”ഏട്ടാ… പ്ലീസ്… എന്നോട് ഇപ്പോൾ ഒന്നും ചോദിക്കല്ലേ… എനിക്കിപ്പോൾ ഒന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല. എനിക്ക് വയ്യ…”
വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ ഇത്രയും പറഞ്ഞു തീർത്തപ്പോഴേക്കും അവൾ വീണ്ടും നിരഞ്ജന്റെ വീതിയുള്ള മാറിലേക്ക് തളർന്നു വീണു. അവളുടെ തേങ്ങലുകൾ ആ വലിയ ഹാളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. നിരഞ്ജന്റെ ഷർട്ടിൽ അവളുടെ കണ്ണുനീരും, ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ തലമുടിയിൽ അവശേഷിച്ച ജലകണങ്ങളും പടർന്നു.
നിരഞ്ജൻ അവളെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ആ കാറിൽ കണ്ട ദൃശ്യങ്ങൾ—അവളുടെ ഉടലിൽ അവന്മാർ പടർത്തിയ ഉമിനീരും വിയർപ്പും, അവളുടെ മെനിയുടെ ഭാഗങ്ങളിൽ കണ്ട ആ ചുവന്ന പാടുകൾ—ഓരോന്നായി അയാളുടെ ഉള്ളിൽ കനലായി എരിഞ്ഞു. പെങ്ങളുടെ ഈ തകർച്ചയ്ക്ക് കാരണമായവരോട് അയാൾക്ക് വല്ലാത്ത പക തോന്നി.
പക്ഷേ, ഈ നിമിഷം അവൾക്ക് വേണ്ടത് ചോദ്യങ്ങളല്ല, ഒരു കാവലാളാണെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
”ശരി മോളേ… ഏട്ടൻ ഒന്നും ചോദിക്കില്ല. നീ സമാധാനപ്പെട്. ഏട്ടൻ ഇവിടെയുണ്ട്.”
അയാൾ അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
ഹാളിലെ വെളിച്ചം മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്ത് ആ പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ ചുവന്ന വെട്ടം അപ്പോഴും അവിരാമം മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നക്ഷത്രയുടെ ഓർമ്മകളിൽ ആ ജിമ്മിലെ നിഗൂഢ രൂപവും, തന്റെ നനഞ്ഞ പാന്റീസ് കൈക്കലാക്കി അയാൾ നടത്തിയ ആ പൈശാചിക ചിരിയും ഇപ്പോഴും ഒരു വേട്ടമൃഗത്തെപ്പോലെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു…..
……………
നഗരത്തിലെ ആ പഴയ മോർച്ചറിക്ക് മുന്നിൽ കനത്ത നിശബ്ദതയായിരുന്നു. എസ്.ഐ. ഹരി അക്ഷമനായി കാത്തിരിക്കുമ്പോഴാണ് വിഷ്ണുവും കിരണും അങ്ങോട്ട് പാഞ്ഞെത്തിയത്.
അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ ഭയവും വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധവും നിഴലിച്ചിരുന്നു. വിഷ്ണു ഹരിയുടെ അടുത്ത സുഹൃത്തായതുകൊണ്ട് തന്നെ, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പോലീസുകാർ അവരെ തടഞ്ഞില്ല.
”ഹരി… അവർ… അവർക്ക് എന്തുപറ്റി?”
വിഷ്ണു വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
ഹരി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പകരം, പോസ്റ്റ്മോർട്ടം ടേബിളിനടുത്തേക്ക് അവരെ നയിച്ചു. ഡോക്ടറുടെ പ്രത്യേക അനുമതിയോടെ അവർ മൂന്നുപേരും അകത്തേക്ക് കയറി.
ടേബിളിൽ മൂന്ന് ശവങ്ങൾ തുണികൊണ്ട് മൂടാതെ കിടത്തിയിരിക്കുന്നു. സാം, അനന്തു, നാസർ. ആ കാറിനുള്ളിൽ അവർ എങ്ങനെയാണോ നഗ്നരായി കിടന്നത്, അതേ അവസ്ഥയിൽ തന്നെയായിരുന്നു അവിടെയും. അവർ മൂന്നുപേരുടെയും മുഖങ്ങൾ വിളറി വെളുത്തിരുന്നു.
തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരുടെ ചേതനയറ്റ ശരീരങ്ങൾ ആ തണുത്ത ടേബിളിൽ കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കിരണിന് പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല. അവൻ വാവിട്ട് വിതുമ്പിപ്പോയി. മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുൻപ് വരെ നക്ഷത്രയുടെ ഉടലിൽ ആടിത്തിമിർത്തിരുന്ന ആ ശരീരങ്ങൾ ഇപ്പോൾ വെറും മാംസപിണ്ഡങ്ങൾ മാത്രമാണ്
. “ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചു ഹരി? ഇവന്മാർക്ക് ഒരു അസുഖവും ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ!”
കിരൺ ചെറുതായി വിതുമ്പി ചോദിച്ചു…
.
വിഷ്ണു ആ മൃതദേഹങ്ങളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ശരീരത്തിൽ ഒരു പോറൽ പോലുമില്ല. പക്ഷേ, അവന്മാരുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും ഏതോ വന്യമായ സുഖത്തിന്റെയോ അതോ മരണഭയത്തിന്റെയോ ഒരു ഭാവം ബാക്കിയുണ്ട്. ജാഫർ പറഞ്ഞ ആ ആർട്ടിസ്റ്റ് വരച്ച രൂപം വിഷ്ണുവിന്റെ ഓർമ്മയിൽ വന്നു. ആ രൂപമാണോ ഇവരെ ഇങ്ങനെയൊരവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചത്?
അപ്പോഴാണ് ഡോക്ടർ തന്റെ ഗ്ലൗസുകൾ ഊരി മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്. ഡോക്ടറുടെ കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ കുപ്പി ഉണ്ടായിരുന്നു.
”ഹരി, പ്രൈമറി റിപ്പോർട്ട് ശരിയാണെങ്കിൽ ഇത് ഒരു നോർമൽ മരണമല്ല,”
ഡോക്ടർ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഡോക്ടർ ആ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ട് ഹരിയുടെ കൈകളിലേക്ക് നൽകി.
ശേഷം തന്റെ കയ്യിരുന്ന ഒരു മെഡിക്കൽ ഇൻസ്ട്രുമെന്റ് (ഒരു പേനയോ ഫോഴ്സെപ്സോ) ഉപയോഗിച്ച് നാസറിന്റെ മൃതദേഹത്തിലെ ജനനേന്ദ്രിയം ഉയർത്തിക്കാട്ടി. വിഷ്ണുവും കിരണും അറപ്പോടെയും സങ്കടത്തോടെയും ആ കാഴ്ചയിലേക്ക് നോക്കി.