പീരിയഡിനുള്ള ബെല്ലടിച്ചു. ഈ പീരിയഡ് എടുക്കുന്നത് എക്കണോമിക്സ് സാറാണ്. ഈ സാർ വിസ്മയയ്ക്ക് വീട്ടിൽ പോയി ട്യൂഷൻ എടുക്കുന്നുണ്ടെന്ന കാര്യം എനിക്കും അജയ്ക്കും നേരത്തെ അറിയാമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പതുക്കെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് കയറി.
ക്ലാസ്സിലെ സാധാരണ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് സാർ കടന്നുവന്നു. വിസ്മയയുടെ ആ വശ്യമായ വേഷം കണ്ടതും സാറിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് വിടർന്നു. ആ കറുത്ത മിനി സ്കർട്ടും, ബട്ടണുകൾ അഴിഞ്ഞ ഷർട്ടും, അതിനുള്ളിലെ നഗ്നതയും കണ്ടപ്പോൾ സാർ ഒന്ന് പതറിപ്പോയി. കുറച്ചു നേരം അദ്ദേഹം വിസ്മയയെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു പോയി. പിന്നെ പെട്ടെന്ന് ഗൗരവം നടിച്ചു കൊണ്ട് അറ്റൻഡൻസ് എടുക്കാൻ തുടങ്ങി.
അപ്പോഴാണ് സാറിന്റെ കണ്ണുകൾ
ഞങ്ങളിലേക്ക് പതിഞ്ഞത്. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച തരാമെന്നു പറഞ്ഞ അസൈൻമെന്റ് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇതുവരെ കൊടുത്തിട്ടില്ലായിരുന്നു.
സാർ: “ഷാജു, അജയ്… നിങ്ങളുടെ അസൈൻമെന്റ് എവിടെ? കഴിഞ്ഞ പീരിയഡിലും നിങ്ങൾ അത് തന്നില്ലല്ലോ.”
ഞങ്ങൾ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ നിന്നപ്പോൾ സാറിന് വല്ലാത്തൊരു ദേഷ്യം വന്നു. വിസ്മയയുടെ ആ രൂപം കണ്ടുണ്ടായ അസ്വസ്ഥത മുഴുവൻ സാർ ഞങ്ങളുടെ മേൽ തീർക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതുപോലെ തോന്നി.
സാർ: “ഇപ്പൊ തന്നെ ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി പുറത്തു നിൽക്ക്! അസൈൻമെന്റ് ഇല്ലാതെ നിങ്ങളെ ഇന്ന് ഈ ക്ലാസ്സിൽ ഇരുത്തില്ല.”
ഞങ്ങൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വരാന്തയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ വാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് പാളി നോക്കി. സാർ
പതുക്കെ വിസ്മയയുടെ ബെഞ്ചിന് അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു.
സാർ അവളുടെ അടുത്തായി ആ ബെഞ്ചിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. നോട്ട്സ് എഴുതിക്കൊടുക്കുന്ന വ്യാജേന സാർ അവളോട് എന്തൊക്കെയോ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിസ്മയയുടെ മുഖത്ത് ആ പഴയ വശ്യമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. സാർ ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ ആ നഗ്നമായ തുടകളിലേക്കും ഷർട്ടിന്റെ വിടവിലൂടെ പുറത്തേക്ക് തള്ളി നിൽക്കുന്ന മുലകളിലേക്കും ആർത്തിയോടെ നോക്കുന്നത് വരാന്തയിൽ നിന്ന ഞങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ട്യൂഷൻ എടുക്കുന്ന ആ ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യം വെച്ച് സാർ അവളുടെ തോളിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് അമർത്തുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആവേശം തോന്നി.
അജയ് എന്റെ തോളിൽ തട്ടി കണ്ണിറുക്കി.
“നോക്കടാ… സാറിന്റെ ഒരു കളി! ഇവൾ ശരിക്കും സാറിനെയും പരുവപ്പെടുത്തിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്,” അജയ് എന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.
ബെല്ലടിച്ചതോടെ ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു. അസൈൻമെന്റ് വെക്കാത്തതിന് എന്നെയും അജയ്യെയും പുറത്താക്കിയ സയൻസ് സാർ വിസ്മയയുടെ ബെഞ്ചിൽ തന്നെയിരുന്ന് അവളോട് എന്തൊക്കെയോ കുശലം ചോദിക്കുന്നത് ഞങ്ങൾ വരാന്തയിൽ നിന്ന് കണ്ടു. അവളുടെ ചിരിയും സാറിന്റെ നോട്ടവും കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പഴയൊരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നു. വിസ്മയയ്ക്ക് വീട്ടിൽ പോയി ട്യൂഷൻ എടുക്കുന്ന ഈ സാറിന് അവളോട് പണ്ടേ ഒരു കണ്ണ് ഉണ്ടെന്ന് അവൾ എപ്പോഴോ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇപ്പോൾ അവിടെ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ
ചോദിക്കാനോ തല പുകയ്ക്കാനോ ഞാൻ നിന്നില്ല.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുട്ടികളൊക്കെ ക്ലാസ് വിട്ടു പോകാൻ തുടങ്ങി. ക്യാമ്പസ് പതുക്കെ ശാന്തമായി. വിസ്മയയും അജയ്യും എന്നോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങി. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ റീന മിസ്സിലായിരുന്നു. ലഞ്ച് ബ്രേക്ക് സമയത്ത് മിസ്സ് എന്നോട് പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ—”ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് എന്നെ കാണാൻ വരുമോ?”—എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ സ്റ്റാഫ് റൂമിന് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ രണ്ട് സാറന്മാർ റീന മിസ്സിനെ തന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവിടെ എത്തിയതും മിസ്സ് അവർക്ക് ഒരു ‘ബൈ’ പറഞ്ഞ് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. മിസ്സിനെ അത്രയും നേരം വളഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ആ സാറന്മാരുടെ