വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
അപകട ദിവസം നക്ഷത്ര ധരിച്ചിരുന്ന ആ വെള്ള ഷാൾ കണ്ടവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു….
പക്ഷേ, കിരണിനെ ഞെട്ടിച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. ഷാളിന്റെ മധ്യഭാഗത്തും അരികുകളിലും വാഴക്കറ പറ്റിയത് പോലെ കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള കറകൾ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. സാധാരണ കഴുകിയാൽ പോലും പോകാത്ത, കട്ടിയുള്ള, ഒട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന തരം കറകൾ.
”ഇതെന്താ വിഷ്ണൂ ഇത്? രക്തമല്ലല്ലോ…”
കിരൺ ആ ഷാൾ വാങ്ങി വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിച്ചു.
“ഇത് വാഴക്കറ പോലെ ഇരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഈ പണിതീരാത്ത ഫ്ലാറ്റിൽ എവിടെയാണ് വാഴ? അല്ലെങ്കിൽ ഈ കറ എങ്ങനെ അവളുടെ ഷാളിൽ വന്നു?”
വിഷ്ണു ആ ഷാൾ മണത്തു നോക്കി. അതിൽ നിന്ന് വരുന്നത് വല്ലാത്തൊരു ചീഞ്ഞ ഗന്ധമാണ്. മണ്ണും എണ്ണയും ഏതോ ചെടിയുടെ നീരും കലർന്നത് പോലെയുള്ള ഒരു അസ്വാഭാവിക ഗന്ധം.
”കിരൺ … അന്ന് രാത്രി അവൾ ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് അവൾ പറഞ്ഞത് നാട്ടുകാർ അവളെ രക്ഷിച്ചു എന്നാണ്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഈ ഷാൾ എങ്ങനെ ഇവിടെ ബാക്കിയായി എന്റെ തോന്നൽ സത്യമല്ലേ ?”
വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിഴലിച്ചു.
അവൻ ആ മുറിയിൽ ആകെ തിരയാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് ആ ഷാൾ കിടന്നിരുന്ന സ്ഥലത്തെ പൊടി മാറ്റി നോക്കിയപ്പോൾ വിഷ്ണുവും കിരണും ഒന്ന് കൂടി ഞെട്ടി. അവിടെ തറയിൽ ആ കറ കൊണ്ട് ചില അടയാളങ്ങൾ വരച്ചിരിക്കുന്നു. അതൊരു ചിത്രമോ അതോ എന്തെങ്കിലും മന്ത്രവാദത്തിന്റെ ഭാഗമായുള്ള അടയാളമോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
”വിഷ്ണൂ… ഇതിന്റെ അർത്ഥം അവൾ അപകടത്തിൽ പെടുകയല്ല ചെയ്തത്. അവളെ ആരോ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്ന് എന്തോ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടാണ് നിന്റെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചത്.”
കിരണിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിഷ്ണുവിന് തല കറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി.
താൻ ഒരു മാസം കൂടെ താമസിച്ചത്, തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ നടുവിൽ നാണമില്ലാതെ വന്നിരുന്ന ആ പെണ്ണ് തന്റെ നക്ഷത്ര തന്നെയാണോ? അതോ അവളുടെ രൂപത്തിൽ വന്ന മറ്റാരെങ്കിലുമാണോ?
പെട്ടെന്ന് മുകളിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ചിരി കേട്ടു. ഒരു പുരുഷന്റെ നേർത്ത ചിരി! വിഷ്ണുവും കിരണും ഒരേസമയം മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ആരാടാ അവിടെ?”
വിഷ്ണുവിന്റെ ആക്രോശം ആ ഒഴിഞ്ഞ ഫ്ലാറ്റിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
മുകളിൽ കണ്ട ആ രൂപം പതുങ്ങിക്കൂടി നിന്നിരുന്ന ഇരുട്ടിൽ നിന്നും പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ഓടാൻ തുടങ്ങി. മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളും ചിതറിക്കിടക്കുന്ന മുടിയുമുള്ള ഒരു ഭിക്ഷക്കാരനായിരുന്നു അത്. അവൻ പടികൾ ചാടിക്കടന്ന് ഫ്ലാറ്റിന്റെ പിന്നിലെ കാടുകയറിയ ഭാഗത്തേക്ക് ഓടി.
”കിരൺ , വിടരുത് അവനെ!”
വിഷ്ണു ഷാൾ കൈയ്യിൽ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച് അവന്റെ പിന്നാലെ പാഞ്ഞു.
ചെളിയും കല്ലും നിറഞ്ഞ ആ പ്രദേശത്ത് കൂടി അവർ ആ ഭിക്ഷക്കാരനെ പിന്തുടർന്നു. മഴ കഴിഞ്ഞ് നനഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മണ്ണിൽ തെന്നിവീഴാൻ നോക്കിയെങ്കിലും വിഷ്ണു തന്റെ വേഗത കുറച്ചില്ല. തന്റെ നക്ഷത്രയുടെ ജീവിതം തകർത്ത ആ രഹസ്യം അറിയാവുന്ന ഒരേയൊരാൾ ഇതാണെന്ന് അവന് തോന്നി.
ഫ്ലാറ്റിന്റെ പിന്നിലെ വലിയൊരു മരത്തിന് പിന്നിൽ അയാൾ ഒളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, കിരൺ മറുവശത്തു കൂടി ഓടിച്ചെന്ന് അയാളുടെ വഴി തടഞ്ഞു. വിഷ്ണു ആഞ്ഞുചെന്ന് അയാളുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു വട്ടം കറക്കി നിലത്തിട്ടു.
”വിട്… എന്നെ വിട്… ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല!”
അയാൾ ഭയത്തോടെ നിലവിളിച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭ്രാന്തമായ ഒരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
വിഷ്ണു അയാളുടെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ചുയർത്തി അടുത്തുള്ള ഒരു കോൺക്രീറ്റ് തൂണിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി ചെവി കല്ല് കുട്ടി ഒരണ്ണം പൊട്ടിച്ചു ഒന്ന് വെച്ച അയാൾ നിലത്തേക്ക് വീണു…..
“നീ ആരാടാ? ആ മുറിയിൽ ആ ഷാൾ എങ്ങനെ വന്നു? അന്ന് രാത്രി അവിടെ എന്താണ് നടന്നത്?”