ആദ്യത്തെ തവണ ഒരു പരീക്ഷണമായിരുന്നു. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് രണ്ടാമത്തെ തവണ, അതൊരു ഉറപ്പിക്കലായി. ഇത് കൊള്ളാം. ഇതിൽ കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞ വികാരങ്ങളില്ല, സോറി പറച്ചിലില്ല, ഉപേക്ഷിച്ചുപോകുമോ എന്ന ഭയമില്ല. വളരെ വ്യക്തമായ, വൃത്തിയുള്ള ഒരു ഇടപാട്.
ഞാൻ കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ ആൾക്കാരെ ബുക്ക് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി, ഒരുപക്ഷേ രണ്ടാഴ്ച കൂടുമ്പോൾ ഒന്ന്. അതൊരു മെനു കാർഡിൽ നിന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതു പോലെയായിരുന്നു. ഒരാൾ വളരെ പതുക്കെ ഫോർപ്ലേയിൽ ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ, മറ്റൊരാൾ ഞാൻ നൽകിയ നിർദ്ദേശങ്ങൾ അതേപോലെ അനുസരിക്കുന്ന, അൽപ്പം കാഠിന്യമുള്ളയാളായിരുന്നു. ഈ കൃത്യതയായിരുന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്.
ഇതായിരുന്നു യഥാർത്ഥ നിയന്ത്രണം. ഞാനായിരുന്നു സംവിധായിക, പണം നൽകുന്നയാൾ. അവരെന്നെ “മാം” എന്ന് വിളിച്ചു, എൻ്റെ സുഖം മാത്രമായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം. നിഹാലിൻ്റെയും അരുണിൻ്റെയും മുന്നിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട ആ അധികാരം, പണം കൊടുത്തുള്ള ഓരോ മണിക്കൂറിലും ഞാൻ തിരിച്ചുപിടിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. എൻ്റെ മനസ്സിനെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വിജയകരമായി മാറ്റിയെടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞുവെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു. ഞാൻ ആരോടും മാനസികമായി അടുക്കുന്നില്ലായിരുന്നു; ഞാൻ വെറും… ഉപയോഗിക്കുക മാത്രമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഈ നിയന്ത്രണത്തിന് വേറൊരു കുഴപ്പവുമുണ്ടായിരുന്നു. സുഖവും മരവിപ്പും തമ്മിലുള്ള അതിർവരമ്പ് കുറഞ്ഞുവരുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. ശാരീരികമായ സംതൃപ്തി നല്ലപോലെ കിട്ടുന്നുണ്ട്, പക്ഷെ അവർ ആ വാതിൽ കടന്ന് പുറത്തുപോകുന്ന നിമിഷം, തണുപ്പ് എന്നെ വീണ്ടും വന്ന് മൂടും, ഒരുപക്ഷെ മുൻപത്തേക്കാൾ ശക്തമായി. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, ഞാനും ഒരു ശരീരം മാത്രമാണെന്ന ആശയം ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. നിഹാൽ എന്നെ വിളിച്ച ആ പേര് – ഒരു ‘വേശ്യ’ – ഞാനിപ്പോൾ പണം കൊടുത്ത് വാടകയ്ക്ക് എടുക്കുകയായിരുന്നു. ആ വിരോധാഭാസം എൻ്റെയുള്ളിൽ കയ്പേറിയ ഒരു ചിരി പടർത്തി.
ഈ വഴി എനിക്ക് നിർദ്ദേശിച്ചുതന്ന എൻ്റെ സുഹൃത്ത് അനു, ഒരു ദിവസം എന്നെ കാണാൻ വന്നു. അവൾ എന്നിലെ മാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഞാൻ പഴയതിലും ശാന്തയായിരുന്നു, കൂടുതൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയിരുന്നു, പക്ഷെ അതേസമയം എൻ്റെ പെരുമാറ്റം കഠിനമായിരുന്നു.
“നീ ആകെ മാറിയല്ലോ സൗമ്യ. നിനക്ക്… നിനക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?” അവൾ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
കള്ളം പറയാമെന്ന് വിചാരിച്ചതാണ്, പക്ഷെ കളികൾ കളിച്ചു ഞാൻ മടുത്തു. ഞാൻ അവളോട് സത്യം പറഞ്ഞു. ആ വെബ്സൈറ്റിനെക്കുറിച്ചും, എൻ്റെ സ്ഥിരമായ ‘അപ്പോയിൻ്റ്മെൻ്റുകളെ’- കുറിച്ചും.
അനുവിൻ്റെ പ്രതികരണം ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതായിരുന്നില്ല. അവൾക്ക് സന്തോഷമോ അഭിമാനമോ തോന്നിയില്ല. അവളുടെ മുഖത്ത് ആഴത്തിലുള്ള സങ്കടമാണ് ഞാൻ കണ്ടത്.
“സൗമ്യ, ഞാൻ നിന്നോടത് പറഞ്ഞത് ആ ഡിപ്രഷനിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാനുള്ള ഒരു ഷോക്ക് ട്രീറ്റ്മെൻ്റായിട്ടാണ്..അല്ലാതെ ഇതൊരു ജീവിതരീതിയാക്കാനല്ല. നീയിപ്പോൾ നിനക്ക് ചുറ്റും പണവും, അപരിചിതമായ സെക്സും കൊണ്ട് ഒരു മതിൽ പണിയുകയാണ്. ഇത് നിയന്ത്രണമല്ല, ഇത് മറ്റൊരു തരം ജയിലാണ്. നീ ഇപ്പോഴും ആ ‘കളിപ്പാവ’ തന്നെയാണ്, ഒരേയൊരു വ്യത്യാസം…ഇപ്പോൾ ആ പാവയുടെ ചരടുകൾ വലിക്കുന്നത് നീ തന്നെയാണ് എന്നത് മാത്രം.”
അവളുടെ വാക്കുകൾ അരുൺ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയതിനേക്കാൾ ആഴത്തിൽ എൻ്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. അവൾ പറഞ്ഞതാണോ ശരി? അപരിചിതരുടെ കൈകളിൽ ഞാൻ എൻ്റെ സ്വന്തം വേദനയിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടുകയാണോ?
അനുവിൻ്റെ വാക്കുകൾ എന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചു. അവൾക്കെന്തറിയാം? ഞാൻ എൻ്റെ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുന്നു, എൻ്റെ ആവശ്യങ്ങൾ ഞാൻ തന്നെ സാധിക്കുന്നു. ഇതിൽ ആർക്കാണ് നഷ്ടം? ആ ദേഷ്യത്തിൽ, എൻ്റെ രീതി ശരിയാണെന്ന് എന്നെത്തന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. കാശ് കൊടുത്തു വാങ്ങുന്ന സുഖം മാത്രമല്ല, എനിക്ക് വേണമെങ്കിൽ ആരുടെ കൂടെയും പോകാൻ പറ്റുമെന്ന് എനിക്ക് തെളിയിക്കണമായിരുന്നു.