ഭാഗത്ത് എല്ലാ സൈസിലുമുള്ള ഡിൽഡോകളും വൈബ്രേറ്ററുകളും ബി.ഡി.എസ്.എം സാധനങ്ങളും. ഞാൻ
നോക്കിയപ്പോൾ ഏകദേശം മുന്നൂറോളം ടോയ്സ് അവിടെയുണ്ട്. അതിനിടയിൽ മീര വാങ്ങിയ
പോലത്തെ കറുത്ത സാധനങ്ങളും ഞാൻ കണ്ടു. പക്ഷെ ഞാൻ അവിടെ അധികനേരം നിന്നില്ല,
കൗണ്ടറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവിടെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ കിടിലൻ അടിവസ്ത്രങ്ങളും സെക്സി
ചെരുപ്പുകളും വേറെയും കുറെ ഐറ്റംസും ഉണ്ട്
അല്പം കഴിഞ്ഞു കൗണ്ടറിനു പിന്നിലെ കർട്ടൻ മാറ്റി ഒരു തമിഴൻ പയ്യൻ പുറത്തേക്ക്
വന്നു. കാണാൻ പക്കാ റോക്കർ ലുക്ക്. ചുരുണ്ട മുടി, മൂക്കിൽ കമ്മൽ. നല്ല കറുത്ത
ഷേഡാണെങ്കിലും അടിപൊളി ഫിഗർ. ഇറുകിയ ബനിയനുള്ളിലൂടെ അവന്റെ മസിലുറ്റ നെഞ്ചു കാണാം.
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു: “ഹേയ് സാർ, സ്വാഗതം! എന്റെ പേര് രവി. ഇവിടെ
ആദ്യമായിട്ടാണോ?”
ഞാൻ പതറി: “ഉം… അതെ… നിനക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലായി രവി?”
“പുതിയ വണ്ടികളെ ഒരു മൈൽ അകലെ നിന്നു തിരിച്ചറിയാം ബോസ്!” അവൻ ചിരിച്ചു. “സാധനം
മാറ്റാൻ കൊണ്ടുവന്നതാണോ? പൊട്ടിക്കാത്തതാണെങ്കിൽ പത്തു ദിവസമുണ്ട്. പക്ഷെ വല്ല
ക്രീമോ മറ്റോ പറ്റിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ അത് നിന്റേതു തന്നെ!”
അവന്റെ സംസാരം കേട്ട് ഞാൻ ഞെട്ടി. “അല്ല… ഇത് വേറൊരു കാര്യമാണ്. എന്റെ ഭാര്യ… അവൾ
ഇത് ഇവിടെ വന്നു വാങ്ങി എന്ന് അറിഞ്ഞു. അത് ചോദിക്കാനാ വന്നത്.”
അവൻ സംശയത്തോടെ നോക്കി. “എന്താണെന്ന് മനസ്സിലായില്ലല്ലോ. ബിൽ വല്ലതുമുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.” ഞാൻ കൊടുത്തു.
അവൻ നോക്കി പറഞ്ഞു: “ആഹാ… ഒരാഴ്ച മുമ്പ് ബുധനാഴ്ച രാത്രി 10:30… ആ സമയത്ത് ഞാൻ
തന്നെയാ ഡ്യൂട്ടിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. കറുത്ത ഡിൽഡോ. ക്യാഷ് കൊടുത്താ വാങ്ങിയത്.
ഇപ്പൊ എന്താ അറിയേണ്ടത്?”
ഞാൻ ഒന്നു തൊണ്ടയനക്കി ചോദിച്ചു: “ഞാൻ… ഉം… അവൾ വന്നത് ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? നല്ല
സുന്ദരിയായ ഒരുത്തി, ഇടത്തരം നീളമുള്ള മുടിയുള്ളവൾ, ഒരു മുപ്പത്തിയഞ്ച് വയസ്സ്
വരും…”
രവി കുറച്ചു സമയം ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. അവന്റെ ആ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ
ഭാര്യയെ അവന് നല്ലതുപോലെ ഓർമ്മയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
“ആഹ്… അത് ഓർക്കാതിരിക്കാൻ പറ്റുമോ… കറക്റ്റായി ഓർമ്മയുണ്ട്…” അവൻ പറഞ്ഞു.
“ആ ഇടപാടിനെക്കുറിച്ച് വല്ലതും പറയാമോ? അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നോ വന്നത്?”
“ഉം… അതെ, അവൾ തനിയെയായിരുന്നു വന്നത്. പക്ഷെ സാർ… സത്യം പറഞ്ഞാൽ…”
“എന്റെ പേര് അരുൺ… അരുൺ കൃഷ്ണൻ.” (ഞാൻ എന്റെ പേര് പറഞ്ഞു).
“ശരി അരുൺ സാർ, സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഞങ്ങളുടെ ഷോപ്പിൽ വരുന്ന കസ്റ്റമറുടെ സ്വകാര്യത
സൂക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ബാധ്യസ്ഥരാണ്. ഇത്തരം സ്ഥലങ്ങളിൽ അതല്ലേ പ്രധാനം?”
“അതൊക്കെ ശരിയാണ്. പക്ഷെ ഞാൻ അവളുടെ കെട്ടിയവനാണ്. അല്ലാതെ തെരുവിൽ
കിടക്കുന്നവനൊന്നുമല്ലല്ലോ.”
“അതൊക്കെ ശരിയാണ്, പക്ഷെ നിങ്ങൾ അവളുടെ ഭർത്താവാണെന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും?
അവൾ വന്ന് കാശുകൊടുത്തല്ലേ സാധനം വാങ്ങിയത്, ക്രെഡിറ്റ് കാർഡിൽ നിങ്ങളുടെ
പേരെങ്ങാനും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ… അപ്പോ ഞങ്ങൾക്ക്…”
ഞാൻ വേഗം എന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ നോട്ട് എടുത്ത് കൗണ്ടറിന്റെ മുകളിലേക്ക്
വെച്ചു.
രവി ഒന്ന് മടിച്ചു, ആ നോട്ട് നോക്കി. എന്നിട്ട് പെട്ടെന്ന് അത് എടുത്ത് അവന്റെ
ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് തള്ളി.
എന്നിട്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “ശരിയാണ്, കടയുടെ
വാടകയൊക്കെ അടയ്ക്കാൻ കിടക്കുവാ… എന്തായാലും ചോദിക്ക്, ഞാൻ പറയാം.”
അവന്റെ ആ മാറ്റം കണ്ടു ഞാൻ ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു: “അപ്പോൾ അവളെ നിനക്ക് നല്ല
ഓർമ്മയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ?”
ഇത്തവണ രവി ഉറക്കെ ചിരിച്ചുപോയി. “അവളെയൊക്കെ എങ്ങനെയാ സാർ മറക്കുക? ഞങ്ങളുടെ ഈ
കടയിലേക്ക് ഇതുപോലെ പലതരം ഹൗസ്വൈഫുമാർ വരാറുണ്ട്. പക്ഷെ മീരയെപ്പോലെ (അല്ലെങ്കിൽ ആ
ലുക്കിലുള്ള പെണ്ണുങ്ങൾ) വളരെ കുറച്ചേ ഉള്ളൂ!”
അവന്റെ ആ മറുപടി കേട്ടതോടെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേ ആളെക്കുറിച്ചാണ്
സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് പൂർണ്ണമായും ഉറപ്പായി.