചിരി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരുപാട് വേദനയും, ഒപ്പം എല്ലാ അതിരുകളും ലംഘിച്ചവന്റെ ധീരതയുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിട്ട് നളിനിയോട് തിരിച്ചു ചോദിച്ചു:
“എന്തിനാടീ നമ്മൾ ഈ ജീവിക്കുന്നത്? വെറുതെ ഊമ്പി തൊലിഞ്ഞ് ജീവിച്ച് എന്ത് കിട്ടാനാണ്? ഈ ഊമ്പി തൊലിഞ്ഞ ജീവിതം കൊണ്ട് നമുക്ക് എന്ത് ഗുണമാണുള്ളത്? എല്ലാവരും അവരുടെ ഇഷ്ടത്തിന് ജീവിക്കുന്നു, നമ്മുടെ മോളും ജീവിക്കുന്നു. പിന്നെ എന്തിനാണ് നളിനീ നമ്മൾ മാത്രം ഈ സദാചാരത്തിന്റെ പേരിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? എനിക്കും ആസ്വദിക്കണം. നമ്മുടെ ജീവിതം നമുക്ക് ആഘോഷമാക്കണം. മോളുടെ കാര്യം അറിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, നമ്മളും ഈ ജീവിതം നന്നായി ആസ്വദിക്കണം എന്ന്.”