ആ രാത്രി മുതൽ പിന്നീടങ്ങുള്ള ദിവസങ്ങളിലും അവൾ ഏറെക്കുറെ അതേ രീതിയിലായിരുന്നു —
എപ്പോഴും ഏതോ സ്വന്തം ചിന്തകളുടെ ലോകത്ത് അലഞ്ഞുനടക്കുന്നതുപോലെ.
അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ എന്തൊക്കെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് എനിക്കൊരു ധാരണയുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും
ഞാൻ ഒന്നും ചോദിക്കാനോ പറഞ്ഞ് ഇടപെടാനോ ശ്രമിച്ചില്ല.
അല്ലെങ്കിലും ഇങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ ഒരാൾ സ്വന്തം തീരുമാനം എടുക്കുന്നത് തന്നെയല്ലേ നല്ലത്??
ബുധനാഴ്ച രാത്രി അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ബെഡിൽ കിടന്ന് മൊബൈലിൽ അലഞ്ഞുനോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
പാത്രങ്ങൾ കഴുകി, അടുക്കള ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കി ഷബീനയും ഒടുവിൽ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് വന്നു.
എന്നെ നോക്കാതെയും ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടാതെയും അവൾ ബെഡിന്റെ ഒരു വശത്ത് എനിക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞ് കിടന്നു.
അല്പം കഴിഞ്ഞ്,,,
“നാളെയല്ലേ ക്ലിനിക്കിലേക്ക് പോകേണ്ടത്…?”
എനിക്ക് നേരെ തിരിയാതെ തന്നെ അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഹ്മ്മ്…”
മൊബൈലിൽ മുഴുകിയിരുന്ന ഞാൻ വെറുതെ ഒന്നു മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു.
“പോകേണ്ടത് നിർബന്ധമാണോ…?”
അവളുടെ അടുത്ത ചോദ്യം — ശബ്ദത്തിൽ തളർച്ചയും സംശയവും കലർന്നതുപോലെ.
“പിന്നെ? പോവാതെ?
നിന്നെ ഏതുവിധേനയും കൊണ്ട് ചെല്ലണമെന്ന് എന്നെ പറഞ്ഞ് സമ്മതിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാ നിന്റെ ഡോക്ടർ,,,” ഞാൻ അല്പം കളി പോലെ പറഞ്ഞു…
“എന്റെ ഡോക്ടറോ…?”
ഷബീന അല്പം പരുക്കൻ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“ഹ ഹ… അല്ല, നമ്മുടെ ഡോക്ടർ.”
ഞാൻ ഒരു ചെറു മന്ദഹാസത്തോടെ മറുപടി നൽകി.
അല്പ നേരത്തെ നിശബ്ദത,,, ഷബീന വീണ്ടും ചിന്തകളുടെ ലോകത്തേക്ക് പോയെന്നു തോന്നുന്നു,,
നമുക്ക് ഈ ഡോക്ടറെ മാറ്റിയാലോ?? പെട്ടെന്നായിരുന്നു നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ഷബീനയുടെ ചോദ്യം
അവൾ ഞാൻ കരുതിയതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഗൗരവത്തിലാണ് എന്നു മനസ്സിലായപ്പോൾ
ഞാൻ മൊബൈൽ ഒതുക്കി വച്ച് അവളിലേക്കു തിരിഞ്ഞുകിടന്നു.
(ഷബീന ഇപ്പോഴും എനിക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞുതന്നെ കിടക്കുകയാണ്.)
“എന്താ… എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
അവളുടെ കൈയെ ഒന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു.
““നിങ്ങൾക്കറിയില്ലേ,,,,??”” അവളുടെ ആ ഇടറിയ ശബ്ദം ഇടിമുഴക്കം പോലെ എന്റെ മനസ്സിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു,,,
അത് ഒരു ചോദ്യത്തിനപ്പുറം ഒരു ഏറ്റുപറച്ചിൽ പോലെയാണ് എന്റെ കാതുകൾ സ്വീകരിച്ചത്!!
ഞാൻ അതിന് വാക്കാൽ മറുപടിയൊന്നും കൊടുത്തില്ല,,, പകരം എന്റെ വിരലുകളാൽ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ താളം പിടിച്ചു,,,
ആ താളത്തിൽ അവൾക്ക് വേണ്ടുന്ന എല്ലാ ഉത്തരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു!!
വീണ്ടും ചില നിമിഷത്തെ മൗനം.
എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും വാക്കുകളാൽ മറുപടിയൊന്നും കിട്ടാതെ വന്നപ്പോൾ ഷബീന പതിയെ പറഞ്ഞു,,,,
“ഇതുവരെ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല…”
“പക്ഷേ… ചിലപ്പോൾ… ഇനി മുന്നോട്ട്… പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം,,,
അത്… പിന്നീട് നിങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രശ്നമാകും…”
വളരെ സമയമെടുത്ത് നിർത്തി നിർത്തിയാണ് ഷബീന എന്നോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്,,, അതിൽ ഒരു മുന്നറിയിപ്പും,,, കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവവും, തീവ്രതയും എന്നെ ധരിപ്പിക്കാനുള്ള യുക്തിയും ഉണ്ടായിരുന്നു,,,
അവളുടെ ആ ചെറിയ ചെറിയ വാക്കുകളിൽ അടങ്ങിയിരുന്ന വലിയ വലിയ അർത്ഥങ്ങളെ എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിച്ചിരുന്നു,,,
ഞാൻ ചെറുതായി ഒന്ന് നെടുവീർപ്പ് വിട്ടു,,,
അല്പം ആലോചിച്ചതിനു ശേഷം,,, ഞാൻ അവൾക്ക് മറുപടി കൊടുത്തു,,, ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയ വിറയലോടെ,,
എനിക്ക്,,, എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ലെങ്കിലോ??
എന്റെ മറുപടി കേട്ട് ഷബീന പതിയെ എന്റെ ദിശയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുകിടന്നു,, എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി,,
“നിങ്ങൾക്ക്… നിങ്ങൾക്ക് ശരിക്കും പ്രശ്നമില്ലേ…?”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ —