“വരൂ മോനേ” അവൾ രവിയെ ക്ഷണിച്ചു, പായയിൽ അവളുടെ അരികിലുള്ള തലയണയിൽ തലോടി. ഒരു നിമിഷം മാത്രം മടിച്ചു നിന്ന അവൻ മുട്ടുകുത്തി അവളോടു ചേർന്നു നിന്നു. അവന്റെ ചെറിയ ശരീരം അവളുടെ കൊഴുത്ത, ചൂടുള്ള പാർശ്വത്തോടു ചേർന്നു.
പഴയ കുടുംബ ബൈബിൾ തുറക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുടിയിൽ നിന്നുള്ള മുല്ലപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം അവളുടെ ചർമ്മത്തിലെ നേരിയ വെളിച്ചെണ്ണയുമായി കലർന്നിരുന്നു. മേരിയാൻ്റീടെ മാത്രം ഗന്ധം. എന്നത്തേയും പോലെ അവനെ ചൂഴ്ന്ന ആ മണം ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ കലർന്നു തുടങ്ങി.
അനു ഇന്ന് രാത്രി ആ ഭാഗം വായിച്ചു – സ്നേഹത്തെയും സ്ഥിരതയെയും കുറിച്ചുള്ള യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു സൗമ്യമായ ഭാഗം. പകുതി അടഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മേരി ശ്രദ്ധിച്ചു, അത്താഴത്തിന് മുന്നേ മേൽക്കഴുകിയിട്ട് ധരിച്ച ഒറ്റ മുണ്ടിലും നേരിയ ബ്ലൗസിലും അവളുടെ ഉയരമുള്ള ശരീരവും കൊഴുത്ത മുലകളും തടിച്ച ചന്തികളും വിങ്ങി. അലക്ഷ്യമായി അണിഞ്ഞ തോർത്തിനു മുകളിൽ ആ വെളുത്തു തടിച്ച മുലകൾ ഇറക്കിവെട്ടിയ ബ്ലൗസിനു മുകളിൽ ഉയർന്നു താണു. ആ കഴുത്തിലെ ലോലമായ സ്വർണ്ണമാലയുടെ തുമ്പത്ത് അഴകുള്ള കൊച്ചു കുരിശ് ആ മുലകളുടെ
പിളർപ്പിലുമ്മവെച്ചു. കനത്ത തുടയുടെ അരികും, ഇടുപ്പിലെ മടക്കുകളും അവൻ്റെ ശരീരത്തിലുരുമ്മി. പ്രാർത്ഥന തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ കൈ നീട്ടി രവിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു, ഇടിമുഴക്കത്തിൽ പേടിച്ചു വിറച്ചിരുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ കരം എത്രയോ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കവർന്നിരുന്നതുപോലെ.
അവളുടെ ചൂടുള്ള വലിയ കൈപ്പത്തി അവൻ്റെ ചെറിയ കയ്യിനെ മുഴുവനും പൊതിഞ്ഞു. അവളണിഞ്ഞ സ്വർണ്ണ വളകൾ അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ തണുപ്പു പടർത്തി. “കർത്താവേ, ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും കാക്കണമേ,” അവൾ ഉറക്കെ പ്രാർത്ഥിച്ചു, ശബ്ദം താഴ്ത്തിയും ശ്രുതിമധുരമായും. പിന്നെ സ്വരം താഴ്ത്തി മന്ത്രിച്ചു…”എന്റെ കുട്ടികളെ സുരക്ഷിതരാക്കൂ… എന്റെ രവിക്കുട്ടൻ, അവനെൻ്റെ ഇളയ മോനാണ്. ശക്തിയും സന്തോഷവും സമാധാനവും നൽകി അവനെയും അനുഗ്രഹിച്ചാലും”
ഞാനുറങ്ങാൻ പോവാണമ്മേ! അനുവെണീറ്റു. രവിയുടെ കവിളത്തൊരുമ്മയും നൽകി അവളുള്ളിലേക്കു പോയി.
മേരിയുടെ പിടിയിൽ രവിയുടെ വിരലുകൾ ചെറുതായി വിറച്ചു, പക്ഷേ അവൻ പിന്മാറിയില്ല. നെഞ്ചിനുള്ളിൽ അമ്മയുടെ വാത്സല്ല്യം… കരുതൽ… അവൾക്കുള്ളിൽ കവിഞ്ഞൊഴുകി… ഇന്ന് രാത്രി, ആമേൻ കഴിഞ്ഞ് ഒരു നിമിഷം കൂടി അവരുടെ കൈകൾ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവളുടെ നെഞ്ചിൽ വീണ്ടുമൊരിളംകാറ്റു വീശി. അതെന്താണെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു. അവനോടുള്ള വാത്സല്ല്യം. വേറൊന്നുമല്ല…അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തോടുള്ള നിശബ്ദമായ നന്ദി, ആവശ്യപ്പെടാതെ അവൻ തന്നെ സഹായിക്കുന്നത്.. അവന്റെ നേരിയ നാണം കലർന്ന നോട്ടങ്ങൾ… തോമസിന്റെ മരണശേഷം അവളെച്ചൂഴ്ന്ന ഏകാന്തത – കായലിലെ നിശ്ചലമായ വെള്ളം പോലെ – രവിയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ അടുപ്പം ഒറ്റയ്ക്കാവുന്നതിൻ്റെ ഭാരം കുറയ്ക്കുന്നുവോ?
വരാന്ത നിശബ്ദമായി, വിളക്കിന്റെ ജ്വാല അവർക്കിടയിൽ നൃത്തം ചെയ്തു. മേരി ഉടൻ തന്നെ അവന്റെ കൈ വിട്ടില്ല. പകരം, അവൾ അവന്റെ നേരെ ചെറുതായി തിരിഞ്ഞു, അവളുടെ കാൽമുട്ട് അവൻ്റെ തുടയിലമർന്നു..
“എന്നും നീ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് എന്നോടൊപ്പം വേണം മോനെ,” അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു, സ്വർണ്ണവെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “നീ ഞങ്ങളോടൊപ്പമുള്ളപ്പോൾ വീട് നിറഞ്ഞതുപോലെ.” അവളുടെ തള്ളവിരൽ അവന്റെ കൈയുടെ പിൻഭാഗത്ത് മെല്ലെത്തലോടി, സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ലളിതമായ സ്പർശം… വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കാൽമുട്ടിൽ പരിക്കേറ്റതിന് ശേഷം അവൾ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച അതേ രീതിയിൽ.
അവൻ തലയാട്ടി, ഒരു മന്ദഹാസം. “എനിക്ക് ഇവിടെ… ആന്റിയോടൊപ്പം.. ഇരിക്കുന്നതിഷ്ട്ടമാണ്.”
ചൂടുള്ള സായാഹ്ന വായുവിൽ വാക്കുകൾ തങ്ങിനിന്നു. മേരി പുഞ്ചിരിച്ചു, അവളുടെ കണ്ണുകളുടെ കോണുകളിൽ ചുളിവുകൾ വീഴ്ത്തിയ ആ ആഴമേറിയ, അമ്മയുടെ മന്ദഹാസം. അവളുടെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു.. പുതുമയുള്ള എന്തോ ഒന്നിന്റെ നേരിയ അടയാളം വഹിച്ചുകൊണ്ട് – സന്ധ്യയ്ക്ക് കായലിൽ നിന്നും വീശിയ കാറ്റ്