അമ്പരപ്പും, അവിശ്വാസവും, ഒരു ചെറിയ ഭയവും ചേർന്നിരുന്നു!!
ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം അടച്ചു,,
ദീർഘമായി ഒരു ശ്വാസം വിട്ടു,,, ‘ഇല്ല’ എന്ന് ശാന്തമായി തലയിളക്കി.
കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ —
ഷബീനയുടെ കണ്ണുകളുടെ കോണുകളിൽ ഈറനണിഞ്ഞിരുന്നു.
ഞാൻ പതിയെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
“എന്നോട്… എന്നോട്… ദേഷ്യം തോന്നുന്നുണ്ടോ…?”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയവും
ഒരു കുറ്റബോധത്തിന്റെ മങ്ങലും!
അതിനു ഉത്തരമായി ഞാൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ ഒന്ന് ചുംബിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു,,,
എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാനുള്ള മടി കൊണ്ടോ എന്തോ അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി,,,
അവളുടെ കണ്ണുനീരിന്റെയും ശ്വാസത്തിന്റെയും ചൂട് എന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിഞ്ഞു
എനിക്കറിയില്ല എനിക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന്,,, ഒരു കരച്ചിലിന്റെ തുടക്കം എന്നോണം ചെറു വിതുമ്പലോടെയാണ് അവൾ സംസാരം തുടർന്നത്,,,
പക്ഷേ ഇയാൾ,,, ഈ ഡോക്ടർ,,, എനിക്കെന്തോ ഇതുവരെ ആരോടും തോന്നാത്ത,,,,
ഐ ആം സോറി,,,
പറഞ്ഞുതീരുന്നതിനു മുമ്പേ,,
അവളുടെ കരച്ചിൽ പെട്ടെന്ന് ശക്തമായി,,,
മേഘങ്ങൾ വല്ലാതെ പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും
ഒടുവിൽ അടർന്നു പൊഴിഞ്ഞ ഒരു മഴപോലെ!!
അത് ഒരു സാധാരണ കരച്ചിൽ അല്ലായിരുന്നു,,, അവളുടെ ഉള്ളിൽ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി പുകയിച്ചിരുന്ന കറുത്തമേഘങ്ങൾ ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ പൊട്ടി പൊഴിഞ്ഞതുപോലെ.
അവളുടെ കരച്ചിലിന്റെ പ്രകമ്പനങ്ങൾ
എന്റെ നെഞ്ചിൽ വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞു—
ഓരോ വിറയലും,
ഓരോ താളവും,
അവളുടെ ഉള്ളിലെ പൊട്ടിപ്പൊങ്ങിയ പ്രളയത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനിയെന്നപോലെ.
അവൾ അടക്കി വച്ചിരുന്ന
എല്ലാ വേദനയും
എല്ലാ ചിന്തയും
എല്ലാ ആശങ്കയും
ഒന്നൊന്നായി പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിപ്പോകട്ടെ…
എന്നൊരു നിമിഷചിന്ത
എന്റെ മനസിൽ കൂടി കടന്നു.
ഞാൻ ഒന്നുമൊന്നും ചോദിച്ചില്ല.
ഒന്നും തടഞ്ഞില്ല.
പകരം,
പതിയെ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ തലോടിക്കൊണ്ട്, എന്റെ നെഞ്ചിലേക്കു കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു!!,
ഉള്ളിലെ പ്രളയത്തിന് അവസാനം വരാൻ,,, ആ ‘മഴ’ മുഴുവനായും പെയ്തുതീരട്ടെ എന്ന് കരുതി അവൾക്ക് കരഞ്ഞുതീർക്കാൻ ഞാൻ പൂർണ്ണമായും വഴിമാറിനിന്നു!!
ഇന്ന് അവൾ പറഞ്ഞത് കുറച്ചേ ഉള്ളൂ…
പക്ഷേ അവൾ പറയാതെ പറഞ്ഞത് അതിലേറെയായിരുന്നു.
ആ കരച്ചിലിലാണ് അവളുടെ യഥാർത്ഥ വാക്കുകൾ മറഞ്ഞിരുന്നത്—
അവിടെ വീണ്ടും മൗനങ്ങളാണ് ഏറ്റവും വാചാലമായത്.
**************
വ്യാഴാഴ്ച ഞാൻ ഹാഫ് ഡേ ലീവ് എടുത്തു,,, വീട്ടിൽ കയറി ഷബീനയെ കണ്ടതും ഒരു നിമിഷം ഞാൻ നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നുപോയി!
അവൾ ഇതിനകം ഒരുങ്ങി നിന്നിരുന്നു—
മുഴുനീള ബ്ലൂ ഡെനിം സ്കർട്ട്,
വെള്ളയിൽ ലവൻഡർ പൂക്കൾ ഉള്ള
ഒരു ഓവർസൈസ്ഡ് ഷർട്ട്,, അതായിരുന്നു വേഷം!
ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ ഒരു മനോഹരമായ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണം മെല്ലെ എന്നിലേക്ക് വന്നുചേർന്നു,,,
പതിവിനെക്കാൾ അവൾ ഇന്ന് വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചാണ് ഒരുങ്ങിയതെന്ന് ഒറ്റ നോക്കിൽ തന്നെ മനസ്സിലാകും.
കണ്ണിൽ കരിമഷിയും,,ചുണ്ടിൽ ലിപ്സ്റ്റിക്കും പൂശിയിട്ടുണ്ട്!
കവിളിൽ നേരിയ ചുവപ്പ്,,, ആ ചുവപ്പ് മേക്കപ്പിന്റേതോ അതോ അവളുടെ നാണത്തിന്റെ അടയാളമോ?
പക്ഷേ അതിലേറെ ഒരു ചെറിയ മാറ്റം കൂടി എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു,, അവളുടെ പുരികങ്ങൾ നന്നായി ഷേപ്പ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
“ഇന്ന് അവൾ ബ്യൂട്ടി പാർലറിൽ പോയിട്ടുണ്ടോ?” എന്റെ മനസ്സ് എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു!!
ഒരുപക്ഷെ,,, പോയിട്ടുണ്ടാവാം,,,
എന്നാലും സാധാരണ എവിടെയെങ്കിലും പോകുമ്പോൾ അവൾ എന്നോട് പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷെ ഇന്ന് ഒന്നും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ പറയാതിരുന്നത്,, നാണം കൊണ്ടാവാം!
ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ ഇന്നത്തെ അവളുടെ ഒരുക്കം,,, വെറും ഒരു സാധാരണമായ ഒരുക്കമല്ല,,, ഡോക്ടർക്ക് വേണ്ടി ഒരുങ്ങിയതാണ്,,, സമർപ്പണത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ചുവടുവെപ്പ് പോലെ!!