കുറച്ചു നേരം അതൊക്കെ ആലോചിച്ച് കിടന്നു. അമ്മയോട് ചോദിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിച്ച് അമ്മയെ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും വാതിൽ പിന്നെയും തുറക്കുന്ന സൗണ്ട് കേട്ടു. പുതപ്പിനു ഉള്ളിൽ ആയിരുന്ന ഞാൻ ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ട ആളെ കണ്ട് പിന്നെയും ഞെട്ടൽ ഉണ്ടായി. അത് ആദർശ് ചേട്ടൻ ആയിരുന്നു.
സാവിത്രി : ടാ… വേണ്ട… കണ്ണൻ ഉണ്ട്.
ആദർശ് : ഒരു തവണ അമ്മായി…
സാവിത്രി : ഇപ്പൊ നിന്റെ അച്ചൻ പോയതേ ഉള്ളു.
ആദർശ് : ഞാൻ കണ്ടു. ഇന്ന് കൂടി ഒന്ന് സഹകരിക്ക് അമ്മായി.
അമ്മ എതിർക്കാൻ ശ്രെമിച്ചതും ചേട്ടൻ അമ്മേടെ മേലെ കേറി കിടന്നു.
സാവിത്രി : മ്മ്…. വേഗം…. കണ്ണൻ എണീക്കാണ്ട് നോക്കണം.
അതുകേട്ടു ഞാൻ പിന്നെയും ഞെട്ടി.
അപ്പോഴേക്കും അമ്മയുടെ ശീൽക്കാരങ്ങൾ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞതും ആ ശീൽക്കാരങ്ങൾ നിലച്ചു. അപ്പോൾ ആദർശ് ചേട്ടൻ എണീറ്റു പോകുന്നത് കണ്ടു. അച്ചനും മോനും എന്റെ അമ്മയെ ബോഗിക്കുന്നത് പരസപരം അറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് എന്ന കാര്യം ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു.
അതാണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ പൂജ ചേച്ചി പറഞ്ഞു മുഴുവിക്കാൻ ചെറിയമ്മ അനുവദിക്കാതെ ഇരുന്ന കാര്യം. അപ്പോൾ ഇതെല്ലാം അവർക്കും അറിയാം എന്ന് ഞാൻ ഊഹിച്ചു. മാത്രമല്ല ഈ എട്ടുകെട്ട് മനയിൽ എന്തൊക്കെയോ ദുരൂഹത്തകൾ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
ഇനി എന്തായാലും ചോദിക്കണ്ട. വരുന്നിടത്തു വെച്ച് കാണാം. അമ്മ അങ്ങനെ ഒക്കെ ആണേലും എനിക്കു വെറുക്കാൻ പറ്റില്ലാലോ. പിന്നെ ഞാൻ ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞു എന്ന് അറിയുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മാനസിക അവസ്ഥ എന്താവും എന്ന് പേടിയും ഉണ്ട്.
അങ്ങനെ ഓരോന്നും ആലോചിച്ചു ഞാൻ കിടന്നു. അമ്മ അപ്പോഴും നിലത്ത് തന്നെയാണ് കിടന്നത്.
പുലർച്ചെ അമ്മ വിളിച്ചപ്പോളാണ് ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നത്. ഇന്നലെ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും അമ്മയുടെ മുഖത്തു അതില്ല.
സാവിത്രി : മോനെ… പടിഞ്ഞാട്ടിണിയിലെ പൂജാ മുറിയിലേക്ക് വരു.
അതും പറഞ്ഞു അമ്മ പോയി. ഞാൻ വേഗം കുളിച്ചു അവിടെ എത്തുമ്പോൾ അമ്മയും ചെറിയമ്മയും ശ്രീദേവി മാമിയും നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. ഒരു വിളക്ക് അവരുടെ കൈയിൽ ഉണ്ട്. എന്നാൽ അവരുടെ മൂന്ന് പേരുടെയും വേഷം കണ്ട് ഞാൻ അമ്പരന്നുപോയി…
(തുടരും)