പതിയെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു ഡോക്ടറുടെ വിരലുകൾ ‘അതിരുകൾക്കപ്പുറം’ അവളുടെ മുട്ടിനു മുകളിലേക്ക്,, സാരിയുടെയും അടിപ്പാവാടയുടെയും മറവിലേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ,,, അപകടം മണത്തതുപോലെ ഷബീന അയാളുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റി രണ്ടടി പിന്നോക്കം മാറിനിന്നു,,,
അവിചാരിതമായ ആ നീക്കത്തിൽ, ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്ന അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഡോക്ടറുടെ കൈകളിൽ നിന്നും തെന്നിപ്പോയി,,
വസ്ത്രങ്ങൾ പതിയെ താഴേക്ക് പടർന്നു,, കാലിന്റെ നഗ്നതകൾ വീണ്ടും മറക്കപ്പെട്ടു!!
ഒരു ചെറു നെടുവീർപ്പോടെ ഷബീന മുന്താണി പെട്ടെന്നു ദേഹത്തേക്ക് വലിച്ചിട്ടു മാറ് മറച്ചു,,,
സാരിയുടെ മടികൾ അല്പം വിറയുന്ന വിരലുകളാൽ തിരുത്തിക്കൊണ്ട് അവൾ എന്റെ അടുത്തേക്കു നടന്നു വന്നു,, മുഖത്ത് ചെറിയ പരിഭ്രമത്തിന്റെ വരയുണ്ടായിരുന്ന അവൾ, എന്റെയോ ഡോക്ടറുടെയോ നേർക്ക് നോക്കിയിരുന്നില്ല!
സോഫയിൽ എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് ഇരുന്ന ഷബീനയുടെ നെറ്റിത്തടത്തിലും മൂക്കിൻ തുമ്പത്തും വിയർപ്പ് കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു,, അവളുടെ മനസ്സിലെ സമ്മർദ്ദം മുഖത്തു വരച്ചു കാട്ടുന്നത് പോലെ,,
ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിലുള്ള അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ എനിക്ക് വളരെ വ്യക്തമായി കേൾക്കാം!
നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാണ് ഡോക്ടർ മുട്ടിൽ നിന്ന് ഉയർന്നത്,,,
ഒരുപക്ഷേ അദ്ദേഹവും എന്നെപ്പോലെ ഒരു വിസ്മയ ലോകത്തിൽ പെട്ടു പോയിട്ടുണ്ടാകും,,,
അല്ല,, ഞാൻ തിരുത്തുന്നു,,
ഇപ്പോഴത്തെ ഈ നിമിഷത്തിൽ നമ്മൾ മൂന്നുപേരും ഏതോ ഒരു വിസ്മയലോകത്തു തന്നെയാണ്!!
ഡോക്ടർ ഞങ്ങളുടെ സമീപത്തുള്ള സോഫയിൽ വന്നിരുന്നു,,, ഏതാണ്ട് എനിക്ക് അഭിമുഖമായി,,
അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു,,, ഞാൻ തിരിച്ചും
ശേഷം, ഡോക്ടർ തലയിളക്കിക്കൊണ്ട് ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു,, മറുപടിയായി ഞാനും,,,
പുറമേ നിന്നും നോക്കുന്നവർക്ക് അത് വെറുമൊരു പുഞ്ചിരിയും തലയിളക്കലും മാത്രമായിരിക്കാം,,
എന്നാൽ ഞങ്ങൾ ഇരുവർക്കും- ആ ചെറിയ ചലനങ്ങൾക്കു പിന്നിൽ ഒരുപാട് അർത്ഥങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു!!
വികാരം വിവേകത്തെ കീഴടക്കിയ നിമിഷത്തിൽ,,, പരിസരബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട്,, എന്റെ മുന്നിൽ വച്ച് തന്നെ എന്റെ ഭാര്യയോട് അതിരുവിട്ട സ്വാതന്ത്ര്യം എടുത്തതിനുള്ള മാപ്പുപറച്ചിൽ ആയിരുന്നു ഡോക്ടർ ആ പുഞ്ചിരി കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിച്ചത്,,,
എനിക്ക് മനസ്സിലാകും,, അത് ഞാൻ പൊരുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, എന്നതായിരുന്നു ഞാൻ തിരിച്ചു നൽകിയ പുഞ്ചിരിയുടെ അർത്ഥം!
എന്റെ സഹകരണത്തോടുള്ള നന്ദി പറച്ചിൽ ആയിരുന്നു ഡോക്ടറുടെ കണ്ണടച്ചുള്ള തലയിളക്കൽ,,,
അത് സാരമില്ല,, ഞാനും ആ നിമിഷങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചിരുന്നു എന്നതായിരുന്നു അതേ രീതിയിൽ ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞതിന്റെ സാരാംശം!
അത് സത്യമല്ലേ?
പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളിലും ഇങ്ങനെയുള്ള നിമിഷങ്ങൾ വന്നു ചേരാറില്ലേ?
ചിലപ്പോഴൊക്കെ—നിശ്ശബ്ദത തന്നെ വാക്കുകളേക്കാൾ ശക്തമാകാറില്ലേ?
അങ്ങനെയുള്ള സമയങ്ങളിൽ, എല്ലാം തുറന്നു പറയേണ്ടതില്ല,,,
പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു ചെറിയ പൊരുത്തം മാത്രം മതിയാകും,,
അപ്പോൾ നമ്മുടെ മൗനങ്ങൾ പോലും വാചാലമാകും!!
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ മൗനമായി തന്നെ കടന്നുപോയി,,, ആർക്കും ഒന്നും തന്നെ സംസാരിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു അവസ്ഥ,,
സാഹചര്യത്തിന്റെ പിരിമുറുക്കം കുറയ്ക്കാൻ,, എന്തെങ്കിലും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങാൻ ഞാനും പലവുരു ശ്രമിച്ചു,,, പക്ഷേ സാധിക്കുന്നില്ല,,, നാക്ക് അണ്ണാക്കിൽ കുടുങ്ങി സംസാരശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടത് പോലെ,,,
“കുടിക്കാൻ കുറച്ച് വെള്ളം…”
ഒടുവിൽ ഡോക്ടർ തന്നെയാണ് ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ഒരു അവസാനം വരുത്തിയത്.
നോട്ടം എന്റെ ദിശയിലായിരുന്നുവെങ്കിലും,, ചോദിച്ചത് ഷബീനയോടാണെന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ കൈമുട്ടുകൊണ്ട് അല്പം തട്ടി അവളെ ഉണർത്തി.