“ജീവൻ പോയി മോനെ…”
മറുപടിയെന്നവണ്ണം തന്റെ പ്രാണപ്രേയസിയെ ഒന്നു തലോടാനുള്ള ത്രാണി മാത്രമേ അവനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആ വിരലുകളിൽ ഒരു കുട്ടിയുടെ നിസ്സഹായത ഉണ്ടായിരുന്നു; ഇത്രയും വലിയൊരു സ്നേഹം കിട്ടിയിട്ട് അതിനെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം എന്നറിയാത്ത നിസ്സഹായത രണ്ടു തവണ ഒരു ഭീമൻ ചരക്കിനെ പറന്നു പണ്ണി തൃപ്‍തിപെടുത്തിയ തളർച്ച വേറെ …
“എനിക്കിനി എന്റെ മോനില്ലാതെ പറ്റില്ല… എന്നെ വിട്ടുപോകുമോ ആദിക്കുട്ട..?”
“ഇല്ലമ്മേ, ഞാൻ എവിടെ പോവാൻ… ഇനി ഞാൻ അമ്മേടെ കൂടെത്തന്നെയല്ലേ ഉള്ളത്..”
“അപ്പോൾ ഇനി എന്നും വൈകിട്ട് എന്റെ പൂറും കൊതവും ഒന്നാവും അല്ലെ മോനെ..”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ മൂക്കിൽ ഒന്നു കിഴുക്കി…
“വൈകിട്ട് മാത്രമല്ല അമ്മെ, പകലും….”
അവൻ കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു…. അർഹിക്കുന്ന ഒരു ഇടവേള പോലെ ഒരു മണിയുടെ ഉച്ച സൈറൺ നഗരത്തെ കൂവിയുണർത്തി..
(തുടരും)