വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും നേരം കണ്ട ആവേശമൊക്കെ പോയി, വെറുമൊരു പാവം പെണ്ണായി അവൾ എന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
വിസ്മയ: (വിങ്ങിക്കൊണ്ട്) “ഷാജൂ… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. നിങ്ങൾ ആണുങ്ങൾക്ക് ഇതൊരു തമാശയായിരിക്കാം, നാളെ കോളേജിൽ ഇതൊരു വീരകഥയായി പറഞ്ഞു ചിരിക്കാമായിരിക്കാം. പക്ഷേ എനിക്ക്… എനിക്ക് എന്റെ വീട്ടുകാരെയും നാട്ടുകാരെയും ഓർക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിൽ ഒരു തീയാ. ആ ചെക്കൻ ഇപ്പോൾ എല്ലാം കണ്ടില്ലേ?
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി ആ കറുത്ത മാക്സിയിൽ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. ശരിക്കും ഒരു കുറ്റബോധം എന്നെ വേട്ടയാടി. ആവേശത്തിന്
കണ്ണുകാണാതെ ഞാൻ അവളെ ഒരു കാഴ്ചവസ്തുവാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നോ എന്ന് ഞാൻ സ്വയം ചോദിച്ചുപോയി.
ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “എടി… വിസ്മയ… സോറിടാ… ഞാൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെയ്തതല്ല.”
വിസ്മയ: (എന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി) “അല്ല ഷാജൂ, നീ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെയാ ചെയ്തത്. അവൻ നോക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും നീ എന്നെ കൂടുതൽ തുറന്നു കാണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. നിനക്ക് എന്നോടുള്ള സ്നേഹത്തേക്കാൾ വലുത് ആ സമയത്തെ ലഹരിയായിരുന്നു. എനിക്ക് നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും വിശ്വസിച്ചാ ഇവിടെ വരെ വന്നത്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നു… ഞാൻ വെറുമൊരു ഉപകരണം മാത്രമാണെന്ന്.”
അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു ചാട്ടുളി പോലെ എന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. അജയ്
ഇതൊക്കെ കേട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ആ പഴയ കള്ളച്ചിരി മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. വിസ്മയ തന്റെ മുഖം കൈകൾ കൊണ്ട് മറച്ചു തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു. അവളുടെ ആ നിസ്സഹായാവസ്ഥയും സങ്കടവും കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ കാമം മുഴുവൻ അലിഞ്ഞുപോയി, പകരം വല്ലാത്തൊരു വിഷമം മാത്രം ബാക്കിയായി.
അജയ്: (പതിയെ അടുത്തേക്ക് വന്ന്) “വിസ്മയ… നീ പറയുന്നത് ശരിയാ. നിന്റെ ഭാഗത്താണ് ന്യായമെന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയാം. പക്ഷേ ഷാജുവിനെ നീ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. അവൻ നിന്നെ അത്രയ്ക്കും സ്നേഹിക്കുന്നത് കൊണ്ടാ… ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ആവേശത്തിൽ പറ്റിപ്പോയ ഒരു അബദ്ധമാ ഇത്. നീ ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞാൽ ഞങ്ങൾക്ക് സമാധാനം
ഉണ്ടാകില്ല.”
അജയ് അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും വിസ്മയയുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ശാന്തമായിരുന്നില്ല. അവളുടെ വിങ്ങൽ ആ ഇടനാഴിയിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം നിറച്ചു.
വിസ്മയയുടെ സങ്കടം കണ്ട് അജയ് പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. അവളുടെ വിങ്ങൽ പതുക്കെ കുറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അജയ്: “എടി… നീ ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ അടിക്കല്ലേ. ആ ചെക്കന്റെ കാര്യം ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം. അവൻ ആരോടും ഒന്നും പറയില്ല, അത് എനിക്ക് ഉറപ്പാ. നീ ഒന്ന് സമാധാനിക്ക്… പിന്നെ എന്തിനാ ഞങ്ങൾ ഉള്ളത്? നീ ഒന്ന് കൂളായേ…”
വിസ്മയ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിലത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയിരിക്കുന്നത്
കണ്ടപ്പോൾ അജയ് എന്നെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി.
അജയ്: “പിന്നെ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ വിസ്മയ… നിന്നെ ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്, അല്ലേടാ ഷാജൂ?”
അജയ് പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാൻ ഒന്നു ചിരിച്ചു. “അതെ… ഇപ്പോൾ ഇവളുടെ മുഖം കാണാൻ വല്ലാത്തൊരു ഹോട്ട് ലുക്കാണ്. ശരിക്കും ഒരു പ്രത്യേക ചന്തം!”
ഇതു കേട്ടപ്പോൾ വിസ്മയയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ കണ്ണീർ തുടച്ചു കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ നോക്കി.
വിസ്മയ: “ആ… ഇനി നിങ്ങൾ വിഷയം മാറ്റാൻ നിൽക്കണ്ട. അതിനുവേണ്ടി ഇങ്ങനെ കള്ളത്തരം ഒന്നും വിളിച്ചു പറയണ്ട കേട്ടോ.”
അജയ്: “ഞങ്ങൾ എന്തിനാടി കോപ്പേ നിന്നോട് കള്ളം പറയുന്നേ? ഉള്ള കാര്യം തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത്. നീ ഇവനോട്
വേണമെങ്കിൽ ചോദിച്ചു നോക്ക്… നിന്റെ അമ്മൂമ്മ മരിച്ച വീട്ടിൽ വെച്ച് നിന്നെ കണ്ടപ്പോഴും എനിക്ക് ഇതുതന്നെയാ തോന്നിയത്. അത് ഞാൻ ഇവനോട് അത് പറയുകയും ചെയ്തിരുന്നു.”