ബന്ധമാ? നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ഒരുമിച്ചാണല്ലോ. അജയ് എങ്ങനെയാ, നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ ഇത്രയും ബോൾഡ് ആണോ അതോ അവൻ കുറച്ച് പാവമാണോ?”
ഞാൻ: “അജയോ? അവൻ പാവമാ മിസ്സേ. അവൻ അധികം ആരോടും മിണ്ടാൻ പോകാറില്ല. പക്ഷേ മിസ്സിന്റെ കാര്യത്തിൽ അവനും വല്ലാത്തൊരു മതിപ്പാണ്. മിസ്സ് ഓരോ ദിവസം വരുന്ന ആ ഡ്രസ്സിംഗ് സ്റ്റൈലും മിസ്സിന്റെ ആ നടത്തവും ഒക്കെ കണ്ട് അവൻ എന്നോട് പറയാറുണ്ട്, ‘എടാ, നമ്മുടെ മിസ്സ് ശരിക്കും ഒരു സിനിമ നടി സുന്ദരിയെപ്പോലെ ഉണ്ടല്ലോ’ എന്ന്.”
മിസ്സ്: (ഒരു നാണത്തോടെയുള്ള ഇമോജി) “സത്യമാണോ? അജയ് വരെ എന്നെക്കുറിച്ച് അങ്ങനെ പറഞ്ഞോ? എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഞാൻ കരുതിയത് അവൻ വെറും സീരിയസ് ടൈപ്പ് ആണെന്നാണ്.”
ഞാൻ: “അതാണ് മിസ്സേ… മിസ്സിന്റെ ആ ആകൃതി കണ്ടാൽ ഏത് പാവം പയ്യന്റെയും കണ്ണ് തള്ളിപ്പോകും. അവൻ എന്നോട് പ്രത്യേകം പറയും, മിസ്സ് സാരി ഉടുക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന ആ വിരിഞ്ഞ ഇടുപ്പ് കണ്ടാൽ നോക്കി നിന്നുപോകുമെന്ന്. പക്ഷേ മിസ്സിനോട് നേരിട്ട് വന്ന് മിണ്ടാൻ അവന് പേടിയാ. അതുകൊണ്ട് അവൻ എന്നോട് മാത്രമേ ഇതൊക്കെ പറയാറുള്ളൂ.”
മിസ്സ്: “അയ്യോ… നിങ്ങൾ പിള്ളേരെല്ലാം കൂടി എന്നെ ഇങ്ങനെ പുകഴ്ത്തി പുകഴ്ത്തി എങ്ങോട്ടാ ഈ കൊണ്ടുപോകുന്നത് ഷാജൂ? എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കാൻ തന്നെ പേടിയാകുന്നു. എന്റെ ശരീരത്തിന് ഇത്രയും പ്രത്യേകതകൾ ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത്.”
ഞാൻ: “ഇനിയും അറിയാൻ വരാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ മിസ്സേ… നാളെ കോളേജിൽ വരുമ്പോൾ മിസ്സ്
ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കിയാൽ മതി, ഓരോ സാറന്മാരും ആൺപിള്ളേരും മിസ്സിന്റെ പിന്നാലെ എങ്ങനെയാ കൂടുന്നതെന്ന്. പ്രത്യേകിച്ച് മിസ്സ് ആ നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ കാണിച്ച ആ വിരിവ്… അത് ഏത് ഡ്രസ്സിലും എടുത്തു നിൽക്കും.”
ഷാജൂ… ഏട്ടൻ വന്നു. ഇനി നമുക്ക് നാളെ കോളേജിൽ വെച്ച് കാണാം കേട്ടോ. ഗുഡ് നൈറ്റ്!”
ആ മെസ്സേജ് കണ്ട് ഞാൻ ബെഡിൽ മലർന്നു കിടന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. മിസ്സിന്റെ ആ നൈറ്റിയിലുള്ള രൂപവും, കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് മിസ്സ് കാണിച്ചുതന്ന കുണ്ടിയും എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ലായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ പുറത്ത് വാതിൽക്കൽ ആ ശബ്ദം കേട്ടത്…
(ഠിക്… ഠിക്… ഠിക്…)
ആരോ വാതിൽക്കൽ മുട്ടുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ്
ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. നോക്കിയപ്പോൾ അത് രാമഭദ്രൻ ചേട്ടനാണ്.
ഞാൻ: “ആഹാ… ചേട്ടനോ? വായോ, ഉള്ളിലോട്ട് വായോ.”
രാമഭദ്രൻ ചേട്ടൻ: “എങ്ങനെയുണ്ട് സാറേ ഇപ്പോൾ? മൈഗ്രേൻ ഇപ്പോൾ കുറവുണ്ടോ?”
ഞാൻ: “ഉവ്വ ചേട്ടാ… ഗുളിക കഴിച്ച് ഒന്ന് മയങ്ങി എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ നല്ല കുറവുണ്ട്.”
ഞാൻ: “അല്ല ചേട്ടാ, ഇന്നത്തെ ഡെലിവറി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞോ?”
രാമഭദ്രൻ ചേട്ടൻ: “അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞു സാറേ. ഇപ്പോൾ നേരം എത്രയായെന്നാ സാർ വിചാരിച്ചേ?”
ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ എടുത്ത് സമയം നോക്കി. എന്റെ പടച്ചോനെ, 7 മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു! പഴയ കോളേജ് ഓർമ്മകളിലേക്ക് പോയതുകൊണ്ട് സമയം പോയത്
ഞാൻ അറിഞ്ഞതേയില്ല.
രാമഭദ്രൻ ചേട്ടൻ: “സാർ എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചോ? ഇപ്പോൾ കുറച്ചു നേരമായല്ലോ എഴുന്നേറ്റിട്ട്.”
ഞാൻ: “ഇല്ല ചേട്ടാ… നേരം ഇത്രയായത് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല.”
(രാമഭദ്രൻ ചേട്ടൻ എന്നെ ‘സാർ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ ചിലർക്കെങ്കിലും തോന്നും, പ്രായത്തിൽ മൂത്തയാളല്ലേ, എന്നെ ഒന്ന് പേര് വിളിച്ചുകൂടെ എന്ന്. ഞാൻ ജോലിക്ക് കയറിയ കാലം മുതൽ പറയുന്നതാണ് എന്നെ പേര് വിളിച്ചാൽ മതിയെന്ന്. പക്ഷേ ചേട്ടന്റെ രീതി വേറെയാണ്. കമ്പനിയിലെ മാനേജർമാർ കേട്ടാൽ അത് നല്ലതല്ലെന്നും, ജോലി കഴിഞ്ഞാലും ആ ബഹുമാനം വേണമെന്നുമാണ് മൂപ്പരുടെ ഒരു വെപ്പ്. ഇടയ്ക്ക് ഡ്യൂട്ടി സമയത്ത് അറിയാതെ പേര് വിളിച്ചുപോയാൽ പ്രശ്നമാകുമെന്ന് കരുതിയാണ് ചേട്ടൻ
ഇങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്).
രാമഭദ്രൻ ചേട്ടൻ: “ഹാ… എനിക്ക് തോന്നി, അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിളിച്ചത്. എന്നാൽ നമുക്ക് പുറത്തുപോയി കഴിക്കാം.”
ഞാനും ചേട്ടനും കൂടി അടുത്തുള്ള ഹോട്ടലിൽ പോയി. ഉച്ചയ്ക്ക് ഞാൻ ഒന്നും കഴിക്കാത്തതുകൊണ്ട് നല്ലൊരു ബിരിയാണി കഴിച്ചു. ചേട്ടൻ പൊറോട്ടയും ചിക്കൻ കറിയും കഴിച്ചു. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ തിരികെ റൂമിലേക്ക് വന്നു.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ തിരികെ റൂമിലേക്ക് വന്നു.
റൂമിലെത്തി പതുക്കെ ബെഡിലേക്ക് ചാഞ്ഞപ്പോൾ രാമഭദ്രൻ ചേട്ടൻ എന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു.
രാമഭദ്രൻ ചേട്ടൻ: “അല്ല സാറേ, സാറിന്റെ കല്യാണ കാര്യം എന്തായി? ആലോചനകൾ ഒക്കെ എവിടെ വരെ ആയി?”