റിംഗ്. റിംഗ്. റിംഗ്.
ആരും എടുത്തില്ല. ഞാൻ കട്ട് ചെയ്തു. “ശരി,” ഞാൻ സ്വയം പറഞ്ഞു. “ദൈവം എന്നെ രക്ഷിച്ചു. ഇത് ഒരു അടയാളമാണ്. നിന്നെ നശിച്ച പോകാൻ നിന്റെ വിർജിനിറ്റി കളയാൻ ദൈവം നിന്നെ അനുവദിക്കില്ലടാ മോനെ ഇനി ഡിലീറ്റ് ചെയ്യ്.”
ഞാൻ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തില്ല. ഫോൺ തലയിണയ്ക്ക് അടുത്ത് വെച്ചു. കണ്ണ് അടച്ചു. തുറന്നു. വീണ്ടും അടച്ചു.
കാലാവസ്ഥ ഗവേഷണ കേന്ദ്രത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പുകളെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് മഴ ശക്തമായി പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. റബ്ബർ ഇലകൾ തമ്മിൽ തട്ടുന്ന ശബ്ദം മുറിക്ക് പുറത്ത് നിന്ന് കേൾക്കാമായിരുന്നു . റബ്ബർ തോട്ടത്തിന്റെ ഒത്ത നടുക്കുള്ള വീടിൽ നിന്നും വാഹനങ്ങൾ ചീറി പായുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാൻ യോഗമില്ലലോ എന്നോർത്ത് ഞാൻ തലയിണയിലേക്ക് വീണ്ടും മുഖം അമർത്തി പള്ളിയുടെ മണി അടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അമ്മയും അച്ഛനും ഉറങ്ങി. വീട്ടിൽ പൂർണമായ മൗനം ഞാൻ പതിയെ നിദ്ര ദേവിയെ പുൽകി തുടങ്ങിയിരുന്നു
പെട്ടെന്ന് ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. ഒരു ചെറിയ വൈബ്രേഷൻ. പിന്നെ വീണ്ടും.
ഞാൻ എടുത്തു നോക്കി. വാട്സ്ആപ്പ്. അതേ നമ്പർ.
“New Contact”
ഒരു വോയ്സ് നോട്ട്.
എന്റെ ഹൃദയം ഒരു പള്ളി പെരുന്നാളിനും മരണത്തിനും കാണുന്ന ബാൻഡ് മേളത്തിലെ ഡ്രം പോലെ അടിച്ചു തുടങ്ങി. ഞാൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. പ്ലേ ബട്ടൺ.
“ജോജി, ഇത് പ്ലേ ചെയ്യരുത്,” ഞാൻ ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞു.
“പ്ലേ ചെയ്താൽ നീ തുറക്കും. തുറന്നാൽ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് അറിയില്ല. നീ ഒരു നല്ല ആളാണ്. നീ പള്ളിയിൽ പോകുന്ന ആളാണ്. നീ പള്ളിയിൽ അച്ചൻ ആകാൻ പോകുന്ന ആൾ ആൺ നീ അമ്മയുടെ മകനാണ്. നീ…”
ഞാൻ പ്ലേ അമർത്തി.
ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം. ശാന്തം. വ്യക്തം. മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിലും വ്യക്തമായി കേട്ടു.
“റൂമിന്റെ പുറത്ത് ഞാൻ ഉണ്ട്. റൂം തുറക്ക്.”
എന്റെ കൈയിൽ നിന്നും ഫോൺ താഴെ വീണു. എന്റെ ശരീരം മരവിച്ചു.
“ഇല്ല,”
ഞാൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇല്ല. ഇല്ല. ഇല്ല. ജോജി, നീ തുറക്കരുത്. നീ തുറക്കുകയാണെങ്കിൽ നിന്റെ ജീവിതം കുഴപ്പത്തിലാകും. നീ പള്ളിയിൽ പോയി കുമ്പസാരിക്കേണ്ടി വരും. അമ്മ അറിഞ്ഞാൽ മരിക്കും. അച്ഛൻ അറിഞ്ഞാൽ നിന്നെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കും. നീ ഇത് ചെയ്യരുത്. നീ ഇത് ചെയ്യരുത്. നീ ഇത് ചെയ്യരുത്.”
ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. കാൽ വിറച്ചു. വാതിലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. പുറത്തു നിന്ന് ശബ്ദം ഒന്നും കേൾകുന്നില്ലല്ലോ. മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം. ഞാൻ ഹാൻഡിൽ പിടിച്ചു. വിരൽ വിറച്ചു. മൂന്ന് തവണ കുരിശ് വരച്ച കൊണ്ട്.
പതിയെ ഞാൻ വാതിൽ തുറന്നു.
“ഒരു സ്ത്രീ ”
പെട്ടെന്ന് ഇവിടെ നിന്നോ വന്ന ഒരു മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നിഴല് പോലെ ഒരു പെണ്ണ്
മഴയിൽ പൂർണ്ണമായി നനഞ്ഞു, ഇളം പിങ്ക് നിറത്തിൽ മുട്ടിനു താഴെ നിൽക്കുന്ന ഗൗൺ പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു വസ്ത്രത്തിൽ .
ഗോതമ്പിന്റെ നിറം , പൂച്ച കണ്ണുകൾ . കറുത്ത മുടി തോളിലേക്ക് ഒട്ടിയിരിക്കുന്നു. വസ്ത്രം ശരീരത്തോട് പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. മുലകളുടെ ആകൃതി വ്യക്തമായി കാണാം. മുലക്കണ്ണുകൾ തുണിയിലൂടെ തള്ളിനിൽക്കുന്നു.
“മൈര് ഇതിനു ഒരു ബ്രാ ഇട്ടൂടെ” എന്റെ മനസ് മൈരൻ ഈ ഒരു 70 mm കാഴ്ചയിലും എന്നോട് ചോദിച്ചത് ഇതാണ്
അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്നിലേക്ക് നോക്കി. ഒരു പരിചയത്തിന്റെ നോട്ടം. ഒരു “നീ എന്നെ വിളിച്ചു, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ വന്നു” എന്ന നോട്ടം. ഒരു “ഞാൻ ഇത് അറിയാം, നീയും അറിയാം” എന്ന നോട്ടം.
ഞാൻ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി. അവൾ തന്നെ വാതിലും അടച്ചു
തറയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന മഴവെള്ളത്തിലൂടെ അവൾ നഗ്ന പാദയായി എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു…. പതുക്കെ കൈകൊണ്ട് വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റം പിടിച്ചു. മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി. ഒറ്റയടിക്ക് ഊരി. നനഞ്ഞ തുണി
തറയിൽ വീണു.
നഗ്നയായി.
ഓ മൈ ഗോഡ് ഒരു പെണ്ണ് തുണി ഇല്ലാണ്ട് എന്റെ മുന്നിൽ . കൈയും കാലും വിറച്ചു ബോധം കെടണ്ട സമയം വിറച്ചത് മുഴുവൻ അണ്ടി സെർ ആയിരുന്നു