“അപ്പോൾ ഇനി നീണ്ട ആറ് ദിവസം ഞാൻ ഇങ്ങനെ കാത്തിരിക്കണം… അല്ലേ ഉമ്മാ?” കടുത്ത നിരാശയോടെ, മുഖം വല്ലാതെ ചുളിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു.
“ഹൂം…” അവൾ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വിരൽ കൊണ്ട് മെല്ലെ തട്ടിക്കൊണ്ട് അതെ എന്ന് അർത്ഥത്തിൽ മൂളി. അവളുടെ ആ മറുപടിയിൽ ആറ് ദിവസത്തെ പട്ടിണി ഓർത്ത് അലി കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നു കിടന്നു.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ അലിക്ക് ഒരോ നിമിഷവും വർഷങ്ങൾ പോലെയാണ് തോന്നിയത്. ശരീരത്തിൽ പടർന്ന വന്യമായ ലഹരിയുടെ പാതിവഴിയിൽ പെട്ടെന്ന് വിലക്കുകൾ വീണപ്പോൾ, അവന്റെ മനസ്സ് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയിലേക്ക് വഴിമാറി. എന്നും രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്, കുളിച്ചു വസ്ത്രം മാറി മില്ലിലേക്ക് പോകും; വൈകുന്നേരം പണികളെല്ലാം തീർത്ത് തിരികെ വീട്ടിലെത്തും.
തികച്ചും യാന്ത്രികമായ ഒരു ജീവിതക്രമം. ഉള്ളിൽ പടർന്ന വലിയൊരു അരക്ഷിതാവസ്ഥ അവനെ പൂർണ്ണമായി പിടികൂടിയിരുന്നു. എപ്പോഴും, ഏതു നിമിഷവും അവന്റെ ചിന്തകളിൽ റസിയയുടെ ആ വടിവൊത്ത നഗ്നശരീരത്തിന്റെ ഓർമ്മകളും അവളുടെ മദനജലത്തിന്റെ കാട്ടുരുചിയും മാത്രമാണ് നിറഞ്ഞുനിന്നത്.
മില്ലിലെ ജോലിയിൽ ഒന്നും അലിക്ക് പണ്ടത്തെപ്പോലെ അധികം ശ്രദ്ധ കൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഫയലുകളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ശൂന്യത പടർന്നു.
അവന്റെ ഈ മാറ്റവും അശ്രദ്ധയും കൂടെയിരിക്കുന്ന രാഘവേട്ടനും കൃത്യമായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ‘ഈ ചെക്കന് പെട്ടെന്ന് ഇത് എന്തുപറ്റി? വണ്ടി കിട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷം മുഖത്തില്ലല്ലോ…’ എന്ന് അയാൾ പലവട്ടം അത്ഭുതത്തോടെ ചിന്തിച്ചു.
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ മെല്ലെ ഉരുകിത്തീർന്നു. ഒടുവിൽ റസിയയുടെ ആർത്തവത്തിന്റെ വിലക്കുകൾ മാറുന്ന ആ ഏഴാമത്തെ ദിവസം വന്നെത്തി. കൃത്യം ഒരു ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. അന്ന് രാവിലെ ഉറക്കമുണർന്ന അലിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷത്തിന്റെ പുലർച്ചയായിരുന്നു.
ഇന്ന് റസിയ പൂർണ്ണമായും തന്റെ കൈകളിലേക്ക് തിരികെ വരും എന്ന ചിന്ത ഉണർന്നപ്പോൾത്തന്നെ, അവന്റെ ഷോർട്സിനുള്ളിൽ ലിംഗം തുടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കൊടിമരം പോലെ ഉയർന്നുപൊങ്ങി. കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടന്ന്, ആ ഷോർട്ട്സിനു മുകളിലൂടെ ബലം വെച്ചു നിൽക്കുന്ന ലിംഗത്തെ തന്റെ കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് മെല്ലെ തഴുകിവിട്ടുകൊണ്ട് അവൻ മന്ത്രിച്ചു: “ഇന്ന് നിന്റെ ദിവസമാണ് മോനേ… പകൽ മുഴുവൻ നീ അനുഭവിച്ച സങ്കടങ്ങൾക്കെല്ലാം ഇന്ന് രാത്രി തീർപ്പുണ്ടാക്കാം.”
അവൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് പ്രഭാതകൃത്യങ്ങളൊക്കെ വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ പൂർത്തിയാക്കി താഴത്തെ നിലയിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. ഹാജിയാരും ഉമ്മൂമ്മയും എപ്പോഴേ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് അവരവരുടെ കാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരുന്നു. അലി നേരെ അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു ചെന്നു.
അവിടെ റസിയ തലേദിവസത്തെ പാത്രങ്ങളും മറ്റും കഴുകി വൃത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു. തിരിഞ്ഞുനടന്നു വരുന്ന അവന്റെ മുഖത്തെ ആ പ്രത്യേക തിളക്കവും കള്ളച്ചിരിയും കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ അവൾക്ക് കാര്യം കൃത്യമായി മനസ്സിലായി. അവൻ ഒട്ടും ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ അവളുടെ തൊട്ടരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. ചുറ്റും ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി, അവളുടെ വിരിഞ്ഞ വലിയ ചന്തിപ്പാളികളിൽ തന്റെ രണ്ടു കൈകളും അമർത്തി വന്യമായി ഒന്നു കശക്കിപ്പിടിച്ചു.
“എന്താ റസിയ… ഇന്ന് കഴിക്കാൻ ഉള്ളത്?” തികച്ചും പ്രണയവും അധികാരവും കലർന്ന സ്വരത്തിൽ അവൻ ചോദിച്ചു.
അവന്റെ ആ സംസാരവും പെരുമാറ്റവും കേട്ടതും റസിയ കഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന പാത്രം വശത്തേക്ക് വെച്ച് വലിയ കണ്ണുകളോടെ അവനെ ഒന്നു നോക്കി. “ആഹാ… ഇപ്പോൾ ഉമ്മയെ കേറി നേരിട്ട് പേര് വിളിക്കാൻ ആയോടാ ചെക്കാ?” എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അവന്റെ വലത്തെ ചെവിയിൽ പിടിച്ച് മെല്ലെ ഒന്നു തിരിച്ചു.
അലി വേദന അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തു. വലിയുപ്പയോ വലിയുമ്മയോ ആ ഭാഗത്തേക്ക് വരുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം, അവൻ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞ് അവളുടെ ആ കനത്ത ചുണ്ടുകളിൽ ആർദ്രമായൊരു ഉമ്മ നൽകി. “എന്റെ ഉള്ളിലെ സന്തോഷം കൊണ്ട് അറിയാതെ വിളിച്ചുപോയതല്ലേ എന്റെ ഉമ്മച്ചിക്കുട്ടി…” അവൻ കൊഞ്ചലോടെ പറഞ്ഞു.